Jacek Sienicki - Sienicki o sobie

Wystawa Jacka Sienickiego w Galerii Milano, zatytułowana „Sienicki o sobie”, obejmuje prace olejne i rysunki z całej twórczości artysty. Znajdą się na niej prace głównie z lat 80. i 90. Można zatem zobaczyć jakie tematy podejmował malarz w swojej karierze artystycznej oraz prześledzić jak wyglądała jego droga twórcza, którą raz wybraną, z całą konsekwencją podążał.
Sienicki był malarzem „jednego motywu”, nieustannie powracał do stałych wybranych wątków, wciąż je eksploatując i interpretując na nowo. Nadawał im zawsze swoje własne piętno – będące odbiciem jego kondycji, stanów emocjonalnych, tego po prostu kim był i jak czuł. Artysta upodobał sobie szczególnie kilka tematów, które wciąż przewijały się przez jego malarstwo. Były to tematy „biedne”, Sienicki utrwalał rzeczywistość marginalizowaną – jego uschłe kwiaty, drzewa bez liści – to materia, która ginie, jeszcze trwa, ale jakby wbrew prawom natury. Artysta zawężał swój malarski świat do przedstawień z pracowni czy też widoków z okna często przedstawiając dachy pobliskich domów. Pokazując w swoich pracach martwą naturę, często powracał do przedstawień mięsa (Martwa natura z mięsem) – w ten sposób stając po biologicznej stronie życia – z jej rozkładem i zamieraniem. Czerpał inspirację ze zwyczajności i pospolitości. Mawiał, że portretuje rzeczywistość: Portretuję wnętrza pracowni, portretuję kwiaty, wszystkie te rzeczy, które maluję, w bardzo bliskim związku z naturą. Co oznacza, że muszę je mieć obok siebie. Oczywiście mam też nadzieję, że portretuję siebie. Nadaję piętno obrazowi, piętno wynikające ze mnie. Z całego mojego życiorysu, moich chorób, przeżyć, radości i smutków. To piętno istnieje w każdym obrazie.
Sienicki wyrastał z warsztatu kolorystów - (dyplom na warszawskiej ASP wykonał m.in. u Artura Nachta-Samborskiego) - czerpał z ich stylistyki, jednak wyraz i nastrój jego malarstwa był zupełnie inny od kapistowskich prac. Przede wszystkim są to obrazy silnie naznaczone egzystencjalizmem – odzwierciedlające jego wewnętrzne stany i duchowe napięcia. Szczególnie ta dekadencka strona jego twórczości ujawnia się w rysunkach, w których przewija się motyw człowieka zawieszonego gdzieś w prózni, rozpadającego się. Zresztą temat człowieka stale powraca w jego malarstwie – w także w eksploatowanym mocno autoportrecie (cykl „Głowy”). Ten egzystencjalny klimat towarzyszy całej jego twórczości, jego obrazy są nim przesiąknięte.
Artysta z wielkim pietyzmem, ale jednocześnie z pokorą wracał do wybranych motywów (pracował seriami). Były dla niego, jak drogowskazy, stałym punktem odniesienia. Jednocześnie w obrazach, w których przedstawiał martwą naturę, wątki te zawsze funkcjonowały gdzieś w próżni, umieszczone na jednolitym tle. Twórczość Sienickiego to malarstwo często silnie fakturalne, ukazujące „malarskie mięso”, w którym artysta wykorzystuje świadomie właściwości farby, a jednocześnie lapidarne, uproszczone w formie. W tych jego szarych, skupionych obrazach tkwi jednak wewnętrzna siła. W istocie tytuł wystawy „Sienicki o sobie” odnosi się do konsekwencji i determinacji, która towarzyszyła jego pracy twórczej, a także owego „osobistego piętna”, którym przesiąknięty jest każdy obraz tego niepowtarzalnego artysty.
Patrycja Jastrzębska
Na wystawie w Galerii Milano zobaczymy obrazy z serii: „Wnętrza”, „Kwiaty” „Dachy”, „Okna”,” Martwe natury”, „Mięso”, „Czaszki”, „Głowy”, „Postaci”.


Powrót