Nienasycenie - Pokaz kolekcji sztuki współczesnej

Urodził się w 1945 r. w Krakowie. Ukończył studia na ASP w Warszawie, której potem był wykładowcą. W 1981 i 1983 r. przebywał jako stypendysta w Stedelijk museum w Amsterdamie, w latach 1985-86 wyjechał na pobyt studyjny do Atelierhaus. Lata 1990-91 spędził w Musée d’Art Contemporain w Nîmes. Jego prace wystawiane były wielokrotnie w kraju i za granicą, brały udział w prestiżowych międzynarodowych pokazach sztuki: Festiwale Malarstwa w Cagnes-sur-Mer (1982, 1984), Biennale w Sao Paulo (1987, 1994) oraz Documenta w Kassel (1992). Jego prace znajdują się m.in. w kolekcjach Muzeum Narodowego (Łódź, Kraków, Poznań, Warszawa, Wrocław) i Stedelijk museum (Amsterdam).

W latach 1953-1958 studiował w Akademii Sztuk Pięknych Musashino w Tokio (dyplom w 1958 roku) w pracowni profesorów Saburo Aso i Choonan Yamaguchi. W 1959 roku przyjechał do Polski i podjął studia w Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (dyplom w 1966 roku) w pracowni prof. Artura Nacht-Samborskiego. Laureat Nagrody Krytyki im. C. K. Norwida (1975). Od 1967 roku współpracuje z Galerią Foksal w Warszawie. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Japońska rodzina Koji Kamoji od lat była związana z polską kulturą, starszy brat matki artysty, Riotsu Umeda i stryj Kudo tłumaczyli na język japoński polską literaturę. Kiedy dwudziestoczteroletni Koji Kamoji po ukończeniu studiów postanowił opuścić Japonię, jego wybór padł na Polskę.
Prace Koji Kamoji znajdują się w wielu muzeach, galeriach sztuki współczesnej, a także w zbiorach prywatnych w Polsce i na całym świecie.

W latach 1970 studiowała malarstwo u Jana Tarasina na warszawskiej ASP. Wiosną 1972 roku wyhodowała swoje pierwsze dzieło sztuki - Pierwszy zasiew. Inspirując się powstającymi wówczas performance, interwencjami, akcjami i instalacjami, tworzyła sztukę opartą na współuczestnictwie w naturze, posługując się tworzywami, które można określić jako naturalne: rosnącymi roślinami, zaczynem chlebowym, ziemią i ręcznie wykonanym papierem. Jednak szczególne miejsce w jej twórczości zajęła rzeżucha, zarówno w formie siewek, jak i całych dywanowych upraw, choć wykorzystuje także: koniczynę, gorczycę, bluszcz, rozmaryn czy rutę. Jej patronką stała się Demeter. Rytuały płodności, wykorzystywanie przez artystkę jej ciała (płaszcz z rzeżuchy prezentowany w formie Procesji, 1974) lub ciał innych kobiet (13 fragmentów zasiewu rzeżuchy rozłożone na kobiecym ciele jako symbole cyklów płodności w pracy Kalendarz kobiety, 1976). W jej twórczości pojawiają się także fragmenty codzienności jak zniszczone ścierki (Ścierki Wizytek, 1988), czy wymieciony ze starego domu kurz, z którego powstaje rzeźba (Czas kontaktu, 1985). Sztuka Murak przepełniona jest mistycyzmem i sacrum pierwotnych rytuałów, które artystka łączy z wiejską obrzędowością katolicką (Dywan Wielkanocny, 1974).

Urodził się w Poznaniu. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu na kierunku historii sztuki i muzealnictwa oraz na Wydziale Operatorskim PWSFT w Łodzi. W latach 1970-1981 był wykładowcą i kierownikiem Zakładu Fotografii i Reklamy Wizualnej. Od 1995 ponownie pracuje na tej uczelni. Współzałożyciel eksperymentalnych grup artystycznych, m.in.: OKO (1960), STKF PĘTLA (1960 - 1966), ZERO-61 (1961-1969), KRĄG (1965-1967) oraz powołanego w 1970 roku w Łodzi zespołu Warsztat Formy Filmowej i Telewizyjnej Grupy Twórczej Stacja Ł (1991-1992). Autor filmów, cykli fotograficznych, zapisów wideo, rysunków, instalacji, obiektów, projektów konceptualnych oraz animator wielu akcji artystycznych. Eksperymentator w dziedzinie fotografii, twórca techniki termogramów - gorących obrazów. Laureat wielu nagród - w tym nagrody EXIT za rok 2002.

