Wybrańcy

W latach 1988-93 studiowała na ASP w Krakowie u prof. Jerzego Nowosielskiego i jednocześnie w latach 1987-92 studiowała historię sztuki na UJ. W latach 1994-95 odbyła Semestralny Program Studyjny na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Nowym Jorku. Stale współpracuje z Galerią Zderzak. Otrzymane stypendia: 1992 - Kunsthaus Horn, Austria; 1996 - Arts Link, Nowy Jork; 1996 - Stypendium Prezydenta Miasta Krakowa.

Fascynują ją ekstremalne relacje anatomii i świadomości. Jej rzeźby przedstawiają zmutowane, zdeformowane ciała, androgyny, hybrydy, postaci o niezidentyfikowanej świadomości seksualnej. Używa nietypowych technik - figury zamawia w fabrykach manekinów, wykorzystuje martwe zwierzęta i owady oraz odlewy własnego ciała.
Mieszka i pracuje w Warszawie.

PROJEKTY PUBLICZNE

2008 Obóz dla uchodźców w Uhyst, Uhyst, Niemcy
Linie lotnicze, Galeria Trafo, Budapeszt, Węgry
Camping Dżenin, Freedom Theatre, Dżenin, Palestyna
2007 Dotleniacz, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Plac Grzybowski, Warszawa
2006 Wulkan Umea, Galeria Verkligheten, Umea, Szwecja
2004 Tylko Miłość, Szpital Wolski, Warszawa
2003-2005 Artysta do wynajęcia, Berlin, Łódź, Sheffield
2002 Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich, Warszawa
2001 Dziennik Snów, Galeria XX1, Warszawa

Urodził się w 1966 roku, w latach 1990-1995 studiował w pracowni rzeźby prof. Grzegorza Kowalskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Swoje prace prezentował na wielu wystawach w Polsce i zagranicą: między innymi w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (1998), Galerii Peter Kilchmann, Zurych (2002), Galerie für Zeitgönosische Kunst, Lipsk, Fundacji Galerii Foksal, Warszawa (2003), a ostatnio na dużej wystawie retrospektywnej w MIT List Visual Arts Center w Bostonie (2004). Jest laureatem nagrody Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Per L’Arte w 2000. Najchętniej używanym przez artystę medium jest film para-dokumentalny, polegający na prowokowaniu niecodziennych sytuacji i niemal laboratoryjnej obserwacji ich rozwoju i rezultatów.
Do jego najgłośniejszych prac należą: „Oko za oko" (1998) - pokazujący niepełnosprawne osoby, którym zdrowi użyczają brakujących kończyn, tworząc osobliwe humanoidalne hybrydy, „Lekcja Śpiewu 2”(2003) - głuche dzieci próbują śpiewać kantaty Jana Sebastiana Bacha w kościele Św. Tomasza w Lipsku, ponosząc spektakularną klęskę a jednak tworząc nowy muzyczny jezyk, „KR WP” (2000) - nadzy żolnierze z kompanii reprezentacyjnej są poddawani regularnej musztrze, pokazując swoją cielesną słabość, „Nasz Śpiewnik” (2003), nakręcony w Izraelu, dokumentacja muzyczno-emocjonalnej pamięci starszych osób, które opuściły Polskę w latach 30. i 40., przypominają sobie piosenki z dzieciństwa, z których większość to patriotyczne utwory, uchodzące za rdzeń polskiej tożsamości narodowej.
Śledzi ułomność, deficyty, niespełnienia oraz wszelkie inne wyznaczniki wykluczenia społecznego. Posługując sie indywidualnym dysfunkcjonalnym ciałem tworzy metafory relacji społecznych w bardziej globalnym wymiarze. W jego pracach napięcie generowane jest poprzez wyjście z ról społecznych albo złamanie przyjętych reguł. Artysta podkreśla społeczne ograniczenia, konwenanse według których akceptowana jest odmienność, stale obecne w naszym życiu kanony estetyczne, kody moralne, i pułapki jakie wiążą się z hegemonią, często błędnie rozumianej, politycznej poprawności.
Publikuje teksty o sztuce w "Magazynie Sztuki", "Kresach", katalogowych wystawach oraz we własnym, ukazującym się regularnie od 1993r. czasopiśmie "Czereja".

