Michał Mroczka - Jest bezpiecznie

08 grudnia - 07 stycznia 2018


Jaki wpływ miał występ Siekiery w Jarocinie'84 na tematykę obrazów Michała Mroczki, urodzonego w tym samym roku, tego nie wiadomo. Wiadomo jednak, że podobnie jak Tomasz „Dzwon” Adamski w tekstach, tak Mroczka w obrazach lubuje się w oddawaniu niepokoju, strachu, koszmaru wojny. Przeszłej, obecnej i nadchodzącej.
Tylko czy nie przyzwyczailiśmy się do takich widoków, rozerwanych ciał, bojowników państwa islamskiego obcinających głowy, zdeformowanych twarzy ofiar Agent Orange, które dzisiaj już nie robią wrażenia i stały się migawką pomiędzy reklamą środków na wzdęcia a najnowszymi fotkami Kim Kardashian?
Mroczka ucieka od bezpośrednich, makabrycznych przedstawień. Jego przestrzenne prace przypominają dioramę, zabawę dla dużych i małych chłopców w czasach pokoju. Ich komiksowe ujęcie, oraz momentami wyczuwalny dowcip autora, kontrastują z powagą tematu.
Można rzec, że tak lekkie potraktowanie wojny, niemalże na granicy pastiszu malarstwa batalistycznego, dodatkowo zamkniętej w ramie obrazu daje odbiorcy poczucie bezpieczeństa, obcowania z odległą hisotirą. Ale artysta nie pozostawia widza długo w tym stanie. Za sprawą obrazów ukazujących ponurą wizję przyszłości, zruinowane symbole dzisiejszycj metropolii, przerywa zabawę i poczucie bezpieczeństwa. Złudne poczucie, które często pielęgnujemy, odwracając uwagę od rodzącej się przemocy.
W pracach Mroczki można także dostrzec wypaczenie kultu bohaterów - jego nisze przypominają święte obrazy z szeroką, masywną ramą, lub sztandary, z umieszczonym centralnie portretem. Lecz zawierają jedynie plastikowych żołnierzy, figurki - zabawki w rękach artysty, który niczym naczelny wódz rozmieszcza je na obrazie według własnego upodobania, a czasami łamie i tnie, przez co bardziej wyglądają na bezimienne krwawe ofiary, niż pełni chwały herosi.

Pomimo powagi tematu, oraz podziwu jakim autor wydaje się darzyć wojnę i zniszczenie, Michał Mroczka zaskajuje pomysłowością użytych materiałów, błyskotliwością, humorem zestawionym z politycznym komentarzem, pozostawiając jednak w odbiorcy uczucie niepokoju

Jest bezpiecznie. Jest spokojnie. Usta tak krwawe. Słowa bezdomne
I tyko ten wiatr..
.


Kurator - Kuba Janyst




Powrót