100% malarstwa

Urodził się w Szymanowie. W 1953 ukończył warszawską ASP, na której od 1965 prowadził pracownię malarstwa.. Profesor ASP, wielokrotnie dziekan Wydziału Malarstwa. Studiował u J. Cybisa rozwijając zainteresowanie koloryzmem. Do końca lat 50. tworzył drzeworyty. W połowie lat 50. zaczął malować obrazy abstrakcyjne, zbliżone do informelu. Do lat 70. maluje ekspresyjnie i spontanicznie. Późniejsze obrazy mają bardziej wyraźną, "kontrolowaną" formę. Niezmienną inspiracją była dla artysty natura,jej kolorystyka i bogactwo form. W następnych latach równolegle z malarstwem, uprawiał tkanie gobelinów, zajmował się też ceramiką . Źródłem inspiracji są często mapy, plany miast, fragmenty przypominające graffiti. Uprawia sztukę video. Od polowy lat 90. twórczość Tomasza Dominika wzbogaciła technika komputerowa. W roku 1956 reprezentował polskie malarstwo na Biennale w Wenecji. W 1973 otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa. W 1979 roku otrzymał tytuł profesora. Tadeusz Dominik był jednym z najbardziej oryginalnych twórców współczesnego malarstwa polskiego i wybitnym kolorystą.

Studia w warszawskiej ASP pod kierunkiem A. Nachta-Samborskiego, przez wiele lat był jego asystentem, a następnie profesorem macierzystej uczelni. Debiutował na wystawie "Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi" w warszawskim Arsenale w 1955 r. Uprawiał malarstwo w ograniczonej palecie barw, szarości, przygaszone kolory. Dążył do maksymalnej syntezy przekazu. Tematy czerpał z natury - pojedyncza roślina, pejzaż z najbliższego otoczenia - np. wnętrze pracowni, mieszkania. Używając oszczędnie środków malarskich, tworzył obrazy o ogromnym bogactwie materii obrazów.
Laureat Nagrody Krytyki Artystycznej im. C. K. Norwida w 1975 r, niezależnej Nagrody im. J. Cybisa w 1983 r oraz nowojorskiej Nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w 1993 r.
Biogram artysty w Wikipedii pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Jacek_Sienicki

Urodził się w 1897 r w Wróblinie na Śląsku Opolskim, zmarł w 1972 r w Warszawie. Studia artystyczne we Wrocławiu w latach 1920-21 w Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego pod kierunkiem O. Müllera, członka grupy Die Brücke, oraz w krakowskiej ASP u J. Pankiewicza / lata 1921 - 24 /. W twórczości swej był pod wpływem francuskiego impresjonizmu i koncepcji estetycznych Cezanne`a i Bonnarda. Po studiach, wraz z malarzami skupionymi w Komitecie Paryskim przebywał w Paryżu. Brał udział w wystawach kapistów w Galerie Zak w Paryżu i Galerie Moos w Genewie. W 1931 r wrócił do kraju. Inicjator nurtu kolorystycznego w polskim malarstwie. Dążył do stworzenia malarstwa o uniwersalnych walorach estetycznych. W twórczości dominowała kameralna tematyka: martwa natura, akt, pejzaż. Po wojnie wielobarwność obrazów zastąpiły zmatowiałe , utrzymane w jednym tonie szarości obrazy. Artysta stosował gruboziarnistą fakturę. W okresie powojennym ,prócz oleju, uprawiał też akwarelę i rysunek. W latach 1955-57 wykładał w WSSP w Gdańsku.

Studiował Historię Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwo na krakowskiej ASP w pracowniach J. Fedkowicza i Z. Pronaszki. W latach 50. XX wieku związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, miał tu wystawy indywidualne w 1957 i 1959 roku. W 1955 roku wziął udział w wystawie w Arsenale. Od 1961 roku wykładał na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, a w 1983 Senat Akademii wybrał go na Rektora, lecz ówczesne władze nie zatwierdziły tego wyboru. W roku 1996 odszedł na emeryturę. Maluje obrazy abstrakcyjne, w których w różnych relacjach wiąże problemy materii, światła i przestrzeni. Posługuje się głównie płaszczyzną, linią, kolorem, fakturą. Kolejne okresy twórczości są dążeniem ku maksymalnej redukcji form i uniwersalnej metafory. W latach 80. artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych - cykl Malowanie Dziesięciorga Przykazań (1986).
Uważany jest za wybitnego reprezentanta awangardy malarskiej.

W 1959 ukończył warszawską ASP w pracowni M. Byliny. W 1988 został na niej profesorem. Jest malarzem, twórca artystycznych eksperymentów i fotografikiem. W latach 60-tych tworzył czarno-białe reliefy op-art : Przedmioty optyczne; zajmował się badaniem iluzyjności przestrzeni, kontrastów światła i cienia. Pracował nad możliwością przekształcenia za pomocą środków optycznych, obrazu w relief. Późniejsze prace przybrały formę environments (Zaczyna się Wrocław). Uczestniczył w happeningach, jako aktor występował w teatrze Cricot 2). W 1970 dostał nagrodę im. C.K. Norwida. Jego twórczość jest ciągle mocno związana z warszawska Galeria Foksal, której wnętrze zaprojektował jeszcze w latach 60.

