Abstrakcja - Figuracja. Polskie malarstwo współczesne

Studiował w krakowskiej ASP w latach 1934-1939 pod kierunkiem K. Frycza. W czasie okupacji założył konspiracyjny teatr, wokół którego koncentrowało się życie artystyczne Krakowa. Teatr ten po wojnie, pod nazwą Cricot 2, kontynuował tradycje teatru plastyków Cricot założonego przez Józefa Jaremę. Współtworzył Grupę Młodych Plastyków - 1945, a następnie drugą Grupę Krakowską - 1957. Współorganizator I Wystawy Sztuki Nowoczesnej - Kraków 1948. Uprawiał malarstwo, był reżyserem teatralnym, scenografem, autorem i organizatorem pierwszych w Polsce happeningów, autorem manifestów artystycznych, otwarty na poszukiwania światowej awangardy artystycznej, pierwszy do twórczej adaptacji i asymilacji jej osiągnięć. Twórczość malarska początkowo utrzymana w tonie figuratywnym, później metaforyczna o oszczędnej kolorystyce, w drugiej połowie lat 50. w nurcie informelu. W latach następnych zaprezentował w krakowskiej galerii Krzysztofory Wystawę Popularną - zbiór setek przedmiotów, dokumentów, rysunków jako środków environment i po części własnego dorobku. Z przedmiotów tworzył asamblaże i ambalaże. W latach 70. i 80. kompozycje malarskie /cykle/ mają ścisły związek z teatralną twórczością artysty - seria kompozycji Umarła klasa pod tytułem tożsamym z nazwą spektaklu teatralnego. Do malarstwa powrócił pod koniec życia, kompozycje z samotną, wyeksponowaną jednostką uchwyconą w pozie gestu. Artysta wybitny, zaliczany przez krytykę światową do współtwórców sztuki XX wieku.

Urodził się w Krakowie. W 1940 rozpoczął studia w krakowskiej Kunstgewerbeschule. Od 1944 członek Polskiej Akademii Umiejętności. Członek Grupy Młodych Plastyków i Grupy Krakowskiej. W latach 1976-1992 profesor ASP w Krakowie.
Malarz, rysownik, scenograf, twórca kompozycji figuralnych, martwych natur, aktów, pejzaży i obrazów sakralnych, w których łączy elementy nowoczesne z wpływami sztuki bizantyjskiej (Podwójny portret, Toaleta, Martwa natura fantastyczna); jego niepowtarzalny styl charakteryzuje się stosowaniem płaskiego układu barwnych plam obwiedzionych czystą linią konturu i syntetyzującym widzeniem codzienności; ikoniczność jego malarstwa o tematyce sakralnej polega na przywołaniu mistyki ruskich lub bizantyjskich ikon oraz na geometrycznych podziałach wyodrębniających centrum i pobocze kompozycji. Jest autorem licznych polichromii w kościołach (m.in. w kościoła św. Ducha w Nowych Tychach, kościoła w Wesołej koło Warszawy, cerkwi w Lourdes we Francji) oraz ikonostazów (np. w cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej w Krakowie); Kraków-Azory, 1978, kościół Św. Ducha w Tychach), ikonostas cerkwi prawosławnej w Krakowie (1972). Ponadto prace w licznych zbiorach muzealnych w Polsce i w kolekcjach prywatnych (USA, Kanada, Francja, Niemcy).

Urodził się w 1894 r w Warszawie, zmarł w 1988 tamże. Studia w warszawskiej SSP pod kierunkiem S. Lentza. Debiutował na wystawie grupy formistów. Jeden z inicjatorów nurtu konstruktywistycznego w polskim malarstwie.Założyciel grupy Blok Kubistów, Suprematystów i Konstruktywistów. Ściśle związany z międzynarodowymi grupami artystycznymi działającymi w Paryżu - Cercle et Carre, Abstraction-Creation. Wystawiał zarówno w Polsce jak i zagranicą. Współredagował pismo "L`art. Contemporain - Sztuka Współczesna". Zajmował się publicystyką i teorią sztuki. Był jednym z twórców Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej w Łodzi, otwartej dla publiczności w 1931 r. Po wojnie związany z Galeria Krzywe Koło w Warszawie. Inicjator powołania do życia Galerii Foksal w 1955 r. W twórczości artysty odnależć można wpływy kolejnych nurtów awangardy XX w - od kubizujących prac przez konstruktywizm do abstrakcji geometrycznej. Przez ponad 20 lat tworzył reliefy, zarzucając prace malarskie. Twórca "białych obrazów" - pustych płaszczyzn z ledwie zaznaczonymi liniami. Artysta uznany przez międzynarodową krytykę za jednego z twórców sztuki XX wieku.

Urodził się w 1919 r w Wadowicach, zmarł w 1996 r w Krakowie. Studia w krakowskiej ASP w pracowni malarstwa Z. Pronaszki, kurs malarstwa ściennego u W. Taranczewskiego. Wcześniej, rozpoczęte jeszcze przed wojną, a ukończone w 1948 studia na Wydziale Filologii Polskiej UJ. W 1955 wziął udział w wystawie "Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi" w warszawskim Arsenale. Uczył rysunku i malarstwa w krakowskim Liceum Sztuk Plastycznych. Rzadko wystawiał .Sięgał po środki metaforyczne, ekspresyjne. W 1976 r otrzymał Nagrodę im. J. Cybisa.

