Remigiusz Truchanowicz - Głośno widzieć, ślepo słyszeć...
"Surrealizm kryje się w samym sercu fotograficznych przedsięwzięd, w samym stworzeniu świata-duplikatu, w rzeczywistości drugiego stopnia, węższej, ale bardziej dramatycznej niż ta, którą dostrzegamy gołym okiem" - pisała Susan Sontag w swym słynnym eseju O fotografii. Jeśli zgodzimy się z tym stwierdzeniem, twórczośd Remigiusza Truchanowicza - wbrew werystycznej mechanice aparatu fotograficznego, wbrew dyktaturze ostrości i kanonicznym prawom kompozycji - przybliża nas do owego "serca fotograficznych przedsięwzięć". Z tą wszelako różnicą, że czyni to już w czasach, w których świat-oryginał i świat-duplikat nie dają się tak łatwo rozdzielić.
Po blisko stu latach Truchanowicz odtwarza gest tych, którzy dopiero musieli walczyć o uznanie praw fotografii do wytwarzania Sztuki. Stosuje przy tym taktykę przetrenowaną chociażby przez twórców pokroju Man Raya czy Edwarda Westona - operowanie fragmentem, zbliżeniem i rozmyciem, pozwalające uchwycić kreacyjne przetworzenie tkwiące u podstaw czysto mechanicznego, zdawałoby się, procesu, a zarazem uwydatnić tajemnicze i nieoczywiste wymiary z pozoru zwyczajnej rzeczywistości.
Powrót

