Grafika i Czas

Urodził się w 1918 r w Tarnowie. Zmarł w styczniu 2001 r w Krakowie. Studia rozpoczął w 1937 r w Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie na Wydziale Grafiki pod kierunkiem Andrzeja Jurkiewicza i Władysława Jarockiego. W czasie okupacji kontynuował studia w Kunstgewerbeschule (do 1942). Po wojnie w latach 1945-48 kontynuował naukę na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie u Eugeniusza Eibischa i Zbigniewa Pronaszki. Uprawiał grafikę, malarstwo i drzeworyt, w którym osiągnął prawdziwe mistrzostwo. W latach 60-tych powstały najsłynniejsze cykle drzeworytnicze: Autoportrety, Kobiety obłąkane, Pastuchy, Pasterki, Latawce, Chorągwie, i Próby portretów Józefa Gielniaka. Olejne autoportrety zostały pokazane na wystawie Polaków portret własny w 1979 r. W 1983 r powstają ostatnie drzeworyty. Artysta maluje pastelami, rysuje wykonuje akwaforty. Był członkiem międzynarodowych stowarzyszeń twórczych m.in. : XYLON. Wielokrotnie wystawiany i nagradzany - Złoty Medal na Międzynarodowym Triennale Grafiki w New Delhi 1971, Nagroda im. Jana Cybisa 1988 r. Prace w zbiorach muzealnych w Polsce, USA, Japonii, Wielkiej Brytanii a także w zbiorach prywatnych na całym świecie.

Urodził się w 1938 w Chorzowie. W 1963 ukończył Wydział Malarstwa na krakowskiej ASP, gdzie studiował pod kierunkiem Emila Krchy. Jest wykładowcą poznańskiej i krakowskiej ASP. Był członkiem grupy "Wprost" działającej w latach 1966-86, brał udział we wszystkich wystawach grupy, wraz z która otrzymał w 1967 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. C.K. Norwida oraz Nagrodę Archidiecezji Warszawskiej w 1984. Uprawia malarstwo, grafikę, rzeźbę, rysunek, zajmuje się krytyką artystyczną. Swoje eseje o sztuce publikuje, m.in. w miesięczniku "Znak". Współorganizował w 1975 wystawę "Romantyzm i Romantyczność w sztuce polskiej XIX i XX wieku". Za prace o wątkach sakralnych, w 1994 otrzymał nagrodę Alby Romer-Taylor. Laureat nagrody Kultury Niezależnej w 1986 r. i nagrody Jana Cybisa w 2002 r.
Wystawy to najczęściej serie obrazów, rzeźb i rysunków poświęconych jednemu motywowi, m.in.: „Pieta w trójnasób” (1976-1984), „Płaszcz miłosiernego Samarytanina” (1982-1988), „Samuel i głos; wołanie” (1985-1999). W 1996 odbyła się jego wystawa retrospektywna „Pomiędzy rzeźbą a obrazem” eksponowana w Poznaniu i Orońsku, rok później w Warszawie i Katowicach.

Urodził się w 1947 r w Krakowie. Studia w krakowskiej ASP na Wydziale Grafiki - dyplom w 1971 r, oraz w Królewskiej Wyższej Szkole Artystycznej w Sztokholmie. Poczatkowo zajmował się grafiką użytkową i linorytem. Od 1976 r tworzy głównie miedzioryty, których do dziś powstało ponad 130. W latach 90-tych pracował także nad cyklami akwarel i pasteli. Jest wykładowcą Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Laureat wielu nagród krajowych i zagranicznych, miał dziesiatki wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą. Prace w zbiorach muzealnych m. in. : Muzeum Narodowe; w Warszawie, Krakowie, Szczecinie, Gdańsku, Poznaniu, Towarzystwo Albertina w Wiedniu, Muzeum Sztuki Współczesnej w Nowym Jorku, NDA Gallery w Sapporo, Papieskiej Rady Kultury w Watykanie, Muzeum Sztuki i Kultury we Fryburgu.

Marek Chlanda, urodzony w Krakowie w roku 1954, studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 1978 uzyskał dyplom na Wydziale Grafiki. W latach 1980-1982 wykładał na krakowskiej ASP, a następnie, w roku akademickim 1983-1984 razem ze studentami Vestlandets Kunstakademie w Bergen zrealizował dydaktyczny eksperyment pt. „Podróżująca Akademia”, polegający na interdyscyplinarnych studiach w wielu krajach Europy. W roku 1985 był gościem Herning Hojskole w Danii, zaś w latach 1986-1988 wykładał w cieszyńskiej filii Uniwersytetu Sląskiego. W 1997 roku artysta został laureatem, przyznanej wówczas po raz pierwszy, dorocznej Nagrody Fundacji Nowosielskich.
Uczestniczył w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. Prace Marka Chlandy są licznie reprezentowane w wielu kolekcjach sztuki współczesnej.

