Anna Wątróbska-Wdowiarska i Majid Jammoul - Przestrzeń i jej iluzja

Przestrzeń i jej iluzja” to wystawa autorstwa rzeźbiarzy: Anny Wątróbskiej-Wdowiarskiej i Majida Jammoul. Artyści przedstawią szeroki wachlarz możliwości plastycznych, formalnych i artystycznych w interpretacji przestrzennej w odniesieniu do rzeźby (pełnej i w medalu).  Poprzez ciekawą aranżację wystawy i zestawienie konkretnych prac, artyści chcą położyć nacisk na różnorodność spojrzenia, interpretacji i wyrażania przestrzeni w sztuce rzeźbiarskiej. Na wystawie będzie pokazane około 20 rzeźb (z brązu, z marmuru i z żywicy), 50 medali (lanych z brązu), medali bitych z tombaku, monet okolicznościowych wydanych przez NBP, 5 płaskorzeźb (z brązu i ceramiki), 30 rysunków i zdjęć (w formie postów).

Spontaniczność gestu, potrzeba wprowadzania przemyślanego ładu w porządkowaniu planów przestrzennych, scalanie formy, kontrastowanie drobnych, delikatnych kształtów z masywnymi, gładkimi powierzchniami, rytm, dynamika i monumentalność kompozycji - to definicja współczesnego medalu - ponieważ jestem rzeźbiarką, to są moje narzędzia do zbudowania prywatnej platformy kontaktu z innymi ludźmi.

Lubię się dzielić sobą z innymi, mam wrażenie, że jak tego nie robię to egzystuję, a nie żyję. Tak jak oczy są zwierciadłem duszy, tak moje medale są zwierciadłem moich emocji. We wszystkich autorskich pracach poruszam tematy bardzo mi bliskie, które „przeżyłam i przeżułam” w ciągu całego mojego dotychczasowego życia. Mam do nich bardzo osobisty i intensywny emocjonalnie stosunek. Staram się to zobrazować i uwypuklić poprzez świadomą i odpowiednią formę rzeźbiarską. Każdy temat, który poruszam nasuwa mi specyficzne, indywidualne podejście do interpretacji jego istoty odpowiednim reliefem. Szukam również nowych form przekazu plastycznego, które podkreśli indywidualność każdego, nowopowstającego medalu. Takie ciągłe poszukiwania zapobiega skostnieniu w jakiejś konwencji plastycznej, ćwiczy umysł i sprawia, że człowiek uczy się i odkrywa ciągle coś nowego. Czuje się wiecznie młody i ciekawy świata.
Anna Wątróbska-Wdowiarska

Fascynuje mnie ruch i dynamika w rzeźbie oraz jej relacje przestrzenne. Ruch to życie. W moich pracach dążę do podkreślenia i pokazania tego życia poprzez dynamikę wewnętrzną, wynikającą z układu elementów, ich relacji między sobą oraz w stosunku do przestrzeni. Życie zawieszone jest w przestrzeni i w czasie. Czas jest bardzo istotnym dla mnie wymiarem w rzeźbie. To jest czwarty wymiar. Rzeźbę oglądamy ze wszystkich stron, więc i w określonym wymiarze czasu. Dlatego pracując nad rzeźbą, zwracam uwagę na to, aby była ciekawa, niepowtarzalna i interesująca z każdej strony. Rzeźba jest formą przestrzenną samą w sobie, jednocześnie określa i organizuje przestrzeń, w której istnieje. Dynamiczne przenikanie się form z powietrzem nadaje rzeźbie sugestię ruchu i pokazuje jej żywotność. Tak jakby materia budowała, kształtowała, i rozwijała się w przestrzeni w miarę upływu czasu. Ten proces można zapisać w formie wykresu. Chciałbym uchwycić i uwiecznić go w formie rzeźbiarskiej na zawsze.

Ruch i kształt tej linii jest efektem otaczającego nas życia. Ciągnie się ona od zarania świata, nie znamy jej początku ani końca. Ludzkość jest tylko jednym z jej elementów. Kwintesencją mojej działalności rzeźbiarskiej w związku z tym, jest stworzenie rzeźby linearnej, która się rozwija w przestrzeni i w czasie, tworząc diagram pewnych myśli i uczuć. W każdej mojej rzeźbie linearnej staram się, aby forma wyrażała moje przeżycia, refleksje oraz uczucia, była diagramem, w którym umieszczam moje myśli, zamieniając je w trwały materiał. Pomimo ich bardzo osobistego charakteru przypuszczam, że nie są one jednostkowe. Są ogólnoludzkie, dlatego do realizacji moich rzeźb pod kątem formalnym wybrałem abstrakcję. Poruszanie się w jej ramach daje mi możliwość wyrażania się bez granic. Abstrakcja jest formą rzeźbiarską działającą na zmysły wszystkich, jednocześnie w różnym czasie i przestrzeni dla każdego z osobna.

Majid Jammoul