Puławy 66”

Urodził się w 1930 w Kurowie, na Lubelszczyźnie; absolwent KUL-u; był jednym z twórców lubelskiej grupy Zamek Początki twórczości - to malarstwo strukturalne, jego prace uchodzą za jedne z ciekawszych tego gatunku w Polsce. Od początku lat 60-tych Borowski zaczął tworzyć obrazy-obiekty, łączące malarstwo z rzeźbą. Interesuje się happeningiem i sztuką konceptualną. W 1996 r miał wystawę retrospektywną w Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim w Warszawie.

Urodził się w 1930 w Krakowie. W 1948 rozpoczął studia na ASP w Krakowie, gdzie studiował z przerwami malarstwo i scenografię. Dyplom otrzymał w 1957. Studiował również etnografię i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1957 reaktywował "Grupę Krakowską ". Jego prace eksponowane były na II Wystawie Sztuki Współczesnej w Warszawie.

Po ukończeniu w 1959 roku Politechniki Warszawskiej, studiował malarstwo na warszawskiej ASP, której dyplom otrzymał w 1966. W czasie studiów uczestniczył w seminarium W. Porębskiego poświęconemu związkom między nauką i sztuką. W roku 1965 sformułował własny program poszukiwań artystycznych i zrealizował pierwsza prace z cyklu Próby wizualnej prezentacji rozkładów statystycznych, za którą otrzymał Pierwszą Nagrodę na Sympozjum Artystów i Naukowców w Puławach (1966). Brał udział w wielu prestiżowych wystawach, między innymi: Biennale w Sao Paulo (1969), Biennale des Konstruktivismus w Norymberdze (1969 i 1971), Konstrukcja w procesie w Lodzi (1981) i Monachium (1985), Reductivismus w Wiedniu (1992). Uczestniczył też w ruchu neokonstruktywistycznym J. Bluma-Kwiatkowskiego. W 1981 objął prowadzenie pracowni malarstwa w architekturze i urbanistyce na warszawskiej ASP, której był przez dwie kadencje prorektorem, a od 1990 roku profesorem.

Urodził się w 1920 r w Kielcach, zmarł w 1988 r w Lublinie. Studia w Wolnej Szkole Malarstwa i Rysunku J. Miłosiowej w Lublinie oraz studia na medycynie Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, studiował też historię sztuki na KUL-u. W 1956 r współzałożyciel Koła Młodych Plastyków, późniejszej lubelskiej grupy Zamek działajacej w latach 1956-60. Do Grupy należeli m.in.: W. Borowski, J. Durakiewicz, T. Dzieduszycki, R. Kiwerski.Grupa wystawiała m.in. w warszawskiej galerii Krzywe Koło w 1958 r. Artysta tworzył ,wraz kolegami z grupy, obrazy strukturalistyczne, w tym cykl "Formura". W latach 70-tych powstał cykl "Permutacje", w którym ujawnił zainteresowania efektami optycznymi. Udział w wielu wystawach i imprezach ruchu neokonstruktywistycznego. Do najważniejszych cykli jego twórczości należą: Seria kosmiczna (1955-56, zamknięta Upadkiem Ikara); Formury (1958 - 59), od 1965r. - serie prac opartych na rytmie geometrii: Interferencje, Permutacje, po cykle optycznych obrazów-reliefów budowanych dwoma barwami - czernią i bielą.

Urodził się w Łodzi, zmarł w Warszawie. Był uczniem W. Strzemińskiego w łódzkiej PWSSP (1946-1947), następnie kształcił się w gdańskiej PWSSP (1948-1950) oraz warszawskiej ASP pod kierunkiem E. Eibischa. Był wykładowcą uczelni artystycznych w Warszawie, Toruniu i Lublinie. Uczestniczył w istotnych dla polskiej plastyki wydarzeniach: I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965), Sympozjum Artystów i Naukowców w Puławach (1966), Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze (1967). Typowe dla stylu artysty są kompozycje strukturalne, asamblaże, gdzie do obrazów włączał gotowe, metalowe przedmioty.

W latach 1952-1957 uczył się rzeźby pod kierunkiem A. Kenara w Zakopanem; 1957-1963 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby w pracowni Janusza Jarnuszkiewicza. W tach 1971-1972 odbywał stypendium Rządu Francuskiego. Profesor na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, kierujący od 1998 Zakładem Rzeźby. 1982-2003 prowadził pracownię rzeźby w PWSSP (ASP) w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Warszawie. Tworzy w dziedzinie szeroko pojmowanej rzeźby - od realizacji kameralnych do monumentalnych.

