Maciej Markowski - Monolith
Ciemny prostopadłościan o długościach boków pozostających w stosunku pierwszych liczb ciągu 1², 2², 3² z głośnikami zainstalowanymi na przedniej ścianie. Codziennie rano instalacja rozpoczyna pracę powtarzającym się cyklem zorganizowanych, widocznych, lecz niesłyszalnych wibracji głośników, pozostając w ścisłej formule do czasu, gdy pod wpływem powolnych procesów entropijnych matematyczność serii rozpada się, a niemy szereg przechodzi w pulsujący, harmonijny dron. Porządek i chaos stają się równoprawnymi elementami kompozycji. Analogicznie praca stanowi metaforę bazowej kondycji ludzkiej zawieszonej pomiędzy entropią a organizacją.
Maciej Markowski
Powrót

