Baśń kolorowa, zaproszenie do dziecięcego pokoju

Urodził się w Medinskaiai na Litwie. W roku 1973 ukończył Wileński Instytut Sztuk Pięknych, a od roku 1980 zamieszkał w Polsce. Malarz, grafik i rysownik, Eidrigevicius często używa techniki "suchej pasteli". Rysował miedzy innymi dla "Polityki" "Literatury", "New York Timesa" tworzył plakaty, ilustracje do książek (szczególnie bajek dziecięcych), ekslibrisy, projekty scenografii, instalacje i kompozycje przestrzenne, maski, akcje para teatralne.. Niesłychanie popularny, zyskał uznanie fachowców, i publiczności. Dziecięce doświadczenia z litewskiej wioski przełożył na język uniwersalnych symboli i metafor, stworzył własny styl. Przedstawia bajkowy, tajemniczy świat zaludniony ludzikami o oczach z guzików. Jego figuratywną sztukę cechuje atmosfera surrealizmu z akcentami ironii i groteski. Posługuje się różnymi technikami: gwasz, olej (np. Skrzypkowie, 1991), pastele (np. Konstrukcja, 1996), wykorzystuje rozmaite techniki graficzne. Stworzył ok. 250 plakatów (np. Zniewolony umysł, 1990), ok. 360 grafik, zorganizował ok. 50 instalacji i performance`ów. Wykonał ilustracje do ok. 60 książek. Tworzy także ekslibrisy, maski z tektury i rzeźby z korzeni drzew. Swoje dzieła podpisuje: "Stasys".

Urodził się w 1957 r. Uprawia malarstwo, grafikę, rysunek. Główną jego domeną jest malarstwo pastelowe. Wypracował własny, niepowtarzalny świat artystycznych kreacji bajkowych przedstawień subtelnych ludzików-pacynek i ich przeżyć. Miał blisko 20 wystaw indywidualnych w Polsce, Anglii, Australii, Francji, Melbourne, Berlinie, Malmo czy Luksemburgu. Brał udział w kilkudziesięciu wystawach indywidualnych w kraju i za granicą, m.in. Triennale w Osace w 1996 r. Laureat wielu nagród, szczególnie wyróżniany przez publiczność, m.in. w 1994 - nagroda publiczności w konkursie malarskim wVierzon, w 1995 - nagroda publiczności w konkursie w Lellgen.

W 2019 r. w odrestaurowanych wnętrzach  teatru BAJ, najstarszego teatru lalek w Polsce, które zostaną przyozdobione Ludzieńkowymi muralami. Dariusz Twardoch jest również autorem ilustracji i okładek wielu pozycji książkowych, m.in. książek Mario Puzo czy pozycji dla dzieci. Wykonał ilustracje do licznych podręczników, w tym także do Elementarza wydawanego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Studiował na warszawskiej ASP w latach 1975-1980. Dyplom obronił w roku 1980.

W latach 1920-26 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Władysława Jarockiego, Józefa Mehoffera, Teodora Axentowicza i Karola Frycza, następnie w latach 1928-29 pod kierunkiem Józefa Pankiewicza w paryskim oddziale ASP. W latach 30-tych kilkakrotnie wystawiał obrazy i rysunki, m.in. w krakowskim TPSP, w Poznaniu i Belgradzie. Po wojnie zajął się głównie ilustracją książkową, zwłaszcza książek dla dzieci. Od 1951 r. był profesorem ASP w Warszawie.

