MZS. Umarła Klasa
Punktem wyjścia do wystawy jest odniesienie się do Umarłej Klasy jako granicy oddzielającej to co stare od nowego, świeżego. Jest to wejście w nowe, z jednoczesną świadomością starego, w kilku wymiarach. Z jednej strony chęć odcięcia się od narzucanych zasad współczesnej kultury, której przez swą poprawność polityczną coraz bliżej atmosferze lat sprzed rewolucji hipisowskiej, jakby ta nigdy nie miała miejsca. Z drugiej strony kusząca propozycja sięgania wstecz, choćby ku drugiej połowie XXw., gdzie w miejscu obecnego wszechpanującego zblazowania unosił się duch zaangażowania, celu, zapału, chęci działania, buntu, akcji, zabawy, gdzie ryzyko nie było żadną istotną barierą.
To swoistego rodzaju bunt przeciw sztuce wyrachowanej, zaplanowanej od A do Z, sztuce suchej i wyssanej z życia, przekombinowanej i wpisującej się na siłę w modne trendy, zwłaszcza jeśli chodzi o tendencje polityczne, kulturowe.
MZS wolą aby ich obecna klasa umarła do końca. Wolą działać na jej zgliszczach, kierować się własną intuicją, wrażliwością artystyczną, chcą dać się ponieść ekspresji twórczej, lub cichej kontemplacji w kącie; chcą krzyczeć lub nic nie mówić, wyrażać siebie bez tłumaczenia się i wpisywania w konkretne ramy. MZS jest czymś na kształt laboratorium, choć to nie określenie które by im się spodobało. Są miejscem, przestrzenią złożoną z nich samych, żywą pracownią artystyczną.
Powrót

