Wojciech Tylbor-Kubrakiewicz - Prace i dni
Prace artysty przypominają odbicia w kilku zachodzących na siebie szybach. Relacje przestrzenne rozgrywają się w zderzeniu wyraźnych sylwetek przedmiotów z pierwszego planu i niedopowiedzianych, pozbawionych koloru teł. Rozpoznajemy w nich nadmorski pejzaż, spiętrzone, kamienne zapory, migotliwą wodę, ale uwaga artysty zdaje się coraz częściej kierować ku wnętrzom.
Oniryczne sienie i klatki schodowe, czasem postindustrialne, kiedy indziej półciemne, oślepłe starością, o wpół przymkniętych drzwiach - skrywają tajemnicę. Przywołują wspomnienia z dzieciństwa - mieszkanie na 11 piętrze w bloku przy Królikarni i raz po raz powtarzający się senny koszmar wędrówki po schodach, których bieg niespodziewanie urwany zmusza do powrotnej wspinaczki. Świat sennych iluzji zdaje się urealniać, gdy pierwszy plan oswajają przedmioty bliskie i rozpoznawalne. Wyłaniają się niespodzianie niczym posłańcy z innych obszarów wyobraźni. Lecą bez przeszkód w otwartej, czystej przestrzeni. Są wśród nich sylwetki z XVIII-wiecznych grafik, modele anatomiczne, motywy z tatuaży. Ale najczęściej pojawiają się przedmioty codzienne, zwyczajne. Zafascynowany bujnością wielokształtnej materii Tylbor-Kubrakiewicz z ciekawością studiuje - durszlak, klucz, wentylator. Zanurza się w powszedniości, celebrując dziwne misterium dnia codziennego.
Kurator - Katarzyna Haber
Powrót
