Cybis = Malowanie - Wystawa z okazji 45-lecia przyznania nagrody im. Jana Cybisa

Urodził się w 1945 r. w Krakowie. Ukończył studia na ASP w Warszawie, której potem był wykładowcą. W 1981 i 1983 r. przebywał jako stypendysta w Stedelijk museum w Amsterdamie, w latach 1985-86 wyjechał na pobyt studyjny do Atelierhaus. Lata 1990-91 spędził w Musée d’Art Contemporain w Nîmes. Jego prace wystawiane były wielokrotnie w kraju i za granicą, brały udział w prestiżowych międzynarodowych pokazach sztuki: Festiwale Malarstwa w Cagnes-sur-Mer (1982, 1984), Biennale w Sao Paulo (1987, 1994) oraz Documenta w Kassel (1992). Jego prace znajdują się m.in. w kolekcjach Muzeum Narodowego (Łódź, Kraków, Poznań, Warszawa, Wrocław) i Stedelijk museum (Amsterdam).

Urodził się w Łomży. Ukończył warszawską Akademię Sztuk Pięknych w 1962 roku w pracowniach J. Studnickiego i J. Cybisa. W 1967 roku, wraz z Jurym Zielinskim zorganizował w Klubie Medyka w Warszawie wystawę Neo-Neo-Neo. Na jego obrazach pojawiały się tylko cztery kolory: czerwony, zielony, błękitny i żółty. Podwójna Dziewczyna, obraz namalowany w 1968 roku - jest jego pierwszym dziełem zielono-czerwonym, obecnie jest częścią kolekcji muzeum Guggenheim. W roku 1972 wyjechał do Nowego Jorku. W 1980 powstał cykl obrazów i rysunków Erotikon, później Nadzieja i Mrok oraz Albo - albo. Zabronione przez cenzurę prace z okresu stanu wojennego charakteryzuje pesymizm: Złe przeczucie, Zaduszki, Pogrzeb, pamięci księdza Jerzego Popieluszki.
Stypendysta Kościuszko Foundation w Nowym Jorku.
Zwycięzca Nagrody Pamięci C.K. Norwida.
Zwycięzca Nagrody Pamięci J.Cybisa.
Honorowe obywatelstwo Łomży.

Urodził się w w 1922 w Zdołbunowie, na Wołyniu. W 1951 ukończył łódzką PWSSP, gdzie studiował pod kierunkiem W. Strzeminskiego (którego później został asystentem), S. Wegnera i L. Tyrowicza. Po studiach pracował na PWSSP, której był również profesorem. Zajmuje się malarstwem sztalugowym i grafiką. S. Fijalkowski inspirował się pracami K. Malewicza, surrealistów, oraz Wassily Kandinsky`ego, którego rozprawę "Über das Geistige in der Kunst" przełożył w 1997 na polski. Większość jego obrazów i grafik stanowią surowe kompozycje o jednolitym tle. Artysta reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo w 1969 i na Biennale w Wenecji (1972). Jest między innymi laureatem nagród im. C.K. Norwida i J. Cybisa.

Studiował Historię Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwo na krakowskiej ASP w pracowniach J. Fedkowicza i Z. Pronaszki. W latach 50. XX wieku związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, miał tu wystawy indywidualne w 1957 i 1959 roku. W 1955 roku wziął udział w wystawie w Arsenale. Od 1961 roku wykładał na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, a w 1983 Senat Akademii wybrał go na Rektora, lecz ówczesne władze nie zatwierdziły tego wyboru. W roku 1996 odszedł na emeryturę. Maluje obrazy abstrakcyjne, w których w różnych relacjach wiąże problemy materii, światła i przestrzeni. Posługuje się głównie płaszczyzną, linią, kolorem, fakturą. Kolejne okresy twórczości są dążeniem ku maksymalnej redukcji form i uniwersalnej metafory. W latach 80. artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych - cykl Malowanie Dziesięciorga Przykazań (1986).
Uważany jest za wybitnego reprezentanta awangardy malarskiej.

Urodził się w 1956 w Sosnowcu. W latach 1976-79 studiował na wrocławskiej PWSSP w pracowni Z. Karpińskiego. Później przeniósł się na Wydział Malarstwa warszawskiej ASP do pracowni R. Ziemskiego, gdzie poznał W. Pawlaka i innych członków "Gruppy", którą wspólnie założyli w 1982 roku. Na początku malował "papiery" - kompozycje wykonane na kartonie temperą i gwaszem. Wspólnie z R. Woźniakiem wyjechali na stypendium do Berlina, gdzie R. Grzyb kontynuował malowanie ostrymi kolorami płaskich "papierów". Pod koniec lat 80-tych, artysta zmienił styl, zajmując się bardziej malarstwem olejnym. Współpracował z krakowską Galerią "Zderzak". Zajmuje się również grafiką reklamową.

Ur. w 1932 na Zamojszczyźnie - Barchaczów. Studia w krakowskiej ASP, a następnie w Warszawie, dyplom z wyróżnieniem w pracowni K. Tomorowicza 1958r. Była członkiem warszawskiej grupy “Rekonesans” założonej w 1963r. Twórczość w zakresie malarstwa, udział w ponad 80 wystawach zbiorowych i ok. 30 wystawach indywidualnych. 1987r. nagroda Ministra Kultury i Sztuki za całokształt twórczości. 
Aleksandra Jachtoma w ciągu wszystkich lat swojej twórczości poszukuje najgłębszej istoty światła i koloru. 
Malarstwo Aleksandry Jachtomy charakteryzuje się ascetyczną zdyscyplinowaną kompozycją zbudowaną ze skondensowanych jednolitych plam. Matematyczny rygor jest w nich zmiękczony delikatnością rozwiązań barwnych emanujących smugami światła. Lapidarność geometrycznych form (owali, prostokątów) i jednorodność tonacji kolorystycznych nadają tym kompozycją ściszony poetycki, nawet kontemplacyjny charakter. ten rys stanowi o oryginalności dzieł artystki i odróżnia je od wielu innych podobnych realizacji.  

