Krzysztof Wodiczko - Pojazdy-instrumenty
17 stycznia.br. Rada Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu jednogłośnie poparła wniosek do Rektora i Senatu ASP o nadanie prof. Krzysztofowi Wodiczce tytułu doktora honoris causa. 30 kwietnia br. Senat ASP podjął uchwałę o nadaniu tego tytułu. Tak – w procedurze formalnej – wyraziło się uznanie środowiska poznańskiej ASP dla postawy i dokonań artystycznych Krzysztofa Wodiczki. Wystawa towarzyszy temu wydarzeniu.
Krzysztof Wodiczko (ur. 1943 r.) w 1968 r. ukończył studia na Wydziale Projektowania Przemysłowego ASP w Warszawie. W latach 1968–1977 pracował jako projektant przemysłowy w Polskich Zakładach Optycznych i Centralnym Biurze Wzornictwa Zjednoczenia Przemysłu Elektronicznego „Unitra”. Współpracował ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie. Jego pierwsze wystawy miały miejsce w Galerii Współczesnej (1971, 1972), Galerii Foksal (1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1986, 1995) w Warszawie i w Galerii Akumulatory 2 (1974, 1975, 1976, 1977) w Poznaniu. W 1977 roku wyjechał do Kanady. Od 1983 roku mieszka w Nowym Jorku.
Międzynarodowe uznanie przyniosły mu projekcje slajdów i filmów wideo na fasadach budynków i pomnikach. Zrealizował ponad 70. projekcji publicznych w Australii, Austrii, Hiszpanii, Holandii, Kanadzie, Irlandii, Izraelu, Japonii, Meksyku, Niemczech, Polsce, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Włoszech.
Projektuje przedmioty – instrumenty dla bezdomnych i emigrantów. Praktyczne przeznaczenie tych prac wynika z krytycznej refleksji nad losem wykluczonych i nieakceptowanych („obcych”). Jest autorem pomnika-memoriału poświęconego zniesieniu niewolnictwa, który zostanie zrealizowany w 2008 roku w Nantes, we Francji.
Prace Wodiczki były pokazywane na wystawach retrospektywnych w MIT Visual Center, Cambridge; Walker Art Center, Minneapolis; Muzeum Sztuki, Łódź; Fundacio Tapies, Barcelona; Wadsworth Atheneum, Hartford; Museum of Contemporary Art San Diego, La Jolla; CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; Galeria Narodowa Zachęta, Warszawa; Bunkier Sztuki, Kraków; De Appel, Amsterdam; Hiroshima City Museum of Contemporary Art, Hiroshima; Museum of Contemporary Art, Huston.
Artysta brał udział w wielu międzynarodowych wystawach sztuki współczesnej, między innymi w ramach Documenta 6 (1977) i Documenta 8 (1987) w Kassel, Biennale w São Paulo (1965, 1967, 1985), Biennale Paryskim (1969, 1975), Biennale w Sydney (1979, 1982), Biennale w Lyonie, Biennale Weneckim (1986, 2000), Whitney Biennale (2000), The Gwangju Biennale (2000, 2004, 2006), jak również uczestniczył w pokazach tematycznych, takich jak Kunstler aus Kanada w Stuttgarcie (1983), Présence Polonaises (1983) i Les Magiciens de la Terre w Paryżu (1989), Gdzie jest brat twój, Abel? w Warszawie (1997), Design for the Real World w Wiedniu (2002) Fin des temps! L’histoire n’est plus w Tulonie (2004), The Interventionists: Art in the Social Sphere – Creative Disruption of Everyday Life w North Adams (2005).
Trwają przygotowania do wystaw Wodiczki w Osaka City Museum of Modern Art w Osace i Museo de Arte Contemporáneo w Caracas oraz do projekcji w Bolonii (w ramach ekspozycji Vertigo, secolo di arte off-media dal Futurismo al web, Museo d'Arte Moderna), w Bostonie, w Nowym Jorku i Poznaniu. Artystę reprezentuje nowojorska Galerie Lelong.
Krzysztof Wodiczko jest profesorem zwyczajnym sztuk plastycznych. Od 1995 roku pełni funkcję dyrektora Center for Advanced Visual Studies MIT, Cambridge, Massachusetts oraz prowadzi grupę badawczą Interrogative Design Group. Był wykładowcą i profesorem wizytującym w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i na Politechnice Warszawskiej, École Nationale Supérieure des Beaux Arts w Paryżu, w California Institute of the Arts w Walencji, w Cooper Union School of Art w Nowym Jorku, w University of Hartford w Hartford, w New York Institute of Technology, w Nova Scotia College of Art and Design w Halifax, w Ontario College of Art w Toronto.
