"Sytuacja się zmieniła"

Urodził się w 1974 r. Studia i dyplom na Wydziale Grafiki krakowskiej ASP. Członek grupy Ładnie. Miał 5 wystaw indywidualnych m.in. galeria Zderzak - Kraków 2000, 2001, udział w ponad 10 wystawach zbiorowych m.in.: CSW Zamek Ujazdowski - Warszawa 2000, galeria Manhattan - Łódź, Arsenał - Białystok 2001, PopElita -Bunkier Sztuki - Kraków 2001.Marcin Maciejowski należy do najciekawszych i najbardziej uznanych malarzy młodej generacji. W roku 2003 został laureatem nagrody Paszportu Polityki „za dowcip oraz nowatorskie wykorzystanie stylistyki mediów reklamy do opisu współczesnych obyczajów polskich". W epoce kryzysu narodowych symboli i znaków, na fali przemian w latach 90. postawił niezwykle dociekliwa i sugestywna diagnozę społeczeństwa posttotalitarnego (m.in. subkulturowego zjawiska dresiarzy), przyjmując postawę krytycznej afirmacji i zaangażowanego dystansu.
Z jednej strony dyskursywny charakter malarstwa Maciejowskiego nawiązuje obficie do niepretensjonalnej kultury popu i napawającego zarówno śmiechem jak i strachem lecz lekkiego w konsumpcji świata komiksu, z drugiej strony odznacza się zadziwiającą warsztatową pewnością techniki malarskiej i siłą oddziaływania płynącą z zamierzonej, charakterystycznej stylizacji środków wyrazu. Artysta przyporządkowuje na potrzeby własnego malarstwa nie tylko kody emocjonalne takich mass-mediow jak film, fotografia, internet i graficzny design, ale sięga coraz częściej także po wzorce i klisze kultury wizualnej z tradycyjnego i awangardowego malarstwa.
 

Zbylut Grzywacz urodził się 4 czerwca 1939 roku w Krakowie, zmarł tamże 16 lipca 2004 r.

Był malarzem, grafikiem, rysownikiem, rzeźbiarzem, fotografikiem, eseistą, pisarzem, erudytą

i pedagogiem. W 1963 ukończył krakowską ASP w pracowni E. Krchy, od 1972 pracował w macierzystej uczelni jako nauczyciel akademicki, od 1992 - profesor zwyczajny. W 1966 roku wraz z Leszkiem Sobockim, Maciejem Bieniaszem i Jackiem Waltosiem założył w Krakowie GRUPĘ WPROST – formację artystyczną zaliczaną do nurtu Nowej Figuracji, która działała do połowy lat 80. i zorganizowała dwadzieścia wystaw.

Zbylut Grzywacz był działaczem społecznym i aktywnym uczestnikiem opozycji demokratycznej w latach 70.

Internowany w stanie wojennym uczestniczył w ruchu kultury niezależnej, w 1983 uhonorowany Nagrodą Kulturalną podziemnej "Solidarności".Był również cenionym znawcą i kolekcjonerem kamieni, popularyzatorem nauki i sztuki.

Jego wczesna twórczość pozostaje pod wpływem F. Bacona z charakterystycznymi deformacjami i przerysowaniami w najbardziej jego znanym cyklu „Człowiek bez jakości”. Później artysta stosuje bardziej realistyczne środki wyrazu, tworząc na początku lat 80. cykl "Rekolekcje wiśnickie", w którym odwołuje się do doświadczenia internowania oraz stanu wojennego. W cyklu "Wiosna 1982" wrócił do tematyki aktu kobiecego, malując ciała napiętnowane bliznami i odciskami. Malowane po 1989 akty bliższe są już afirmacji życia i piękna. W 1992 roku założył w Krakowie Galerię Osobliwości Este, łączącą dzieła sztuki i obiekty Natury.

W swoim dorobku miał ponad czterdzieści indywidualnych wystaw oraz uczestniczył w dwustu krajowych i zagranicznych ekspozycjach zbiorowych. Dzieła Zbyluta Grzywacza są w zbiorach wszystkich znaczących muzeów w Polsce, począwszy od Muzeów Narodowych w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, Gdańsku i Wrocławiu, oraz licznych polskich i zagranicznych kolekcjach prywatnych. W 2009 roku Muzeum Narodowe w Krakowie zorganizowało jego pierwszą pośmiertną retrospektywę i wydało kompletny katalog jego obrazów, rzeźb i grafik. W 2014 roku, Płocka Galeria Sztuki uczciła 75. rocznicę urodzin i 10. rocznicę śmierci artysty retrospektywną ekspozycją Sceny Zbyluta Grzywacz a z wydawnictwem pod tym samym tytułem.