Urodzony w 1959 roku w Nowym Targu. Ukończył rzeźbę w Liceum Plastycznym im. A. Kenara w Zakopanem oraz PWSSP w Gdańsku. Rzeźbiarz, autor instalacji, prac w przestrzeni publicznej, performer, kurator, animator, wykładowca ASP w Gdańsku. Współtworzył  m.in. CSW Łaźnia czy Galerię oraz IS Wyspa. W latach 80. angażował się w działalność opozycyjną. Zaczynał jako twórca landart’owy, rzeźbiarz realizujący surowo obrabiane, ekspresjonistyczne drewniane figury. Pod koniec lat 80. z użyciem drewna, stali czy książek zaczął tworzyć wielkie instalacje angażujące przestrzeń wystawienniczą. W latach 90. jego prace ewoluowały w stronę sztuki krytycznej używając często mięsa czy formalinowych preparatów anatomicznych i wywołując silne kontrowersje. Po 2000 roku, sztuka Klamana jeszcze mocniej eksplorowała symbole narodowe, pamięć i historię, tematy polityczne jak komercjalizacja czy globalizacja. Często też działał na terenie Stoczni Gdańskiej, przepracowując symboliczne nasycenie tych terenów. Realizował prace zarówno  eksplorujące figurę Lecha Wałęsy, jak i angażujące szeregowych robotników stoczni i uczestników strajków, oddając im głos i umożliwiając opowiedzenie własnych historii.

Grupa Twożywo powstała w 1995 r. Założona została przez trzech młodych malarzy: Krzysztofa Sidorka, Mariusza Libela i Roberta Czajkę. Dwaj pierwsi działają w niej do dziś. Artystów interesuje przestrzeń publiczna traktowana jako płaszczyzna komunikacji społecznej. Metody i media, jakimi się posługują, skierowane są do przechodniów, internautów, ogólnie rzecz biorąc do osób przypadkowych, przemieszczających się fizycznie lub wirtualnie po systemach komunikacyjnych i informacyjnych. Łączą słowo z odpowiednim oznaczeniem graficznym.

Jest absolwentem Wydziału Malarstwa i Filmu Animowanego Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w 1997 roku. Artysta wizualny, teoretyk. Twórca filmów animowanych oraz interdyscyplinarnych projektów wideo. Autor zbioru esejów. Pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Sztuk Pięknych UMCS w Lublinie.

