Hanna Haska - Budowniczy i dekonstruktorzy (grafika)

Pracę składam w hołdzie Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II, w czwartą rocznicę Jego odejścia.
Tematem grafiki jest poszukiwanie własnej tożsamości. Bezpośrednie referencje wizualne to: mapa wyburzonej Warszawy (1945 r.) i Herodion (I w p.n.e.). Architektura stanowi dla mnie niezwykłą metaforę; jest najtrwalszą formą sztuki, gdzie przez wiele setek lat myśl budowniczych pozostaje wciąż dostępna uważnym obserwatorom. /Hanna Haska/


Haska łączy wielorakie cierpliwie gromadzone w różnych częściach świata fragmenty, w grafiki dużej skali. Prezentuje w nich aspekty swoich wizji apokaliptycznego świata, w których egoistyczne akty działalności człowieka stoją w opozycji do praw sił odwiecznych. U podstaw jej pracy leży głęboki sens duchowego kryzysu, który spostrzegała wokół siebie od czasów jej dzieciństwa pośród ruin Warszawy lat pięćdziesiątych, poprzez lata spędzone w Ameryce Północnej i obecnie ponownie w jej rodzinnym mieście odradzającym się z totalitarnej przeszłości i wstępującego do Europy przyszłości.

Uważam jej prace za współczesny equiwalent prac dziewietnastowiecznego angielskiego malarza Johna Martina, który tworzył wizjonerskie malarstwo Dnia Sądu Ostatecznego. W prace artystki wpisany jest silny sens “sacrum”, sens duchowego ożywienia, które stoi w bezpośredniej opozycji do “profanum” i sugeruje, że możliwości odkupienia są wciąż możliwe pośród ślepego pędu do urbanizacji. /Richard Noyce - Grafika na krawędzi/


Powrót