Urodziła się w 1908 r w Starym Samborze, zmarła w 1958 r w Krakowie. Studia rzeźbiarskie w krakowskiej ASP pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego w latach 1929-35. Przed wojną zajęta głównie twórczością rzeźbiarską, współpracowała też z teatrem Cricot prowadzonym przez jej brata Józefa Jaremę/animator tego teatru i autor sztuk w nim granych/, należała do lewicowej Grupy Krakowskiej. Po wojnie uprawia malarstwo, bierze udział we wszystkich trzech Wystawach Sztuki Nowoczesnej w Krakowie - 1948-49 i w Warszawie 1957 i 59. Współpracuje z Cricot 2 Tadeusza Kantora, gdzie projektuje scenografię i kostiumy. Najlepsze jej prace powstały na kilka lat przed śmiercią, w technice monotypii łączonej czasem z temperą. Prace artystki reprezentowały sztukę polską na Biennale w Wenecji - 1958 r i pośmiertnie - na Biennale Sztuki Współczesnej w Sao Paulo - 1961 r. Na przełomie 1998/99 miała wystawę w warszawskiej Zachęcie i wrocławskim Muzeum Narodowym.

Urodził się w Krakowie. Studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (w latach 1976-1981). W 1981 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Mieczysław Wejmana. Do roku 1989 był pedagogiem na Wydziale Grafiki tej uczelni. Zajmuje się równocześnie malarstwem i grafiką warsztatową w technikach metalowych, przeważnie barwną (akwaforta i akwatinta). Jako jeden z nielicznych artystów krakowskich, od lat 80. współtworzy obraz nurtu neoekspresjonistycznego w Polsce. Maluje w charakterystycznie uproszczony sposób, ostro definiując kolory i kształty, często przerysowując je w kierunku karykaturalnego traktowania postaci i sytuacji. Nie unika sarkazmu czy wręcz kpiny, jak w pracach o politycznym, antykomunistycznym podtekście. Jego obrazy odznaczają się rozmaitością ujęć przestrzennych. Uwagę zwraca zwłaszcza często przez artystę stosowany zabieg multiplikowania rzeczywistości w jednej kompozycji, polegający na wpisywaniu obrazu w obraz. Inne charakterystyczne cechy obrazów Sroki to dublowanie figur lub pokrywanie całej powierzchni malowidła „rastrem” powielonych, drobnych elementów.

W swym dorobku ma osiemdziesiąt wystaw indywidualnych, brał udział w wielu pokazach sztuki polskiej w kraju i za granicą.

PRACE W WYBRANYCH ZBIORACH

Muzeum Narodowe, Kraków
Muzeum Narodowe,Warszawa
Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Kraków
Muzeum ASP, Kraków
Zbiory Graficzne PAU, Kraków
Biblioteka Jagiellońska, Kraków
Muzeum Okręgowe im. L. Wyczółkowskiego, Bydgoszcz
Muzeum Miasta Jaworzna, Jaworzno
Artotek, Kunst Museum, Bochum, Niemcy
Metropolitan Museum, Nowy Jork, USA
British Museum, Londyn, Wlk. Brytania
Museum Fridericianum, Kassel, Niemcy
Graphische Sammlung Albertina, Wiedeń, Austria
Musee Savoisien, Chambery, Francja
Cabinet des Estampes, Bibliotheque Nationale de France, Paryż, Francja
Kjarvalsstadir Museum, Reykjavik, Islandia
Taidegrafikot, Vaasa, Finlandia
Museum Prefectoral, Kumamoto, Japonia
Utsunomiya Museum of Art, Utsunomiya, Japonia
Print Kabinett, Lejda, Holandia
Stredoslovenska Galeria, Banska Bystrica, Słowacja
World Bank ( Art Program Collection ) , Washington DC. USA

Skończył studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Instytucie Technologicznym w Petersburgu. Malarstwa początkowo uczył się w Klasie Rysunkowej W. Gersona w Warszawie, następnie w latach 1884-1885 w Paryżu u E. Carolusa-Durana. W Paryżu mieszkał do 1895r. W tym czasie sam doskonalił swój warsztat artystyczny oraz zaprzyjaźnił się z J. Chełmońskim. Odbył wiele podróży m.in. do Włoch, Hiszpanii, Austrii i Czech. W 1895r. przebywał w Berlinie i współpracował z W. Kossakiem przy realizacji panoramy "Przejście przez Berezynę". W 1897r. zamieszkał w Krakowie, gdzie wykładał malarstwo krajobrazowe w SSP. Wprowadził metodę studiów plenerowych, która dała początek rozwoju tego gatunku malarstwa w sztuce polskiej w początku XX w. Był współzałożycielem TAP "Sztuka". Był głównym przedstawicielem polskiego modernizmu. Malował małe, nastrojowe, syntetyczne pejzaże o szerokiej plamie barwnej. Grafiką zajmował się na marginesie malarskich zainteresowań. Był jednym z ilustratorów "Chimery", projektował plakaty. Wykonywał głównie litografie barwne, czasem drzeworyty.

