Galeria Żywa

Urodził się 27 marca 1912 r. w Leżajsku. W latach 1924-1930 uczył się w Liceum Krzemienieckim. Pobierał też naukę malarstwa u Władysława Galimskiego. W 1939 ukończył (z wyróżnieniem) krakowską ASP, której został wykładowcą po wojnie. Od 1946 r. wykładał w krakowskiej ASP, a od 1948 r. w warszawskiej ASP. W 1983 r. otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych. W drugiej połowie lat 40-tych wystawiał z Grupą Młodych Plastyków. W 1947 wyjechał do Paryża, był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki. W Paryżu przystąpił do grupy "Le Surréalisme Révolutionnaire". W 1948 wrócił do Warszawy, związał się z Klubem Młodych Artystów i Naukowców, jego prace prezentowane były na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej (1948/49). Uczestniczył w niemal wszystkich oficjalnych wystawach okresu socrealizmu. Przystał do koncepcji tzw. Ars-Horme (Sztuki Poruszania Wyobraźni), oryginalnej i jednej z nielicznych ogólnych teorii sztuki zaistniałych współcześnie w Polsce. Od 1956 r. tworzył teorię Ars-Horme.Jej założenia ogłosił w manifeście artystycznym na plenerze w Osiekach w 1977 r. Odzwierciedleniem tej teorii są jego prace plastyczne, które odwołując się do natury, tradycji, kultury i wiedzy mają przemówić do wyobraźni widza i pogodzić go ze światem zewnętrznym. W 1955 r. porzucił malarstwo figuratywne dla abstrakcji. Działał aktywnie w środowiskach awangardowych; wystawiał, miedzy innymi: Na II i III Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (1957 i 1959), Galerii Krzywe Kolo w Warszawie (1962 i 1963), W I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965), Sympozjach "Złotego Grona" w Zielonej Górze (1973 i 1976). Miał wystawy indywidualne m.in. w warszawskich galeriach: Zachęcie (1954, 1978); Kordegardzie (1987), Studio (1992, 1993); krakowskiej Galerii Krzysztofory (2003); Galerii Marii Ochalskiej w Wilii Struvego (2004) poznańskiej Galerii Piekary (2004). Otrzymał nagrody w konkursie malarskim im. J. Spychalskiego (I nagroda w 1974 i wyróżnienie w 1975).

Leszek Dutka urodził się w Jaworznie w 1921 roku (pow. Chrzanów, woj. Krakowskie). Od roku 1924 mieszkał w Zawierciu, tam ukończył gimnazjum i liceum oraz spędził lata wojny.
W latach 1945 - 55 studiował na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach: malarstwa prof. Hanny Rudzkiej – Cybis, rysunku prof. Zbigniewa Pronaszki i malarstwa ściennego prof. Wacława Taranczewskiego. Równolegle studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, gdzie w 1952 roku uzyskał dyplom magistra nauk technicznych oraz inżyniera architektury i urbanistyki u prof. Włodzimierza Gruszczyńskiego.
W 1956 roku został członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Krakowskiego.
W 1960 roku zajął się profesjonalnie ceramiką. Wykonywał ceramikę dekoracyjną oraz rzeźby ceramiczne, brał liczny udział w ogólnopolskich i międzynarodowych wystawach ceramiki oraz organizował wystawy indywidualne.
W latach 1965 – 89 współpracował ze Spółdzielnią Pracy Twórczej ZPAP Plastyka w Warszawie pełniąc w latach 1982 - 85 funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej.
W latach 1970 - 72 był członkiem Zarządu Sekcji Krytyki i Informacji Plastycznej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Krakowie, brał udział w Jury Nagród Krytyki Plastycznej (aż do jej rozwiązania przez władze PRL), pisał recenzje z wystaw dla prasy i Polskiego Radia.
W latach 1975 – 87, w zabytkowym XVIII-wiecznym lamusie w Pisarach prowadził autorską Galerię Lamus, w której odbywały się wystawy, koncerty, wieczory autorskie, imprezy plenerowe, spotkania i happeningi.
Od 1978 roku był konsultantem Centralnego Ośrodka Metodyki Upowszechniania Kultury Ministerstwa Kultury i Sztuki w Warszawie – wielokrotnie pełnił funkcję komisarza artystycznego ogólnopolskich plenerów szkoleniowych dla instruktorów plastycznych Domów Kultury.
W 1980 roku był współorganizatorem Oddziału Spółdzielni Pracy Twórczej ZPAP Plastyka w Krakowie i przewodniczącym jej Rady Nadzorczej. Na jego wniosek ustanowiono doroczne nagrody artystyczne. W okresie rozwiązania ZPAP Spółdzielnia grupowała jego członków i pełniła rolę zastępczą stowarzyszenia.
W latach 1987 – 89 brał aktywny udział w działaniach Krakowskiej Grupy Inicjatywnej Reaktywowania Związku Polskich Artystów Plastyków.
W 1992 roku zainicjował powołanie Klubu Malarzy ZPAP Okręgu Krakowskiego i przez 10 lat pełnił funkcję jego prezesa. Zainicjował powstanie istniejących do dziś wystaw cyklicznych środowiska krakowskiego: Mały Format, Jubileusze i Nowi Członkowie ZPAP. Klub Malarza pod przewodnictwem Leszka Dutki organizował szereg wystaw indywidualnych w Domu Plastyka w Krakowie oraz wystawy zbiorowe w kraju i za granicą.
W 1993 roku został prezesem Fundacji im. Hanny Rudzkiej – Cybis w Krakowie. Równocześnie rozpoczął przygotowywania do odtworzenia Pracowni pani profesor w Domu Hipolitów Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, a w 1994 roku doprowadził do wydania albumu malarstwa artystki.
W latach 2002 – 2006 pełnił funkcję wiceprezesa zarządu Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Krakowskiego.

Leszek Dutka brał udział w 95 wystawach zbiorowych w kraju za granicą, zorganizował 35 wystaw indywidualnych. Uczestniczył w wielu plenerach, także międzynarodowych. Był inicjatorem, organizatorem i kuratorem wielu wystaw środowiska artystycznego Krakowa. Jest laureatem wielu nagród i odznaczeń (m.in. Nagrody im. Witolda Wojtkiewicza).

Prace artysty znajdują się w zbiorach:
Muzeum Narodowego w Krakowie, Wrocławiu, Gdańsku, Muzeum Polskiego w Chicago, Fundacji Signum w Poznaniu, Zjyad Raoof Kolekcji Miasta Myślenic, kolekcji Miasta Zawiercia, Pałacu Sztuki Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie oraz w prywatnych kolekcjach Christiana Stöhrmanna w Husum i Margot i Dietera Löchöffel w Norymberdze.