Katarzyna Kobro & Wladyslaw Strzeminski. Een Poolse avant-garde

Była żoną awangardowego artysty Władysława Strzemińskiego, a jej jedynym dzieckiem była Nika Strzemińska (zm. w 2001), lekarz psychiatra i pisarka, propagatorka sztuki swoich rodziców. Katarzyna Kobro przyjaźniła się z Julianem Przybosiem i Janem Brzękowskim. Współtworzyła grupy „Blok”, „Praesens” i „a.r.” (czyli „awangarda rzeczywista” lub „artyści rewolucji”).

Zrewolucjonizowała myślenie o rzeźbie. Odeszła od pojmowania rzeźby jako bryły. Pod wpływem konstruktywizmu odrzuciła indywidualizm, subiektywizm i ekspresjonizm sztuki, w ich miejsce postulowała bezwzględny obiektywizm formy, podstawowym jej celem była budowa abstrakcyjnego dzieła sztuki, opartego na uniwersalnych i obiektywnych prawach, odkrywanych na drodze eksperymentu i analizy. Punktem wyjścia koncepcji rzeźby Katarzyny Kobro jest abstrakcyjne pojęcie nieskończonej przestrzeni. Przestrzeń tak pojęta jest jednorodna i nie posiada żadnych szczególnych miejsc, żadnego punktu odniesienia (np. w rodzaju środka układu współrzędnych). Stąd Kobro dążyła w swoich pracach do takiego zorganizowania przestrzeni, aby nie było w niej podziału na przestrzeń zamkniętą w bryle i otoczenie, ale by dzieło współistniało z przestrzenią, pozwalając jej przenikać się.

Równocześnie z koncepcji jednorodności przestrzeni wynika likwidacja centrum kompozycyjnego, tak by każdy punkt rzeźby był jednakowo ważny.

Większość jej dzieł znajduje się w Muzeum Sztuki w Łodzi. Od 2001 roku przyznawana jest nagroda jej imienia.

W 1918 roku uczęszczał na zajecia do Pierwszych Państwowych Wolnych Pracowni w Moskwie. Z tego okresu pochodzą znajomość i kontakty artystyczne z K. Malewiczem i W. Tatlinem. Od 1921 roku mieszkał w Wilnie. Współorganizator Wystawy Nowej Sztuki w Wilnie w 1923 roku, oraz grupy Blok Kubistów, Suprematystów i Konstruktywistów. Brał udział we wszystkich poczynaniach artystycznych awangardy polskiego konstruktywizmu - Praesens i "a.r.". Członek międzynarodowej grupy Abstraction-Creation. Od 1931 roku przebywa w Łodzi. Współtworzy Międzynarodową Kolekcję Sztuki Nowoczesnej w Łodzi - otwartą w tym samym roku. Po 1945 roku wykłada w PWSSP w Łodzi. Jego żoną była wybitna rzeźbiarka Katarzyna Kobro. Uprawiał malarstwo sztalugowe, typografię, projektowanie architektoniczne, zajmował się teorią i krytyką sztuki. Ukształtowany artystycznie przez konstruktywizm, nie godził się na instrumentalne wykorzystywanie sztuki do osiągania celów społecznych. Razem z żoną - Katarzyną Kobro napisał pracę Unizm w malarstwie (1928), w której stworzył i dał wykład teorii Unizmu tj. zasady, wg. której wszelka wypowiedź artystyczna winna spełniać wymóg "...jedności dzieła sztuki z miejscem, w jakim powstaje". Dążenie do homogenizacji obrazu, doprowadziło w pełni rozwiniętej formule Unizmu do prac monochromatycznych, gdzie faktura poprzez zaznaczone wypukłości tworzące wzór budowała całą przestrzeń obrazu. Artysta wniósł duży wkład w światową awangardę. Przez krytykę światową zaliczany jest do ścisłej czołówki artystów XX wieku.