Wykłada i prowadzi seminaria na takie tematy jak historia i teoria awangardy, teoria i krytyka sztuki publicznej, projektowanie społeczne, sztuka w relacji z tożsamością, społeczeństwem i demokracją, technologia i etyka, sztuka wobec pamięci i traumy, projektowanie pytające. Jest uczestnikiem konferencji Artists Summit w Kyoto (2007). Otrzymał też zaproszenie do wygłoszenia wykładu w ramach holenderskiego projektu Citizens and Subjects: Practices and Debates, który został zainaugurowany w Holenderskim Pawilonie na tegorocznym Biennale Weneckim i stanowi formę publicznej debaty na temat emigracji, strachu przed „obcym” i koegzystencji z innymi.
Eseje Wodiczki, opisujące konkretne aspekty sztuki publicznej, znajdują się w antologiach tekstów teoretyczno-krytycznych (między innymi: Theories and Documents of Contemporary Art, Art in Theory: 1945-1995, Publiczna przestrzeń dla sztuki?), w licznych czasopismach specjalistycznych (takich jak „October”, „Art Press”, „Canadian Journal of Political and Social Theory”, „Assemblage”, „Grand Street”) a także w wielu katalogach wystaw (dla przykładu: Public Address w Walker Art Center, Instruments, Projections w Fundacio Antoni Tapies w Barcelonie, Projekcje publiczne 1996-2004 w Bunkrze Sztuki w Krakowie, Pomnikoterapia w Galerii Zachęta w Warszawie). Zbiory wypowiedzi teoretycznych artysty wydała École Nationale Supérieure des Beaux Arts w Paryżu (Art Publique, Art Critique), MIT Press w Cambridge (Critical Vehicles), CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie (Sztuka publiczna).W Polsce teksty Wodiczki były publikowane w „Odrze”, „Kresach”, „Obiegu” i „Czasie Kultury”.
Twórczość Krzysztofa Wodiczki stała się tematem jednego z odcinków popularnego w Stanach Zjednoczonych filmu Sztuka XXI wieku, który emituje amerykańska telewizja publiczna (PBS). Krzysztof Wodiczko otrzymał Hiroshima Art Prize (1998), Kepes Arts Prize (2004) i Nagrodę im. Katarzyny Kobro (2006). Jest doktorem honoris causa Maine College of Art (2004) i Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (2007).
Powrót
Krzysztof Wodiczko (ur. 1943 r.) w 1968 r. ukończył studia na Wydziale Projektowania Przemysłowego ASP w Warszawie. W latach 1968–1977 pracował jako projektant przemysłowy w Polskich Zakładach Optycznych i Centralnym Biurze Wzornictwa Zjednoczenia Przemysłu Elektronicznego „Unitra”. Współpracował ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie. Jego pierwsze wystawy miały miejsce w Galerii Współczesnej (1971, 1972), Galerii Foksal (1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1986, 1995) w Warszawie i w Galerii Akumulatory 2 (1974, 1975, 1976, 1977) w Poznaniu. W 1977 roku wyjechał do Kanady. Od 1983 roku mieszka w Nowym Jorku.
Międzynarodowe uznanie przyniosły mu projekcje slajdów i filmów wideo na fasadach budynków i pomnikach. Zrealizował ponad 70. projekcji publicznych w Australii, Austrii, Hiszpanii, Holandii, Kanadzie, Irlandii, Izraelu, Japonii, Meksyku, Niemczech, Polsce, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii i Włoszech.
Projektuje przedmioty – instrumenty dla bezdomnych i emigrantów. Praktyczne przeznaczenie tych prac wynika z krytycznej refleksji nad losem wykluczonych i nieakceptowanych („obcych”). Jest autorem pomnika-memoriału poświęconego zniesieniu niewolnictwa, który zostanie zrealizowany w 2008 roku w Nantes, we Francji.
Prace Wodiczki były pokazywane na wystawach retrospektywnych w MIT Visual Center, Cambridge; Walker Art Center, Minneapolis; Muzeum Sztuki, Łódź; Fundacio Tapies, Barcelona; Wadsworth Atheneum, Hartford; Museum of Contemporary Art San Diego, La Jolla; CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; Galeria Narodowa Zachęta, Warszawa; Bunkier Sztuki, Kraków; De Appel, Amsterdam; Hiroshima City Museum of Contemporary Art, Hiroshima; Museum of Contemporary Art, Huston.
