Grupa Nagrobki - Kolejny rok w urnie
Wystawa kultowego zespołu muzycznego Nagrobki, tworzonego przez artystów wizualnych i muzyków - Macieja Salamona i Adama Witkowskiego. Wystawa podkreśla wizualną stronę twórczości zespołu, obsesyjne odwoływanie do tematu śmierci, współczesne vanitas tanatyczno-funeralny design. Zaprezentowane zostają m.in.: wideo, rzeźby, plakaty, okładki płyt, koszulki i obiekty. Nie stanowią one jednak jedynie dodatku do muzycznej twórczości,
ale ułożone są w nową instalację - cmentarz. Narracja ekspozycji pokazuje świadome relacje między pracami i silnie uwidacznia paradoksalną żywotność śmierci.
Zespół określał czasem swoje działanie terminem nekropolo. Sztuka Nagrobków wymyka się jednak konwencji kabaretu. Jak pisał kiedyś Francis Picabia w Manifeście kanibalistycznym: Śmierć to poważna sprawa. Czarny humor, z którego obficie korzystają Nagrobki, ma przecież mocne pokłady egzystencjalne, a dadaistyczna, niskobudżetowa strategia DIY (do it yourself) uwydatnia kruchość i przygodność losu.
Adam Witkowski podkreślał zresztą w jednej z rozmów: Myślę, że wszystko jest tu mówione bez ironii, tylko prostota użytych słów decyduje o ironicznym wrażeniu. Unikanie tematu śmierci jest ironią losu i cechą współczesnej, zachodniej kultury.
Czy warto na życie nakładać śmiertelną perspektywę? Z drugiej jednak strony, czy da się jej nie stosować, jeśli już się raz zaczęło? Refleksji nad śmiercią, a więc myśli fundamentalnej i zagarniającej dla siebie inną optykę, nie da się zatrzymać.
Świadomość śmierci nie przestaje już towarzyszyć człowiekowi myślącemu, naznaczając bezsensem przyszłe życie, lub doprowadzając do pogodzenia się z nieuchronnym (amor fati).
Jak miał ponoć powiedzieć Sokrates: Zdaje się, że ci, którzy się z filozofią zetknęli, jak należy, niczym innym się nie zajmują, jak tylko tym, żeby umrzeć i nie żyć, a ludzie bodaj tego nie wiedzą (Platon, Fedon).
Kurator - Stanisław Ruksza
Powrót