Urodził się w 1922 w Warszawie.W czasie wojny studiował prywatnie u T. Pruszkowskiego i F.S. Kowarskiego, w 1946 ukończył warszawską ASP. Jest awangardowym malarzem i grafikiem. Początkowo próbował znaleźć własną formułę realizmu socjalistycznego (Matka Koreanka, 1951). Do 1955 brał udział w oficjalnym życiu artystycznym PRL. Zniechęcony do socrealizmu zwrócił się w stronę plakatu i grafiki, potem szukał własnej formuły plastycznej, malując obrazy o uproszczonych formach. W 1958 w Warszawie wykonał prekursorską wobec environments kompozycję przestrzenną, przy użyciu swoich obrazów (wystawa Studium przestrzeni, wspólnie z S. Zamecznikiem). Wtedy też zaczął malować pulsujące barwami abstrakcyjne obrazy, dające wrażenie ruchu. Na początku lat 60-tych wyjechał za granice i w 1966 zamieszkał na stałe w USA, gdzie eksperymenty abstrakcjonisty łączył z bliskim hiperrealizmowi malarstwem figuratywnym. W roku 1999 powrócił do kraju. Mieszka i tworzy w Błędowie, w połowie drogi między Warszawą a Radomiem.

Wojciech Fangor jest jednym z nielicznych polskich artystów powojennego okresu, którzy swoim dziełem wyprzedzili czas w skali światowej. Jest do tej pory także jedynym polskim artystą, który miał indywidualną wystawę w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Artysta zasłynął przede wszystkim, jako twórca inspirowanych op-artem przestrzeni, które tworzył głównie w latach 60-tych i 70-tych.

Urodził się 28 kwietnia 1921 w Ostrowie Wielkopolskim. Wysiedlony w trakcie wojny z Wielkopolski mieszkał na zmianę w Warszawie i Krakowie. Studiował na krakowskiej ASP. Po wojnie zamieszkał w Paryżu. Nawiązał kontakty z paryską awangardą a przede wszystkim André Bretonem. W 1947 roku wystawiał na słynnej, międzynarodowej, wystawie surrealizmu w Galerii Maeght w Paryżu. Od końca 1949 roku, aż po drugą połowę lat 50., Kujawski był twórcą abstrakcji gestu i malował obrazy, w których podważał zasady kompozycji figuralnej, kładąc nacisk na przypadek, automatyzm, swobodny układ kształtów i kolorów, niekontrolowaną ekspresję. W 1957 roku miał w Polsce pierwszą wystawę indywidualną w Galerii Krzywego Koła na Starym Mieście w Warszawie, na której pokazał całą serię obrazów informel. Początek lat 60. w sztuce Kujawskiego to zainteresowanie przede wszystkim malarstwem materii. W drugiej połowie lat 60. porzucił abstrakcję i ponownie nawiązał do figuralnej wyobraźni, ale przefiltrowanej przez ikonosferę świata mediów. Inspirował się współczesnym otoczeniem i kliszami zaczerpniętymi z kultury masowej. Coraz częściej sięgał po monotypię, kalkomanię i serigrafię a więc do technikę budowania obrazów stosowanych przez artystów pop kultury. Ten typ twórczości w różnych wariantach, bliski sztuce końca wieku, będzie dominował aż po ostatnie prace z lat 90. Jerzy Kujawski zmarł 28 czerwca 1998r. w Paryżu.

W 1968 roku uzyskał dyplom krakowskiej ASP, gdzie studiował pod kierunkiem: malarstwo H. Rudzkiej-Cybisowej, K. Strzednickiego (litografia), M. Wejmana (wklęsłodruk). Studiował również w paryskiej Ecole Nationale des Beaux Arts oraz w Central School of Art and Design w Londynie. Jako profesor, prowadzi na krakowskiej ASP pracownię działań wizualnych na Wydziale Form Przemysłowych. Zajmuje się malarstwem i grafika komputerową. Pierwsze rysunki komputerowe powstały w 1980 Jego dzieła wystawiane były, między innymi w krakowskiej Galerii Krzysztofory (1981), Galerii 72 w Chełmie (1986/87), Galerii Starmach w Krakowie (1997).

Urodził się w 1974 r. Studia i dyplom na Wydziale Grafiki krakowskiej ASP. Członek grupy Ładnie. Miał 5 wystaw indywidualnych m.in. galeria Zderzak - Kraków 2000, 2001, udział w ponad 10 wystawach zbiorowych m.in.: CSW Zamek Ujazdowski - Warszawa 2000, galeria Manhattan - Łódź, Arsenał - Białystok 2001, PopElita -Bunkier Sztuki - Kraków 2001.Marcin Maciejowski należy do najciekawszych i najbardziej uznanych malarzy młodej generacji. W roku 2003 został laureatem nagrody Paszportu Polityki „za dowcip oraz nowatorskie wykorzystanie stylistyki mediów reklamy do opisu współczesnych obyczajów polskich". W epoce kryzysu narodowych symboli i znaków, na fali przemian w latach 90. postawił niezwykle dociekliwa i sugestywna diagnozę społeczeństwa posttotalitarnego (m.in. subkulturowego zjawiska dresiarzy), przyjmując postawę krytycznej afirmacji i zaangażowanego dystansu.
Z jednej strony dyskursywny charakter malarstwa Maciejowskiego nawiązuje obficie do niepretensjonalnej kultury popu i napawającego zarówno śmiechem jak i strachem lecz lekkiego w konsumpcji świata komiksu, z drugiej strony odznacza się zadziwiającą warsztatową pewnością techniki malarskiej i siłą oddziaływania płynącą z zamierzonej, charakterystycznej stylizacji środków wyrazu. Artysta przyporządkowuje na potrzeby własnego malarstwa nie tylko kody emocjonalne takich mass-mediow jak film, fotografia, internet i graficzny design, ale sięga coraz częściej także po wzorce i klisze kultury wizualnej z tradycyjnego i awangardowego malarstwa.