Artysta brał udział w wielu międzynarodowych wystawach sztuki współczesnej, między innymi w ramach Documenta 6 (1977) i Documenta 8 (1987) w Kassel, Biennale w São Paulo (1965, 1967, 1985), Biennale Paryskim (1969, 1975), Biennale w Sydney (1979, 1982), Biennale w Lyonie, Biennale Weneckim (1986, 2000), Whitney Biennale (2000), The Gwangju Biennale (2000, 2004, 2006), jak również uczestniczył w pokazach tematycznych, takich jak Kunstler aus Kanada w Stuttgarcie (1983), Présence Polonaises (1983) i Les Magiciens de la Terre w Paryżu (1989), Gdzie jest brat twój, Abel? w Warszawie (1997), Design for the Real World w Wiedniu (2002) Fin des temps! L’histoire n’est plus w Tulonie (2004), The Interventionists: Art in the Social Sphere – Creative Disruption of Everyday Life w North Adams (2005).
Trwają przygotowania do wystaw Wodiczki w Osaka City Museum of Modern Art w Osace i Museo de Arte Contemporáneo w Caracas oraz do projekcji w Bolonii (w ramach ekspozycji Vertigo, secolo di arte off-media dal Futurismo al web, Museo d'Arte Moderna), w Bostonie, w Nowym Jorku i Poznaniu. Artystę reprezentuje nowojorska Galerie Lelong.
Krzysztof Wodiczko jest profesorem zwyczajnym sztuk plastycznych. Od 1995 roku pełni funkcję dyrektora Center for Advanced Visual Studies MIT, Cambridge, Massachusetts oraz prowadzi grupę badawczą Interrogative Design Group. Był wykładowcą i profesorem wizytującym w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i na Politechnice Warszawskiej, École Nationale Supérieure des Beaux Arts w Paryżu, w California Institute of the Arts w Walencji, w Cooper Union School of Art w Nowym Jorku, w University of Hartford w Hartford, w New York Institute of Technology, w Nova Scotia College of Art and Design w Halifax, w Ontario College of Art w Toronto.
Wykłada i prowadzi seminaria na takie tematy jak historia i teoria awangardy, teoria i krytyka sztuki publicznej, projektowanie społeczne, sztuka w relacji z tożsamością, społeczeństwem i demokracją, technologia i etyka, sztuka wobec pamięci i traumy, projektowanie pytające. Jest uczestnikiem konferencji Artists Summit w Kyoto (2007). Otrzymał też zaproszenie do wygłoszenia wykładu w ramach holenderskiego projektu Citizens and Subjects: Practices and Debates, który został zainaugurowany w Holenderskim Pawilonie na tegorocznym Biennale Weneckim i stanowi formę publicznej debaty na temat emigracji, strachu przed „obcym” i koegzystencji z innymi.
Eseje Wodiczki, opisujące konkretne aspekty sztuki publicznej, znajdują się w antologiach tekstów teoretyczno-krytycznych (między innymi: Theories and Documents of Contemporary Art, Art in Theory: 1945-1995, Publiczna przestrzeń dla sztuki?), w licznych czasopismach specjalistycznych (takich jak „October”, „Art Press”, „Canadian Journal of Political and Social Theory”, „Assemblage”, „Grand Street”) a także w wielu katalogach wystaw (dla przykładu: Public Address w Walker Art Center, Instruments, Projections w Fundacio Antoni Tapies w Barcelonie, Projekcje publiczne 1996-2004 w Bunkrze Sztuki w Krakowie, Pomnikoterapia w Galerii Zachęta w Warszawie). Zbiory wypowiedzi teoretycznych artysty wydała École Nationale Supérieure des Beaux Arts w Paryżu (Art Publique, Art Critique), MIT Press w Cambridge (Critical Vehicles), CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie (Sztuka publiczna).W Polsce teksty Wodiczki były publikowane w „Odrze”, „Kresach”, „Obiegu” i „Czasie Kultury”.
Twórczość Krzysztofa Wodiczki stała się tematem jednego z odcinków popularnego w Stanach Zjednoczonych filmu Sztuka XXI wieku, który emituje amerykańska telewizja publiczna (PBS). Krzysztof Wodiczko otrzymał Hiroshima Art Prize (1998), Kepes Arts Prize (2004) i Nagrodę im. Katarzyny Kobro (2006). Jest doktorem honoris causa Maine College of Art (2004) i Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (2007).
Powrót