W 1985 roku ukończył Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Głównym elementem jego wczesnych poszukiwań twórczych były transpozycje figury człowieka. Po 1990 roku jego zainteresowania przeniosły się na przedmioty otaczające człowieka w kształcie prostych figur geometrycznych - łóżko, trumna, urna. Do wykonywania swoich prac używa najczęściej przedmiotów codziennego użytku: lastrika, mydła, popiołu, filcu, starych desek, zardzewiałych prętów. Tematem jego dzieł jest poczucie niepokoju, wyobcowania, braku sensu, zaś inspiracją pozostają miejsca gdzie tworzy - dom rodzinny i pracownia.
Prace Bałki są licznie reprezentowane w najważniejszych kolekcjach muzeów sztuki współczesnej. W Polsce jego dzieła najczęściej można oglądać w warszawskiej Galerii Foksal. W 1994 roku jego prace udostępniło dla polskiej publiczności Muzeum Sztuki w Łodzi.
Artysta reprezentował Polskę na najbardziej prestiżowych pokazach międzynarodowych: Biennale w Wenecji (1990, Aperto; 1993, 37,1 cont. w Pawilonie Polskim), Documenta IX w Kassel (1992), XXIV Biennale w Sao Paulo (1998), I Biennale w Liverpoolu (1990).
Mirosław Bałka jest autorem pomnika ofiar katastrofy promu „Estonia”, zrealizowanego w 1998 roku w Sztokholmie.

Z wykształcenia malarz, w latach 1988-1990 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, następnie w latach 1990-1994 w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Antwerpii. Przez lata utrzymywał się – jak sam twierdzi – dzięki wygranej w toto-lotka. Znany jako twórca surrealistycznych sytuacji i oszczędnych, dyskretnych działań ingerujących swym charakterem w zastaną rzeczywistość. Inscenizator zdarzeń, które zakłócają rytm i codzienną rutynę życia elementami absurdu, ironii i humoru. Aranżuje krótkie sceny i historie, których sam jest głównym bohaterem. To co robi, nazywa „osobistym teatrem zdarzeń”. Mimowolnymi widzami i aktorami w tym teatrze, są często nieświadomymi swojej roli, przypadkowi ludzie. Bodzianowski aranżuje swe akcje najczęściej poza galerią, chętnie pojawia się w przestrzeniach miejskich, na ulicach, w sklepach czy parkach, nie zawsze informuje publiczność o swych planach, ponieważ jak mówi: „pewna anonimowość jest ulubioną stroną mojej działalności”. Jego nieprzewidywalna twórczość ma wiele wspólnego z tradycją dadaistyczną. Interesują go społeczne zachowania, takie jak tolerancja, otwartość, spontaniczność. Konsekwentnie kreuje swój wizerunek artystyczny: znany jest jako ubrany w prochowiec pan ze staromodnym wąsikiem. W 2001 roku otrzymał nagrodę Pegaza za „akcje artystyczne odkrywające poezję w prozaicznej rzeczywistości”, a w 2003 został nominowany do nagrody Fundacji Kultury Deutsche Banku w konkursie Spojrzenia. W roku 2004 otrzymał Paszport Polityki, przyznany mu za „fantazję i konsekwencję, za sztukę pogodną, bezinteresowną, wytrącającą nas z rutyny dnia powszedniego”. Brał udział w licznych wystawach i projektach zbiorowych w Polsce i za granicą m.in.: Spojrzenia (2003) i Polskie malarstwo XXI wieku (2006) w warszawskiej Galerii Zachęta, Schmerz w Tanz Quartier w Wiedniu (2005), Koniec egzotycznej podróży w Fundacji Galerii Foksal (2006), The World as A Stage w londyńskiej Tate Modern (2007), Il teatro della vita w Galleria Civica di Arte Contemporanea w Trento (2007) i 5. Biennale w Berlinie (2008). Jest też autorem blisko tysiąca wystąpień indywidualnych takich jak m.in.: Atrament sympatyczny, Muzeum Sztuki w Łodzi (2001); Fishing Project, Kunstlerhausbetanien, Berlin (2002); Zawsze stałem w cieniu kina i Ukryte w słońcu, Cieszyn (2003); Four Times Paris, Centre Pompidou, Paryż (2003); Charlestone, Broadway 1602, Nowy Jork (2005); Latem będzie zielono, Muzeum Sztuki, Łódź (2007); Sababa, Center for Contemporary Art, Tel Aviw (2009). Cezary Bodzianowski mieszka i pracuje w Łodzi.

Urodzony w 1956 roku w Chełmie.
Dyplom w 1983 roku na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.