Polski artysta malarz, związany z kierunkami awangardowymi. Od roku 1970 jego znakiem rozpoznawczym była niebieska taśma samoprzylepna, którą artysta umieszczał na swoich pracach na wysokości 1,3 m.

Andrzej Pawłowski - malarz, rzeźbiarz, fotografik, profesor ASP w Krakowie

Urodził się 20 lipca 1925 roku w Wadowicach, zmarł w Krakowie 16 lutego 1986 r. W 1950 roku ukończył studia na krakowskiej ASP, na Wydziale Architektury Wnętrz. Jeszcze w czasie studiów był asystentem Tadeusza Kantora. Na początku lat sześćdziesiątych zorganizował Wydział Form Przemysłowych, którego był profesorem oraz dziekanem do 1986 r.

Był członkiem-założycielem Grupy Krakowskiej, a także Stowarzyszenia Projektantów Form Przemysłowych. Należał do ZPAP, ZPAF, uczestniczył w Międzynarodowej Radzie Stowarzyszeń Wzornictwa Przemysłowego (ICSID).

Twórczość Andrzeja Pawłowskiego była wszechstronna. Obejmowała dziedziny tradycyjnie przypisywane do rzeźby, malarstwa i fotografii. Zajmował się również projektowaniem wystaw, aranżacją stałych ekspozycji muzealnych m. in. w Muzeum Historycznym i Muzeum Narodowym w Krakowie. Jego twórcza aktywność jako projektanta obejmowała nie tylko samo projektowanie przedmiotów, ale również jego metodykę i szczegółowe badania naukowe.

Pierwsze prace artystyczne to cykl rzeźbiarski Płazy i seria rysunkowa Gady (1950-52). Kineformy (1957) to efekt eksperymentów artysty z teatrem epidiaskopowym i tworzeniem obrazów fotograficznych wprost na materiale światłoczułym (nagroda na festiwalu w Brukseli w 1958 r.). Kontynuacją zagadnień poruszanych w Kineformach był film Tam i tu (1958). W kolejnych latach powstają cykle fotograficzne: Luxogramy, Heliogramy, Mutacje/Luxografie, Ręce - nazwany później Genesis, Discovery; malarskie: Formy naturalnie ukształtowane, Powierzchnie naturalnie ukształtowane i rzeźbiarskie: Manekiny, Sarkofagi krakowskie (1975). W 1963 r. zajął się tworzeniem cyklów obrazów i obiektów przestrzennych. Pawłowski realizował spektakle wizualne, ruchome obrazy świetlne, zajmował się też kompozycją fotogramów. Projektował na potrzeby przemysłu, aranżował wystawy czasowe i stałe ekspozycje (np. Muzeum Narodowe i Muzeum Historycznym w Krakowie), zajmował się teatrem (eksperymenty z teatrem kukiełkowym mieszczącym się w walizce), występował też jako aktor (wuj w Mątwie według Witkacego w teatrze Cricot).

Studia w latach 1948-50 w PWSSP w Gdańsku (z siedzibą w Sopocie), następnie na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie, który ukończyła w 1954, uzyskując dyplom w pracowni Czesława Rzepińskiego. W listopadzie 1956 była w gronie współzałożycieli Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska. Brała udział w większości wystaw Grupy Krakowskiej w kraju i za granicą. W latach 50. malowała i tworzyła litograficzne kompozycje w duchu abstrakcji informel. Od początku lat 60. powstawały najbardziej dla niej charakterystyczne collages, porównywane niekiedy z równoległymi tendencjami malarstwa materii i assemblages. Artystka budowała swe prace z wyraźnym estetycznym upodobaniem dla autentyczności używanych elementów (narażając się nawet na zarzuty części krytyki, że „psuje” starodruki, oryginalne ryciny czy elementy zdobnicze). Jej prace, częściowo dzięki tej autentyczności, częściowo wskutek zabiegów malarskich, odznaczają się szlachetną, ciepłą patyną.

Urodził się w Nowym Sączu. W latach 1950-1956 studiował na krakowskiej ASP w pracowni Xsawerego Dunikowskiego. Uprawiał rzeźbę i performance. Od 1955 roku brał czynny udział w życiu artystycznym i intelektualnym w kraju i za granicą - w wystawach, manifestacjach, sympozjach, festiwalach i akcjach. Twórczość Beresia jest sztuką symbolu, metafory i akcji. W latach 60. XX wieku tworzył wysoko cenione rzeźby o tematyce religijnej. Od 1968 roku wprowadził w swe prace obrzędy i ceremonie, których bohaterem był on sam. Występował nago manifestując w ten sposób powrót do pierwotnych znaczeń i naturalnej ekspresji tworząc jednocześnie zaplanowane misteria.