SUPERPRODUKCJA - wystawa plakatów filmowych

Studia w latach 1948-55 w Katedrze Grafiki i Plakatu, prowadzonej przez Henry-ka Tomaszewskiego na ASP w Warszawie. Od 1953 był związany z Centralą Wynajmu Filmów, której mecenat pozwolił przetrwać najgorsze lata socrealizmu przyszłym koryfeuszom „polskiej szkoły plakatu”. Młodożeniec, podobnie jak inni projektanci plakatu w tym okresie, przemycał w swych pracach elementy ikonograficzne i cechy stylistyczne niedopuszczalne w sztuce oficjalnej (deformacja, metaforyczny skrót o nie zawsze „słusznej” wymowie, pesymizm itd.). W następnych latach artysta wypracował własny, powszechnie rozpoznawalny styl plakatu, bazujący na uproszczonym rysunku, stosowaniu wyraźnie wyodrębnionych grubym konturem kształtów oraz dużych płaszczyznach kontrastujących kolorów, co zbliżało jego prace do sztuki ludowej.

Urodzony w 1953 roku, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, Wydział Plakatu, dyplom u prof. Waldemara Świerzego. Jest autorem ponad 1000 plakatów wydanych drukiem od 1977 roku w Polsce i zagranicą. Ponadto zajmuje się ilustracją książkową i prasową, jest autorem okładek wydawnictw płytowych, scenografii teatralnych i telewizyjnych, scenariuszy filmów i teledysków.

Od roku 1986 był dyrektorem artystycznym i graficznym wielu pism, najdłużej w polskiej edycji miesięcznika „Playboy”.
W 1989 roku założył STUDIO P i rozpoczął pracę w reklamie, nie przerywając indywidualnej twórczości graficznej. Studio P na przestrzeni 12 lat przekształciło się ze studia graficznego w Agencję Reklamową oferującą pełen zakres usług.
Swoje prace Andrzej Pągowski prezentował na licznych wystawach indywidualnych w kraju i zagranicą.
Firmę „KreacjaPro” założył w 2005 roku i jest jej dyrektorem kreatywnym.

Urodził się w 1922 w Warszawie.W czasie wojny studiował prywatnie u T. Pruszkowskiego i F.S. Kowarskiego, w 1946 ukończył warszawską ASP. Jest awangardowym malarzem i grafikiem. Początkowo próbował znaleźć własną formułę realizmu socjalistycznego (Matka Koreanka, 1951). Do 1955 brał udział w oficjalnym życiu artystycznym PRL. Zniechęcony do socrealizmu zwrócił się w stronę plakatu i grafiki, potem szukał własnej formuły plastycznej, malując obrazy o uproszczonych formach. W 1958 w Warszawie wykonał prekursorską wobec environments kompozycję przestrzenną, przy użyciu swoich obrazów (wystawa Studium przestrzeni, wspólnie z S. Zamecznikiem). Wtedy też zaczął malować pulsujące barwami abstrakcyjne obrazy, dające wrażenie ruchu. Na początku lat 60-tych wyjechał za granice i w 1966 zamieszkał na stałe w USA, gdzie eksperymenty abstrakcjonisty łączył z bliskim hiperrealizmowi malarstwem figuratywnym. W roku 1999 powrócił do kraju. Mieszka i tworzy w Błędowie, w połowie drogi między Warszawą a Radomiem.

Wojciech Fangor jest jednym z nielicznych polskich artystów powojennego okresu, którzy swoim dziełem wyprzedzili czas w skali światowej. Jest do tej pory także jedynym polskim artystą, który miał indywidualną wystawę w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Artysta zasłynął przede wszystkim, jako twórca inspirowanych op-artem przestrzeni, które tworzył głównie w latach 60-tych i 70-tych.

