Iwona Wojewoda - Światło i cień - spotkanie…
Dobrze gdy w chwilach kryzysu i zwątpienia jest ktoś, kto jak Anioł Stróż przeprowadzi nas przez mrok... Bo to co złe mija, tylko tkwiąc w mroku nie mam poczucia końca tego, nie dostrzegam nic, nie widzę i nie czuję siebie. Ważne by był ktoś
Iwona Wojewoda
Prace rysunkowe wykonane są stalówką i tuszem - to przestrzenie, gdzie natura łączy się z architekturą. Podobnie jak w malarstwie motywem przewodnim jest światło i cień, które budując nastrojową przestrzeń, budząc niepokój skłaniają do kontemplacji i sięgnięcia w głąb siebie.
Prace na jedwabiu to abstrakcyjne obrazy inspirowane naturą, jej zmianą i przejściem w różne stany. Trzy jedwabie tworzące cykl „Żywioły” to interpretacje Ziemi, Wody i Powietrza. Prace zostały wykonane w imponującym rozmiarze 240x240cm, barwnikami kwasowymi i utrwalone w pobliskim Milanówku. Stanowiły część pracy dyplomowej artystki, zrealizowanej w latach 2000-2002 w Pracowni Tkaniny warszawskiej ASP, pod kierunkiem prof. Wojciecha Sadleya.
W najnowszych obrazach Iwona Wojewoda kontynuuje swoje malarskie poszukiwania, łącząc temperę żółtkową z laserunkami olejnymi lub posługując się wyłącznie farbami olejnymi, zgłębiając tajemnice warsztatu dawnych mistrzów. Fragmenty codziennej przestrzeni w obrazach stają się miejscami pełnymi wyciszenia, wręcz uduchowionymi. Wychodząc od osobistych historii artystka tworzy uniwersalną narrację o potrzebie duchowości.
W ostatnich obrazach Iwony Wojewody wielbiciele i znawcy jej prac po raz pierwszy „spotkają” postaci w przestrzeniach. To bardzo odważna próba oddania ducha natury, który tworząc tło staje się inspiracją pozwalającą odkryć samego siebie…
Spotykając się z twórczością Iwony Wojewody-Jedynak, odnosiłem zawsze wrażenie, że źródłem tej twórczości są próby głębokiego poznania przede wszystkim własnego wnętrza. Dokonywało się to zawsze w skupieniu, poprzez kontemplację światła, które - w moim odczuciu - zyskuje w obrazach artystki wymiar metafizyczny. Nie są to zwykłe wnętrza naznaczone zwykłym światłem lub zatopione w cieniu, zastane i utrwalone. Obraz tych pozornie zwykłych wnętrz osiąga - dzięki pogłębionemu widzeniu artystki - wymiar duchowy, dając jeszcze jeden dowód na to, że aby zobaczyć to, co naprawdę niezwykłe, nie potrzeba szukać tego w wyobraźni, ale wystarczy (tylko i aż) prawdziwie głębokie zobaczenie otaczającej, bliskiej i pozornie znajomej – rzeczywistości, a następnie umiejętność wyrażenia tego w sztuce. Jasno, wyraziście, z pokorą i głęboko. Iwonie Wojewodzie – Jedynak udaje się taka właśnie Sztuka.
Jacek Barszcz
Powrót

