Krzysztof Gliszczyński - Iosis et leucosis, czyli czerwienienie i bielenie

Prace Krzysztofa Gliszczyńskiego, prezentowane w BWA w Olsztynie na wystawie „Iosis et leucosis, czyli czerwienienie i bielenie”, to zarówno tzw. klasyczne obrazy, jak i obiekty powstałe w związku z malarstwem i poszerzające jego spectrum. Prezentowane wraz z nimi filmy uzmysławiają procesualność powstawania poszczególnych dzieł oraz rozbudowują ich znaczeniowy kontekst. Wszystkie owe nieledwie alchemiczne procesy malarskie rozgrywają się między czerwienią i bielą.
W realizacjach Gliszczyńskiego czerwień zostaje skonkretyzowana, wcielona w materię i włączona w strukturę układu, w którym dynamizowane są najrozmaitsze jej właściwości. Barwa ta, od wieków obciążona tradycją symboliki, zyskuje w pracach autora „Mitologii czerwieni” nowe, indywidualne, lecz nie do końca autonomiczne życie – ściśle wiąże się bowiem z kontekstami, w których się pojawia oraz z rodzajami materii, w które się wciela. W każdym obrazie, rysunku, obiekcie trzeba doznać jej od początku, odbierając tętno czerwieni całym sobą i dotykając jej wzrokiem. W kontakcie z pracami Gliszczyńskiego okazuje się bowiem, że malarstwo może być sztuką ciała; można dodać, że ta cielesność jest angażowana zarówno ze strony malarza, jak i odbiorcy.
W realizacjach artysty, w przemyślany sposób wpisanych w przestrzenie olsztyńskiego BWA, fascynująca gra toczy się pomiędzy krwistym mięsem czerwieni a przestrzenią bieli – bieli, która w zestawieniu z czerwienią wydaje się tym lżejsza i nieledwie nasycona powietrzem. Bielenie działa w tym kontekście niczym upuszczanie krwi, zmniejszanie wrażenia materialności i efektu życia na rzecz dematerializacji i osuwania się w nieobecność. Bielenie to zanikanie, utrata haptycznej substancjalności, nasycanie obrazu oddechem przestrzeni.

Marta Smolińska


Powrót