Jacek Maślankiewicz - Święte Obrazki i Obrazy

Powinnością malarza jest malować. Te słowa oddają prawdę o  twórczej drodze Jacka Maślankiewicza. Artysta ten podejmuje tylko to, co dotyka bezpośrednio problemów malarskich. Jest spadkobiercą wielkiej tradycji polskiego koloryzmu, ale i  twórcą malarstwa materii. Jak wielcy koloryści oddaje się studiom oddziaływania barw, łączy kolory, rozkłada przed publicznością barwny, malarski kobierzec utkany z impastów i zgrubień faktury, ale i z transparentnych muśnięć pędzla wiedzionego śmiało i bezkompromisowo. Na obrazach widzom oddaje nie opowieść o czymś, lecz obraz par excellence - wizualne świadectwo swojego wyczucia koloru i malarskiej wizji. Barwny zapis czystych emocji. Malarską notatkę o oddziaływaniu barw i światła - bez zdobień, lecz urzekającą. Bez dopowiedzeń, lecz zatrzymującą wzrok. Niekiedy euforyczną, niekiedy mroczną, ale zawsze tworzącą pewne zamknięte uniwersum, własny malarski świat w obrębie płótna.
Jak napisał krytyk sztuki, Hugon Bukowski, w obrazach Maślankiewicza jest „ślad  ręki swobodnie puszczonej w ruch, poddanej intuicji, skrywanym napięciom ducha i żył. Jest w nich i cisza, i krzyk”, są czerwienie ale też „błękity i szarości subtelne, wyciszone, są i niebanalne żółcienie, promieniste, ciepłolubne przebłyski słońca. Słowem - narracja niby czysto malarska, ale i coś więcej, coś ponadto.”
To „ponadto” - to tajemnica, czule skrywana iskra Boża - która łączy potrzebę malowania u jednych z potrzebą odczytywania malarstwa u innych.

Katarzyna Napiórkowska