Jan Młodożeniec - malarstwo, grafika
wernisaż: 22 października, godz. 14.00
Jan Młodożeniec (1929 – 2000). W latach 1948-55 studiował w Katedrze Grafiki i Plakatu pod kierunkiem Henryka Tomaszewskiego na ASP w Warszawie. Od 1953 był związany z Centralą Wynajmu Filmów, której mecenat pozwolił przetrwać najgorsze lata socrealizmu przyszłym koryfeuszom „polskiej szkoły plakatu”. Pracował także dla: Wydawnictwa Artystyczno - Graficznego (WAG), Krajowej Agencji Wydawniczej (KAW), Czytelnika, Iskier, PIW-u, WaiF, i Wydawnictwa Literackiego oraz teatrów muzeów i galerii. Jego ilustracje i rysunki zamieszczały czasopisma: Nowa Kultura, Współczesność, Ekran, Film, Miesięcznik Literacki, Polska, Szpilki, Playboy (edycja polska), Magazyn Gazety Wyborczej. Młodożeniec, podobnie jak inni projektanci plakatu w tym okresie, przemycał w swych pracach elementy ikonograficzne i cechy stylistyczne niedopuszczalne w sztuce oficjalnej (deformacja, metaforyczny skrót o nie zawsze „słusznej” wymowie, pesymizm itd.). W następnych latach artysta wypracował własny, powszechnie rozpoznawalny styl plakatu, bazujący na uproszczonym rysunku, stosowaniu wyraźnie wyodrębnionych grubym konturem kształtów oraz dużych płaszczyznach kontrastujących kolorów, co zbliżało jego prace do sztuki ludowej.
Powrót
Jan Młodożeniec (1929 – 2000). W latach 1948-55 studiował w Katedrze Grafiki i Plakatu pod kierunkiem Henryka Tomaszewskiego na ASP w Warszawie. Od 1953 był związany z Centralą Wynajmu Filmów, której mecenat pozwolił przetrwać najgorsze lata socrealizmu przyszłym koryfeuszom „polskiej szkoły plakatu”. Pracował także dla: Wydawnictwa Artystyczno - Graficznego (WAG), Krajowej Agencji Wydawniczej (KAW), Czytelnika, Iskier, PIW-u, WaiF, i Wydawnictwa Literackiego oraz teatrów muzeów i galerii. Jego ilustracje i rysunki zamieszczały czasopisma: Nowa Kultura, Współczesność, Ekran, Film, Miesięcznik Literacki, Polska, Szpilki, Playboy (edycja polska), Magazyn Gazety Wyborczej. Młodożeniec, podobnie jak inni projektanci plakatu w tym okresie, przemycał w swych pracach elementy ikonograficzne i cechy stylistyczne niedopuszczalne w sztuce oficjalnej (deformacja, metaforyczny skrót o nie zawsze „słusznej” wymowie, pesymizm itd.). W następnych latach artysta wypracował własny, powszechnie rozpoznawalny styl plakatu, bazujący na uproszczonym rysunku, stosowaniu wyraźnie wyodrębnionych grubym konturem kształtów oraz dużych płaszczyznach kontrastujących kolorów, co zbliżało jego prace do sztuki ludowej.
Powrót