Urodził się w 1927 r. w Wilnie, był synem profesora prawa i artystki-grafika. W latach 1945 -1952 studiował malarstwo w ASP w Krakowie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1946 brał udział w wystawach, od roku 1948 zajmował się także publicystyką, głównie z dziedziny sztuki. W latach 1950 - 54 pełnił funkcje asystenta w krakowskiej ASP w pracowniach m.in. prof. Radnickiego i prof. Rudzkiej-Cybisowej. Zmarł 23 marca 1957 na samotnej wycieczce w Tatrach.

W swoich pracach, posługując się oryginalnym, fascynującym językiem malarskim, w sposób niezwykle sugestywny wypowiedział tragiczne doświadczenia pokolenia dorastającego w okresie wojny i wkraczającego w dojrzałość w czasach stalinowskich. Uważany za prekursora nowej figuracji, współczesnego realizmu, także nowej ekspresji, należy do największych polskich malarzy XX w.

Urodził się w 1885 w Derebczynie k. Jampola, zmarł w 1958 r w Krakowie. Studia w SSP w Kijowie oraz w krakowskiej ASP pod kierunkiem T. Axentowicza i J. Malczewskiego. Przed I wojną światową, zainicjował wystawy Niezależnych, na wzór wystaw paryskich. W 1917 r współzałożyciel grupy Ekspresjoniści Polscy przemianowanej później na grupę Formiści. Był teoretykiem formizmu. Od 1924 r w Krakowie. Po wojnie otrzymał profesurę krakowskiej ASP. Uprawiał malarstwo; akty, portrety, sceny rodzajowe. Uprawiał także rzeźbę, scenografię. Miał dużo wystaw w Polsce i na zagranicznych wystawach sztuki polskiej. Dążył do stworzenia nowoczesnego stylu narodowego, czerpał inspiracje ze sztuki polskiego gotyku i baroku oraz podhalańskiego malarstwa naiwnego.

Wśród osobowości artystycznych, w które obfitowała epoka Młodej Polski, Józef Pankiewicz należy do najbardziej znanych i najświetniejszych.

Pochodził z wielodzietnej rodziny inteligenckiej, ojciec był lekarzem wojskowym. Naukę malarstwa rozpoczął na kursach wieczorowych prowadzonych przez Wojciecha Gersona. W 1884 porzucił gimnazjum i zapisał się do Warszawskiej Klasy Rysunkowej, uzyskał stypendium i rok akademicki 1885-1886 spędził w petersburskiej Akademii Sztuk Pięknych razem z Władysławem Podkowińskim. Tam nastąpiło pierwsze spotkanie ze sztuką dawnych mistrzów, których dzieła, oglądane w Ermitażu, miały zaważyć na ukształtowaniu jego malarstwa. W Warszawie, w l. 1886-1889, pozostawał wśród szermierzy naturalizmu - literatów, malarzy, muzyków i krytyków skupionych wokół redakcji czasopisma ,,Wędrowiec".

Około 1895 r. podjął pierwsze prace w zakresie technik graficznych. W 1906 został powołany na stanowisko profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie zamieszkał. Letnie miesiące spędzał we Francji nad Morzem Śródziemnym, w Bretanii i w Normandii, w 1908 zaprzyjaźnił się z Pierrem Bonnardem. Malarstwu Pankiewicza w tym czasie patronowały dzieła Cézanne'a i Renoira.

Wybuch I wojny światowej zastał Pankiewicza w Pirenejach, skąd ze względu na austriacki paszport zmuszony był uciekać do Hiszpanii. W Madrycie spędził prawie pięć lat.

Obowiązki profesora w krakowskiej Akademii podjął Pankiewicz w 1922 r.; grupa jego najbliższych uczniów założy w 1923 ,,Komitet Paryski" dla zorganizowania grupowego wyjazdu do Paryża; w 1925 przekształci się on w ,,Paryską Filię" Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, działającą do 1931 r., w tym pod kierunkiem Pankiewicza do 1926 r.

W 1927 r. rząd francuski nadał Pankiewiczowi krzyż kawalerski Orderu Legion d'Honneur, a w 1933 z okazji 40-lecia twórczości rząd polski - komandorię Orderu Polonia Restituta. W latach 1928-1932 Pankiewicz pracował nad dekoracyjnymi panneaux do kaplicy Królewskiej zamku na Wawelu.

Największe zbiory dzieł Józefa Pankiewicza znajdują się w Muzeach Narodowych w Krakowie, Warszawie i Poznaniu, jak też mniejsze zespoły w wielu muzeach krajowych, zgromadzone tam w wyniku akcji Centralnej Komisji Zakupu Muzealiów przy Ministerstwie Kultury i Sztuki, nabycia w latach 1948-50 obrazów, od pasierbicy artysty Jadwigi Waydel-Dmochowskiej z likwidowanej w Paryżu pracowni Pankiewicza. Wiele prac artysty pozostaje w kolekcjach prywatnych za granicą.