Studiował w ASP w Krakowie i Warszawie. Uprawiał grafikę warsztatową i malarstwo. Członek grupy "9 Grafików". Brał udział w licznych wystawach, ma na swoim koncie 25 wystaw w różnych miastach Europy. Przez wiele lat był rektorem w ASP w Krakowie. Zdobył wiele nagród m.in.: na IV Międzynarodowym Biennale Grafiki w Lublanie; Nagrodę Krytyki na wystawie "Współczesna grafika polska" w Essen; nagrodę na I Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie; nagrodę na Międzynarodowym Biennale "Sport w sztuce" zorganizowanym w Madrycie. Jest laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki oraz Nagrody Państwowej.

Studiował w ASP w Krakowie. Dyplom otrzymał w 1960r. Uprawia grafikę artystyczną i użytkową. Należy do Société Internationale des Graveurs sur Bois "XYLON". Miał 8 indywidualnych wystaw w kraju. Był wielokrotnie nagradzany m.in.: nagrodą Ministerstwa Kultury i Sztuki na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Grafiki w Poznaniu, nagrodą Rektora ASP na III Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie, nagrodą na VI Międzynarodowym Biennale Grafiki w Tokio. Uczy w PWSSP w Poznaniu.

W latach 1955-61 studiował w ASP w Krakowie. Naukę kontynuował w Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu. Uprawia głównie grafikę artystyczną. Wystawia w kraju i za granicą (Trondheim, Lozanna, Wiedeń, Holstebro). Wielokrotnie nagradzany m.in.: nagrodą Ministerstwa Kultury i Sztuki na I Triennale Malarstwa i Grafiki w Łodzi, złotym medalem na II Międzynarodowym Biennale Grafiki we Florencji, medalem "Złotego Grona" w Zielonej Górze. Uczy w PWSSP w Poznaniu.

Ur.1926r. w Bielsku.
Studia: 1944-49 ASP Kraków, malarstwo u E.Eibischa i grafikę u L. Gardowskiego, A. Jurkiewicza i K. Srzednickiego. Od 1952 r. wykładowca na ASP w Krakowie, od 1990r profesor.
Uprawia grafikę - linoryt, miedzioryt, akwaforta, drzeworyt i inne należace do nurtu metaforycznego.

Ur. 1940 r. w Krakowie.
Studia: 1960-1966 ASP w Krakowie u M. Wejmana i W. Chomicza.
Uprawia grafikę, malarstwo, rysunek.

Alina Kalczyńska – Scheiwiller urodziła się w 1936 roku w Mszanie Dolnej. Maturę zdała w Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie. Studiowała w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1953 – 1959 uzyskując dyplomy w Katedrze Drzeworytu oraz Grafiki Książki. W roku 1966 odbyła długą podróż po Europie prezentując swój dorobek w pracowni artysty Aldo Galli w Como. W roku 1968 ukazała się pierwsza książka na temat jej ekslibrisów z tekstem Gianniego Mantero. W latach 1969 i 1979 przebywała we Włoszech na stypendiach artystycznych.
Od roku 1980 mieszka w Mediolanie rozwijając, poza własną twórczością, także działalność promującą sztukę polską we Włoszech i na świecie. W 1994 roku Alina Kalczyńska wraz z mężem Vannim Scheiwillerem otrzymali za tę działalność nagrodę Stowarzyszenia Kultury Europejskiej.
Pierwsze prace artystki, po ukończeniu krakowskiej ASP, wykonane były w technice drzeworytu. Były to abstrakcyjne kompozycje w których dominowały formy geometryczne, niekiedy z reminiscencjami przedmiotów realnych, np. fragmentów architektury. Już w tych pierwszych pracach ujawniła się, rozwijana w późniejszych okresach, fascynacja światłem, potrzeba zachowania w kompozycji ładu i ciszy. Przez wiele lat Alina Kalczyńska poszukiwała satysfakcjonującego ją języka za pomocą którego mogła wyrazić swoje indywidualne przesłanie, były to np. grafiki z elementami reliefowymi. W pracach z lat siedemdziesiątych pojawia się nowy element, są to delikatne sugestie ruchu oraz formy emitujące łagodne, miękkie światło poprzez nałożenie kilku przezroczystych warstw papieru. Innym sposobem ukazania światła jest sugerowanie prześwitów, szczelin z których wydobywa się delikatny blask przechodzący niekiedy w kolory tęczy. Z czasem chęć ukazania światła stała się głównym problemem prac, wydobyte z czarnego lub szarego tła emanowało bardzo silnym rozbłyskiem, podporządkowując sobie całość kompozycji. W pracach tych, jak podkreślano, charakterystyczne było to, iż zasada geometrycznej budowy nie narzucała oschłości, rygoru i chłodnej kalkulacji, przeciwnie dostrzegano w nich przejmującą lirykę, poetykę skłaniającą do medytacji. Niekiedy, zwłaszcza na Zachodzie Europy, tak często pojawiający się w pracach Aliny Kalczyńskiej motyw silnego przebłysku światła wydobywającego się zza wielkich czarnym płaszczyzn, interpretowano, jako metaforę życia w systemie totalitarnym. Widziano w nich również zachętę do medytacji, oderwania się od codzienności i zwaśnionego świata i skierowania się ku pojęciom bardziej uniwersalnym.