Urodził się w 1931 w Lwowie. W latach 1951-57 studiował na ASP w Krakowie malarstwo i scenografię pod kierunkiem Z. Radnickiego i A. Stopki.Od 1981 prowadzi pracownię malarstwa na poznańskiej PWSSP. Jest autorem licznych scenografii teatralnych i telewizyjnych. W 1959 zaczął wystawiać swe prace malarskie. Od 1976 jest członkiem reaktywowanej Grupy Krakowskiej. Wystawiał również w krakowskiej Galerii Krzysztofory: np. "Pokaz obrazu odcinka luku o promieniu r=1970 cm". Oprócz malarstwa i scenografii uprawia rysunek, grafikę, zajmuje się działaniami przestrzennymi - instalacjami. Jerzego Kaluckiego często określa się, jako "filozoficznego konstruktywistę", a sam chętnie powołuje się na kontynuatora malarstwa zapoczątkowanego przez K. Malewicza.

Urodził się w 1965 w Białej Podlaskiej. Jest absolwentem Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie, pod kierunkiem prof. S. Gierowskiego i prof. R. Winiarskiego. Obecnie asystent profesora J. Lisa w warszawskiej ASP. Jego pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w Galerii Dziekanka w 1988 roku. R. Maciejuk brał udział w wielu wystawach zbiorowych m.in. Kunst, Europa i Un-Vollkomen. W 1994 roku prezentował swoje prace w Galerii Foksal. Główną cechą twórczości artysty jest przede wszystkim dokładność wykonania, a każdy z jego obrazów jest "skończony". Jego malarstwo oceniane jest jako "malarstwo prawdziwe" czyli takie, które oznacza: "klasyczną technikę, profesjonalne wykonanie, oraz liczne odwołania do tradycji". Autor w swoich pracach stosuje technikę perspektywy centralnej. Nie jest to jednak jedyna technika, jaką wykorzystuje. Maluje także płaskie, geometryczne znaki lub obrazy całkiem monochromatyczne. Wciąga też symbole, figury architektoniczne, linie i kolory, aby w efekcie stworzyć obraz doskonały.

Studiował w warszawskiej ASP (1950-56). Zajmował się różnymi dziedzinami nauki: matematyką, kulturą wschodu, pasjonował się kabalistyka. Łącząc w swoich kompozycjach znaki, cyfry i litery osiągał efekty symboliczne i surrealistyczne. Brał udział w III Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie w 1959. Jest laureatem Nagrody Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida. W 1956 ukończył warszawską ASP (pracownia Kazimierza Tomorowicza). W 1962 przebywał we Francji i brał udział w wystawie "Le Mouvement Surréaliste et le Mouvement Phases" w Paryżu. Uprawia sztukę surrealistyczną, świadczącą o fascynacji wiedzą ezoteryczną. W latach 60. komponował swe obrazy ze znaków magicznych, symboli i rekwizytów, także sentencji i dłuższych tekstów. W latach 70. i 80. malował ezoteryczno-magiczne pejzaże, przedstawiające zazwyczaj fragmenty antycznej architektury, ponad którymi unoszą się symboliczne przedmioty "Vale ergo polia, Et ibam in profundis". Otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. C.K. Norwida oraz Nagrody im. J. Cybisa.

Studiował w warszawskiej ASP, gdzie w 1980 roku otrzymał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Współzałożyciel Gruppy i uczestnik jej wystaw w latach 1982-1983. Współredagował organ Gruppy Oj dobrze już (1984-1988). Od 1982 pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni. Na jesieni 1984 przebywał wraz z Markiem Sobczykiem na stypendium w Niemczech Zachodnich. W latach 90. prowadził, wspólnie z Markiem Sobczykiem i Piotrem Młodożeńcem prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie. Mieszka i pracuje w Nieporęcie.
Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli malarstwa figuratywnego w Polsce. Wypracował własny, rozpoznawalny na pierwszy rzut oka styl, inspirowany z jednej strony szkołą czystego malarstwa, wyniesioną z pracowni Stefana Gierowskiego, z drugiej sugestywną figuracją Andrzeja Wroblewskiego. Sztuka Modzelewskiego stała się ważnym punktem odniesienia dla Grupy Ładnie.
Nazywany jest malarzem ikon codzienności. Podejmuje wątki polityczne, literackie (inspirowane twórczością Josepha Conrada), historyczne (powstanie styczniowe, II wojna światowa) i egzystencjalne. Głównym tematem jego płócien jest człowiek, ale artystę interesuje także martwa natura i pejzaż (cykl Niedokończony dom). Często przedstawia banalne, chociaż nie pozbawione napięcia emocjonalnego sytuacje. Operuje lapidarną formą i momentalną narracją maluje chwile zobaczone w rzeczywistości i zatrzymane jak stop klatka w kadrze obrazu: prosta czynność wykonywana przez człowieka, fragment wnętrza albo pejzażu. Każdy obraz mieści się w granicach realizmu.