JUDYTA SOBEL - MALARSTWO

Wystawą Judyty Sobel (ur. 1924) galeria rozpoczyna cykl „ARTYŚCI EMIGRACJI”.

Warto przypomnieć twórczość malarską autorki, która wyciągnęła zaskakujące artystyczne wnioski ze stylistyki Ecole de Paris, polskiego koloryzmu i tradycji łódzkiej awangardy. Pełne światła i subtelności kolorystycznej obrazy malarki zamykają się w kręgu tematów typowych dla sztuki wywodzącej się z postimpresjonizmu: pejzaże, martwe natury, portrety, wnętrza. Odbiorcę zaskakuje intensywna, postimpresjonistyczna kolorystyka czy wręcz kubizująca „zwichrowana” perspektywa.
Twórczość żyjącej w Stanach Zjednoczonych artystki ujmuje jednak kobiecą subtelnością i estetyzmem. Bogate w kolor malarstwo z pogranicza figuracji i deformacji ukazuje prawdziwie ekspresjonistyczne poszukiwania artystki przechodzące niekiedy w abstrakcję. Zauważalna jest w tych płótnach wielka wrażliwość na otaczającą codzienność.
Twórczość Sobel jest bardzo wysoko oceniana przez krytyków i historyków sztuki, a jej obrazy znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych i muzealnych na całym świecie.

Zobacz katalog wystawy>>


JUDYTA SOBEL (ur. 1924 Lwów)
Judyta Sobel studiowała w latach 1947-1950 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Była uczennicą Władysława Strzemińskiego. Na przełomie 1948/49 uczestniczyła w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. Pod koniec studiów była krótko asystentką Stefana Wegnera (zwolnionego z pracy wiosną 1950). Wkrótce potem wyjechała do Izraela, a następnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiadła w Nowym Jorku.
Swoją twórczość prezentowała m.in. w Łodzi, Wrocławiu, Krakowie, Paryżu, Tel Avivie, Haifie i Nowym Jorku. W 1956 r. otrzymała pierwszą nagrodę podczas wystawy w Gallery Saks w Paryżu.
W latach 1998/99 i 2000 jej prace ze zbiorów Muzeum Sztuki w Łodzi i zbiorów prywatnych eksponowane były na wystawach Galerii Starmach w Krakowie: "I Wystawa Sztuki Nowoczesnej - pięćdziesiąt lat później" i "Nowocześni a socrealizm" oraz reprodukowane w towarzyszących im katalogach. Reprezentują malarstwo figuratywne, jednak zarazem w typie deformacji i sposobie kładzenia farby są radykalnie ekspresjonistyczne, bliskie abstrakcji.


Powrót