Waldemar Świerzy, plakacista, grafik, ilustrator książek. Autor m.in. obwolut do znakomitej serii PIW-owskiej Współczesna proza światowa. Projektował też okładki do płyt, kalendarze i znaczki pocztowe. Jako wystawiennik przygotowywał oprawy graficzne dla polskich pawilonów na Międzynarodowych Targach m.in. w Nowym Jorku, Lipsku, Wiedniu, Casablance i w Poznaniu.
Urodził się w Katowicach. Studia odbył w latach 1947-1952 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (Wydział Grafiki w Katowicach). Malarstwa uczył się u prof. Rafała Pomorskiego, grafiki u prof. Józefa Mroszczaka. Od 1965 roku zajął się pracą dydaktyczną w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu jako kierownik Pracowni Grafiki Projektowej. W 1970 roku prowadził cykl wykładów dla grafików w Hawanie, w latach 1979-1980 na Uniwersytecie w Meksyku, w 1985 roku wykładał w Hochschule der Kunste w Berlinie Zachodnim. W 1979 roku został przewodniczącym Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie. W 1994 roku objął pracownię plakatu na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.
W 1959 roku otrzymał Grand Prix im. Toulouse-Lautreca na 1. Międzynarodowej wystawie plakatu filmowego w Wersalu za plakat Czerwona Oberża, zaś w 1962 roku na tej samej wystawie zdobył trzecią nagrodę za plakat Dwa piętra szczęścia. W 1970 roku otrzymał I nagrodę Prix 10. Biennale de Sao Paulo. W 1975 i 1985 roku zdobył pierwszą nagrodę na Konkursie plakatów filmowych tygodnika "Hollywood Reporter" w Los Angeles (Ziemia obiecana i Psy wojny).
W 1997 roku Świerzy otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Był członkiem prestiżowej Aliance Graphique Internationale (AIG).
Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Stedelijk Museum w Amsterdamie, Kunstbiblothek w Berlinie, Ermitażu w Leningradzie, Institute of Contemporary Art w Londynie, Muzeum Narodowym w Poznaniu, Muzeum Plakatu w Wilanowie i wielu innych prestiżowych muzeach na świecie i w Polsce.
Waldemar Świerzy należał do ścisłego grona najwybitniejszych polskich plakacistów, jest jednym z twórców "polskiej szkoły plakatu" z lat 60. i 70. XX wieku. Jak sam niejednokrotnie podkreślał w wywiadach duży wpływ na wybór przyszłego zawodu miała w jego przypadku nauka w pracowni świetnego grafika i pedagoga, Józefa Mroszczaka. To on właśnie namówił Świerzego do przeprowadzki tuż po dyplomie do Warszawy, gdzie zaproponował mu pracę w dziale graficznym Wydawnictwa Artystyczno-Graficznego (przemianowanego później na Krajową Agencję Wydawniczą), którą artysta kontynuował przez wiele lat.
Świerzy jest autorem imponującej, o ile nie rekordowej, ilości plakatów, stworzył ich ponad półtora tysiąca. O popularności jego prac świadczy fakt, że plakat Mazowsza (1954) został powielony w milionie egzemplarzy. Artysta projektował głównie plakaty o tematyce kulturalnej (teatralne, filmowe, cyrkowe i muzyczne), ale w jego dorobku nie brakuje także prac o wymowie społecznej czy propagujących sport.

Studia w PWSSP w Poznaniu. Dyplom w zakresie grafiki w 1971r. Obecnie profesor poznańskiej ASP. Kierownik Katedry Komunikacji Wizualnej. W poznańskiej Akademii prowadzi Pracownię Plakatu, a w Wyższej Szkole Sztuki Użytkowej w Szczecinie - Pracownię Plakatu i Ilustracji.
Zajmuje się ilustracją, rysunkiem i grafiką użytkową; projektuje plakaty, okładki książek, katalogi, znaki graficzne, szaty graficzne gazet. Brał udział w wielu wystawach plakatu w kraju i za granicą.
Od 1971r. uczestniczył we wszystkich edycjach Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie, Lahti, Ford Collins, Toyama, Ogaki. Laureat licznych nagród i wyróżnień, m.in. na Międzynarodowym Biennale Grafiki Użytkowej w Brnie (1978), VII Festiwalu Sztuk Pięknych w Warszawie, Biennale Plakatu Polskiego w Katowicach (1979), w konkursie "The Hollywood Reporter", w Los Angeles (1981), na II Międzynarodowym Salonie Plakatu w Paryżu (1988).