Urodziła się w Warszawie. W latach 1995-2000 studiowała w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego na Wydziale Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Tworzy filmy wideo, rysunki, obiekty, instalacje, ilustracje dla prasy. Pisze teksty - publikowała w "Czereji" (piśmie wydawanym przez Artura Żmijewskiego), katalogach wystaw, prowadzi blog o podróżowaniu komunikacją miejską (autobus.blog.pl). Współpracuje z Fundacją Galerii Foksal. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Wczesne prace Anny Niesterowicz opierały się na tematach zaczerpniętych z własnego życia, szczególnie z dzieciństwa. W filmach wideo często posługiwała się metodą found-footage. Jej pierwszy film GIEREK (2000) został zmontowany ze znalezionego w archiwum materiału dokumentującego wizytę Edwarda Gierka w przedszkolu artystki. Przedstawia propagandową scenę - spotkanie między pierwszym sekretarzem PZPR a Niesterowicz jako małą dziewczynką. Jak pisze Łukasz Ronduda, "sięgnięcie po ten, stanowiący część jej biografii, film pozwala artystce zanalizować relacje pomiędzy dwoma przenikającymi się wymiarami ludzkiego życia: prywatnym a publicznym".
Pracę dyplomową Anny Niesterowicz stanowiła instalacja wideo CIEMNOŚĆ I PLEŚŃ (2000). Tytuł zaczerpnięty został z opowiadania Stanisława Lema - jego głównym motywem była zmutowana bakteria, za sprawą której dojść może do zagłady świata (ciemność i pleśń były niezbędne do rozpoczęcia tego procesu). Instalacja odtwarzała rozmowę z wujem artystki - nałogowym alkoholikiem i "żulem", mieszkającym w domu, w którym ona spędziła dzieciństwo. Jak stwierdziła sama Niesterowicz,
"robię z tego mojego wstydu pracę dyplomową. Był dla mnie tematem tabu".
Stach Szabłowski określił pracę jako "rzecz z pogranicza prywatnej mitologii, reportażu społecznego i przypowieści o czającym się w człowieku zarodku samozniszczenia".
Na wystawie SEXXX w 2000 roku Niestrowicz wspólnie z Rafałem Grabowskim pokazali film DO KRWI OSTATNIEJ - nagranie ich stosunku seksualnego, w czasie którego artystce zaczyna lecieć krew z nosa.
"Zdecydował przypadek - skoro poszła mi krew z nosa uznaliśmy, że praca sama się zrobiła" - mówiła wówczas Niesterowicz.
Tryptyk wideo 07 ZGŁOŚ SIĘ z 2001 roku (BIERZE MNIE PAN?, JA W OGÓLE NIE MAM PRAWA JAZDY oraz ZRÓB JEJ TAK JAK W KINIE) oparty został na scenach wyciętych z popularnego w czasach PRL-u serialu kryminalnego o poruczniku Borewiczu - twardzielu i kobieciarzu. Jego przygody dziś wydają się absurdalne. Filmy Niesterowicz są dekonstrukcją zachowania i języka przewijających się w serialu.

W 2002 roku artystka sfilmowała zaplecze biurowe Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (NIEPRAWDZIWY ZAMEK), które jak się okazuje, bardziej przypomina zwykły urząd niż powszechne wyobrażenia o życiu instytucji kulturalnej. Niesterowicz uwydatniła tu kontrast między częścią otwartą dla publiczności a tym, co się za nią kryje. Podobnie na wystawę RZECZYWIŚCIE, MŁODZI SĄ REALISTAMI w tym samym roku artystka sfilmowała parę kuratorów CSW (Ewę Gorządek i Stacha Szabłowskiego) przy ich biurokratycznych obowiązkach.

Zainteresowania Niesterowicz przechodziły stopniowo od ujawniania sfery własnej prywatności i związanych z nią obszarów tabu do skupienia na problemie szeroko pojętego języka. Przejawia się ono zwłaszcza w jej rysunkach i wyszywanych prostym ściegiem makatkach.

W pracy ROSEBUD (2001) Niesterowicz stworzyła ślad po nieistniejącym neonie - słowie wypowiadanym przez głównego bohatera filmu Orsona Wellesa "Obywatel Kane", w którym funkcjonuje ono jako odległe wspomnienie z dzieciństwa (napis na saneczkach). Wideo HH (2002) dotyczy tworzenia się nowych kodów językowych, ukazuje "alfabet" kultury hip-hopowej, zarówno języka mówionego, jak i języka ciała. Z kolei kabałą i wirusologią inspirowana była oparta na ukrytym znaczeniu słów i znaków wystawa LOGICAL COOKING (2003) w Fundacji Galerii Foksal.

W 2005 roku na wieży przy wejściu do Bytomskiego Centrum Kultury Niesterowicz zainstalowała neon POLSKA CZĘŚĆ ŚLĄSKA - napis niejednoznaczny i mogący być różnorako odczytywany. Nawiązywał do skomplikowanej tożsamości Śląska, podkreślając złożoność relacji między kulturową odrębnością i państwową przynależnością, a także między historią i teraźniejszością.

Duchy z przeszłości powracały również na wystawie HAŃBA w 2006 roku w Fundacji Galerii Foksal w Warszawie. Artystka stworzyła na niej pomieszczenie wypełnione propagandowymi, skrajnie prawicowymi pismami z lat dwudziestych i trzydziestych, które zestawiła z antysemickimi głosami na współczesnych forach internetowych.