Joanna Mankiewicz - Ruchome piaski
Abstrakcja nie niesie ze sobą treści oczywistych. Język abstrakcji to język uniwersalny, bez obciążeń historycznych i obyczajowych. Może więc być odbierany przez ludzi z różnych kultur, w różnym wieku. Dzięki niedopowiedzeniom obecnym w sztuce abstrakcji, widz może tworzyć własne interpretacje działań autora.
Prezentowana tytułowa seria jest w założeniu abstrakcyjna, chociaż odnosząca się do kształtów obecnych w naturze. Autorka rozpoczęła pracę nad tymi kompozycjami pod wpływem traumatycznego przeżycia. Wtedy uświadomiła sobie kruchość swojej egzystencji oraz, że komfort psychiczny jaki czuła wcześniej zniknął bezpowrotnie. Z barwnych plam powstała sugestia pustyni fizycznej i mentalnej, jaka wtedy ją otoczyła, a sam proces - medytacyjnego niemal - zostawiania śladów farby na płótnie, przynosił spokój. Odbiorcy z zewnątrz mogą oczywiście te płótna traktować jako działania ograniczone do zabiegów czysto formalnych, tym bardziej, że kolorystyka jest dynamiczna, intensywna i raczej optymistyczna. Kompozycje na początku statyczne, w kolejnych odsłonach stają się coraz bardziej „ruchome”, by na końcu znowu ponownie się wyciszyć w kompozycjach pełnych harmonii.
Powrót

