Magdalena Abakanowicz - Ślady istnienia

Wystawa retrospektywna jednej z najwybitniejszych artystek awangardowych Europy Wschodniej XX wieku, znanej z wykorzystywania tkaniny, jako materiału do rzeźb.

Niezwykły duet kuratorski Mariusza Hermansdorfera oraz Marii Rus Bojan daje doskonałą podstawę do wnikliwego spojrzenia na tę wyjątkową postać świata sztuki, ale też odkrycia Magdaleny Abakanowicz, jako kobiety, artystki, Polki.

Wystawa obejmuje kluczowe prace stanowiące przekrój wszystkich etapów kariery artystki, zaprezentowany w szerokim spektrum miejsc oraz przestrzeni publicznych. Główna część wystawy znajdzie się w Galerii Dworcowej na pierwszym piętrze Dworca Wrocław Główny, otwartej w 2016 roku, gdy Wrocław świętował rok Europejskiej Stolicy Kultury, a rzeźby zewnętrzne będą zlokalizowane na placu przed dworcem, w wirydarzu Muzeum Architektury, na dachu Muzeum Współczesnego Wrocław, w Przejściu Świdnickim - przyszłej miejskiej bibliotece, na lotnisku - Starachowice, na dziedzińcu Synagogi pod Białym Bocianem, w Dzielnicy Czterech Świątyń i przy Bastionie Ceglarskim przy ulicy Purkyniego.

Rozpoczynając działalność artystyczną w latach 60. i 70. XX wieku, Magdalena Abakanowicz zrewolucjonizowała tradycyjny język tkaniny artystycznej dzięki przekształceniu jej w formy przestrzenne, wzbudzające złożone wrażenia wzrokowe i dotykowe. Poprzez koncentrację na fakturze oraz powierzchni, dzieła artystki badają dialektykę pomiędzy tym, co organiczne i nieorganiczne, aby dotknąć granic życia. Zróżnicowane kształty oraz środki artystycznego wyrazu widoczne w jej pracach stanowią wyzwanie wobec konwencjonalnych koncepcji sztuki i zadają zasadnicze, uniwersalne pytania.

Począwszy od tkanin, kończąc na najnowszych monumentalnych instalacjach, wystawa ta ma na celu podkreślić wkład Magdaleny Abakanowicz w ubogacanie języka artystycznego wyrazu XX wieku, jak również jej wyjątkowy wpływ na wielu artystów nurtów współczesnych, zarówno w Polsce, jak i na całym świecie.

W jednym z najważniejszych tekstów na temat artystki, Mariusz Hermansdorfer pisze: Abakanowicz odrzuca wszystko, co piękne, dekoracyjne, co ubiera, kamufluje. Zdziera warstwę po warstwie, jakby ściągała skórę z człowieka. Zostaje tylko to, co niezbędne, co - być może - jedynie prawdziwe. Podejmując myśl, Maria Rus Bojan zauważa, że: Prace Magdaleny Abakanowicz to ślady istnienia, podkreślające wszystko to, co uważamy za ważne tu, w Europie Wschodniej. Forma nie stanowi wyłącznie wizerunku treści, jest także wiecznym śladem, w którym treść i znaczenie nie może zostać oderwane od formy. Żaden inny artysta z Europy Wschodniej nie był w stanie stworzyć form oraz treści tak głęboko oddających ludzkie losy doświadczane przez całe kraje cierpiące pod jarzmem komunizmu.