Bez tytułu, 1992 r.

Prezentowana praca autorstwa Wandy Czełkowskiej powstała we wczesnych latach 90., które były jednymi z najpłodniejszych malarsko okresów w twórczości tej artystki. Praca charakteryzuje się pewną przewrotnością: namalowana temperą i węglem na surowym płótnie kompozycja znajduje się de facto na odwrociu, którego ramą staje się zwyczajowo skrzętnie skrywany blejtram. Na stronie, która wydawałaby się naturalnie przodem obrazu, Wanda Czełkowska umieściła swoją sygnaturę - na samym środku. Zresztą to, gdzie znajduje się prawdziwy przód kompozycji, a gdzie jest jej odwrocie, należy już do samego widza, którego Czełkowska pozostawia w stanie permanentnego zaintrygowania.
Choć lata 90. były czasem, w którym powstało najwięcej prac malarskich i rysunkowych w dorobku Czełkowskiej, nie oznacza to dużej ich liczby. Nietypowe prace Czełkowskiej to niebywała rzadkość na rynku sztuki, zaś nieliczne i fragmentaryczne pokazy fascynują i budzą ciekawość miłośników. Całą twórczość tej urodzonej w 1930 roku artystki charakteryzuje wyjątkowa niezależność i oryginalność, która została doceniana przez krytyków i specjalistów świata sztuki. Jedna rzeźba - neoprymitywistyczna "Głowa" - i dwa rysunki Czełkowskiej, zaprezentowane w maju zeszłego roku na zbiorowej wystawie w nowojorskiej Galerii Broadway 1602, zostały uznane przez krytyka witryny "Artspace", Andrew M. Goldsteina, za jedną z dziesięciu najlepszych prac Frieze New York 2016 - kluczowego wydarzenia dla ogólnoświatowej sztuki.
Aktywność artystyczna Wandy Czełkowskiej (dziś na nowo odkrywana) rozpoczęła się w latach 50. ubiegłego wieku. W 1954 roku ukończyła krakowską Akademię Sztuk Pięknych, broniąc dyplom w pracowni rzeźby Jerzego Bandury. Od 1969 do 1982 roku była członkinią Drugiej Grupy Krakowskiej, chociaż przynależność do stowarzyszenia miała charakter raczej niezobowiązujący. W okresie studiów na akademii, podobnie jak w przypadku Aliny Szapocznikow, przyjaciółki Czełkowskiej, socrealizm doprowadził do wypracowania oryginalnego, awangardowego stylu, w którym uwidoczniły się elementy ekspresjonistyczne, jak mówią niektórzy badacze, bądź bliskie neoprymitywizmowi, jak chcą inni.
Choć to nie w malarstwie, ale w formie przestrzennej realizują się najważniejsze postulaty sztuki Czełkowskiej, w prezentowanej kompozycji dostrzec można aspekty, które kształtowały całą jej aktywność twórczą. To, jak artystka rozwiązywała zagadnienie przestrzeni, odzwierciedla jej minimalistyczne rozumienie sztuki. Zdaniem Ewy Opałki dobrze prezentuje to instalacja "Bezwzględne wyeliminowanie rzeźby jako pojęcia kształtu" (1972-1995/2016), w której Czełkowska postulowała dematerializację rzeźby pojmowanej w kategoriach obiektu i figuratywnego kształtu. Owa dematerializacja przewrotnie nadała wyjątkową rolę materii i podkreśliła jej znaczenie dla relacji ucieleśnionych podmiotów do nieożywionych przedmiotów.
Głównymi środkami ekspresji abstrakcyjnej, nieprzedstawiającej kompozycji z 1992 roku na pierwszy rzut oka zdają się być linia i kolor, który - w swojej czystej postaci - wypełnia niektóre pola kompozycji. Można przypuszczać, że tym, co jest nośnikiem sensu obrazu nie jest jednak kreska i plama, ale surowe, niegruntowane płótno. Płótno, które Czełkowska zamalowuje po drugiej stronie, eksponując to, co z tyłu lub dosadniej - wewnątrz dzieła. W takim ujęciu, podobnie jak dzieła rzeźbiarskie Czełkowskiej, prezentowana praca może być widziana w perspektywie relacji między minimalizmem i jego redukcją formy, przemysłowymi, użytkowymi materiałami a konceptualizmem, który oznacza nadrzędną wartość własnej, odrębnej idei artystycznej. Być może właśnie to sugeruje Czełkowska, umieszczając swoją sygnaturę na środku płótna.
PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i naliczana jest degresywnie w zależności od kwoty wylicytowanej: do 100 000 złotych (włącznie) - w wysokości 18%, a powyżej 100 000 złotych - w wysokości 15%.