Urodził się w 1898 r w Krakowie, zmarł w 1974 r w Warszawie. Studia w krakowskiej ASP pod kierunkiem J. Mehoffera i W. Weissa. Od 1921 do 1924 r przebywał w Berlinie i Wiedniu. W 1924 r wraz z gronem artystów tworzących Komitet Paryski, wyjechał do Paryża. Po wojnie był profesorem PWSSP w Gdańsku (1947-1949) i ASP w Warszawie (1949-1969). Współtwórca kierunku kontynuacji polskiego koloryzmu, określanego mianem szkoły sopockiej. Na jego twórczość wpłynęły dwa kierunki artystyczne; niemiecki ekspresjonizm i polski koloryzm (kapizm). Przez cały dojrzały okres twórczości zajmował się kilkoma tematami, które na dziesiątki sposobów starał się zgłębić - martwa natura z fikusem, akt kobiecy, rzadziej pejzaż. Wypracował indywidualny język artystyczny, operujący uproszczonymi, syntetycznymi formami, czasem podkreślonymi konturem.Stosował zawężoną gamę barwną. Prace swoje pokazywał bardzo rzadko, za życia nie miał indywidualnej wystawy. W 1999 r w warszawskiej Zachęcie miała miejsce wystawa monograficzna jego dzieł.

Urodził się w 1939 w Końskich, na Kielecczyźnie. W 1966 ukończył ASP w Warszawie, w pracowni malarstwa M. Byliny. Jest profesorem ASP. Uprawia malarstwo i grafikę. W latach 1968-74 współpracował i wystawiał wspólnie z W. Szamborskim. Jego obrazy z lat 70-tych noszą znamiona nowej figuracji. Od lat 80-tych, M. Sapetto komentuje w swych obrazach rzeczywistość społeczno-polityczną: "Okrągły stół" (1995), "Hyde Park", "Pęknięte lustro" (1996).

Urodził się w 1941 w Skarżysku Kamiennej. W 1966 ukończył ASP w Warszawie, w pracowni malarstwa M. Byliny. Uważany za reprezentanta nowej figuracji, W. Szamborski współpracował z Markiem Sapetto. W jego twórczości (szczególnie z okresu stanu wojennego) często pojawiają się aluzje do sytuacji politycznej, artysta zdaje się oskarżać totalitaryzm i składać hołd zbuntowanej przeciwko niemu jednostce.

Urodził się w Kaliszu. W latach 1946-1951 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa w pracowniach profesorów: Zbigniewa Radnickiego, Zbigniewa Pronaszki i Wacława Taranczewskiego, grafikę u profesorów Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Strzednickiego. Jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948. W połowie lat 50-tych stworzył cykl litografii Nowa Huta i jej mieszkańcy, w którym przeciwstawił się oficjalnemu optymizmowi. Po 1956 r maluje obrazy niefiguratywne. Przestrzeń obrazu wypełniają wyodrębnione elementy - "przedmioty" umieszczane na płaszczyźnie lub w aluzyjnej przestrzeni. Zasadę tę utrzymuje w swojej twórczości. Zmieniają się tylko sposoby opracowania "przedmiotów". Od lat 70. "przedmioty" zmieniają się w ciemne znaki - quasi kaligrafię - na jasnym tle. W latach 90. artysta przywrócił swoim pracom kolor, dotyczy to tak znaków jak i tła.
Od 1964 roku prowadził działalność pedagogiczną, początkowo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, później (od 1974 roku) na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w latach 1987-1991 pełnił funkcję rektora. Od 1962 r. był członkiem Stowarzyszenia Artystycznego "Grupa Krakowska". Laureat wielu prestiżowych nagród, wyróżnień polskich i zagranicznych, m.in.: Nagrody Yomiuri na III Międzynarodowej Wystawie Młodych Plastyków w Tokio (1964); Nagrody Działu Polskiego na V Biennale di San Marino (1965); Nagrody im. Cypriana Kamila Norwida za najlepszą wystawę w 1975 r. (1976); Nagrody im. Jana Cybisa (1984).

Po ukończeniu w 1959 roku Politechniki Warszawskiej, studiował malarstwo na warszawskiej ASP, której dyplom otrzymał w 1966. W czasie studiów uczestniczył w seminarium W. Porębskiego poświęconemu związkom między nauką i sztuką. W roku 1965 sformułował własny program poszukiwań artystycznych i zrealizował pierwsza prace z cyklu Próby wizualnej prezentacji rozkładów statystycznych, za którą otrzymał Pierwszą Nagrodę na Sympozjum Artystów i Naukowców w Puławach (1966). Brał udział w wielu prestiżowych wystawach, między innymi: Biennale w Sao Paulo (1969), Biennale des Konstruktivismus w Norymberdze (1969 i 1971), Konstrukcja w procesie w Lodzi (1981) i Monachium (1985), Reductivismus w Wiedniu (1992). Uczestniczył też w ruchu neokonstruktywistycznym J. Bluma-Kwiatkowskiego. W 1981 objął prowadzenie pracowni malarstwa w architekturze i urbanistyce na warszawskiej ASP, której był przez dwie kadencje prorektorem, a od 1990 roku profesorem.