Ukończył Liceum Plastyczne w Krakowie. Do klasy chodził z Romanem Cieślewiczem i Franciszkiem Starowieyskim. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (dyplom 1954) oraz malarstwo w pracowni prof. Adama Marczyńskiego na Wydziale Malarstwa krakowskiej ASP (dyplom 1955).
W 1956 brał udział w Wystawie Młodej Plastyki w Krakowie. Po przeprowadzce do Warszawy rozpoczął pracę jako ilustrator, a pierwsza książka z jego ilustracjami ukazała się w roku 1959. Była to H. Bechlerowej - O kotku, który szukał czarnego mleka. O znaczeniu tych ilustracji mówił: Pamiętam, chwyciłem szeroki pędzel i od jednego pociągnięcia udało mi się oddać kocią sylwetkę, jej grację oraz krok. I zrozumiałem, że znalazłem własną drogę. Swój styl. Artysta rozpoczął współpracę z polskimi wydawnictwami: Naszą Księgarnią, Ruchem, KAW i Czytelnikiem. Za jedną z najpiękniejszych książek wczesnego okresu jego twórczości uważa się Pawie wiersze, w której rysunki i akwarele Józefa Wilkonia zostają „zilustrowane” słowem przez poetę Tadeusza Kubiaka (wyd. 1959). Kolejnymi słynnymi książkami ilustrowanymi przez Wilkonia są: W Nieparyżu i gdzie indziej A. Kamieńskiej (1967), O księciu Ibrahimie i pięknej Sinedhur. Baśń z Tunisu Anny Milskiej (Biuro Wydawnicze Ruch, 1965) i Pan Tadeusz Adama Mickiewicza (1973). W roku 1960 w Galerii ZPAP w Warszawie miała miejsce pierwsza indywidualna wystawa Józefa Wilkonia, na której m.in. pokazano ilustracje nagrodzone złotym medalem IBA w Lipsku. W roku 1963 rozpoczęła się długoletnia współpraca z wydawcami europejskimi (głównie Francja, Niemcy, Szwajcaria), a od 1976 roku z japońskim. Od kilkunastu lat artysta tworzy tzw. „ilustracje przestrzenne”, które stały się samodzielnymi formami rzeźbiarskimi. Tak zrodziło się olbrzymie bestiarium, ryby, ptaki, nietoperze, nieustannie wędrujące po Polsce i świecie. Jednym z najgłośniejszych przystanków była warszawska Zachęta z najnowszą, gigantyczną arką (Arka Wilkonia, 2006/2007). O swej artystycznej ewolucji mówi: Malowałem tuszem i akwarelą, z gestu. Moją ambicją było uchwycić ruch i charakter zwierzęcia jednym pociągnięciem dużego pędzla. Teraz rolę pędzla spełniają uderzenia siekiery czy pociągnięcia elektrycznej piły – moje zwierzaki są zrobione kilkunastoma ciosami. Przyznaje, że chciałby ocalić całą faunę. Od dzieciństwa bliski był mu świat zwierząt. Doskonale poznał ich zwyczaje. Wspomina świat, którego nigdzie potem już nie było. Pastwisko z krową Pyzią, konia Łyska z gospodarstwa dziadków, czy borsuki i lisy z pobliskiego lasku Wygasia. Właśnie takie obrazy inspirowały artystyczną wyobraźnię od samego początku.

Prace Józefa Wilkonia znajdują się w japońskich muzeach i wielu prywatnych kolekcjach.

Zajmuje się malarstwem, rzeźbą, scenografią, ilustracją książkową, projektowaniem gobelinów. Autor ilustracji i opracowania graficznego do ponad 100 książek dla dzieci i dorosłych, wydanych w Polsce oraz 60 książek wydanych za granicą. Uczestnik wielu wystaw zbiorowych i indywidualnych na świecie. Laureat wielu prestiżowych nagród.

Grzegorz Ptak urodził się w 1977 r w Kielcach. W latach 93 - 97 był uczniem kieleckiego Liceum Plastycznego im. J. Szermentowskiego. W 1997 roku rozpoczyna naukę w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Śląskiego gdzie w 2002 broni dyplomu z malarstwa (wyróżnienie) w pracowni prof. Jerzego Wrońskiego.

Malarstwo Grzegorza Ptaka swoje źródła ma w baśni. Autor inspiracje czerpie z natury, ale także prostoty sztuki ludowej. Od wielu lat w centrum zainteresowania Grzegorza znajdują się opowieści oraz baśnie "północy" i wielokrotnie w swoim malarstwie odnosił się do prac takich skandynawskich ilustratorów jak John Bauer czy Theodor Kittelsen..

Zafascynowany językiem dawnych legend i mitów pragnie odnaleźć własną formę wypowiedzi malarskiej tworząc niewielkie, symboliczne historyjki, które intuicyjnie nawiązują do "niewidzialnego". Często odnoszą się do prostoty sztuki ludowej oraz natury, z których źródeł autor najchętniej czerpie inspiracje

Grzegorz Ptak wraz z żoną Mariolą prowadzi projekt o nazwie TEATR KSIĘŻYC.

Mariola Ptak urodziła się w 1977 r w Tychach. W latach 93 - 97 uczęszczała do plastyka w Katowicach. W 1997 roku rozpoczęła naukę w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Śląskiego gdzie w 2002 obroniła dyplom z malarstwa (wyróżnienie) w pracowni prof. Jerzego Wrońskiego.

Mariola Ptak swoich inspiracji malarskich szuka w teatrze, tańcu w... dzieciństwie. Natchniona tradycjami wędrownych lalkarzy zamyka swoje czarodziejskie wizje na płótnie niczym w śniegowej kuli. Te liryczne opowiastki rozgrywają się w przestrzeni obrazu niczym teatrze. Bo twórczość Marioli jest czymś więcej niż tylko malarstwem. Jest właśnie... teatrem.

Mariola Ptak wraz ze swoim mężem Grzegorzem tworzy projekt o nazwie TEATR KSIĘŻYC.

Malarka. Studiowała w Wolnej Szkole Malarstwa i Rysunku w Lublinie. Była członkiem ZPAP. Uprawiała malarstwo sztalugowe oraz ścienne, współpracowałaz Wydawnictwem Lubelskim. Jej twórczość jest najbardziej znana z wydawanych w latach 80-tych kalendarzy i pocztówek z reprodukcjami portretów dzieci o dużych, czarnych oczach oraz okrągłych buziach. Prof. Tibor Csorba powiedział o jej malarstwie: "Twórczość Marii Urban-Mieszkowskiej posiada wszelkie po temu walory, aby się stała bliska nam dzisiejszym. Wiemy jak jest rzeczą niezwykłą wybrać spośród tysiąca jeden mikroświat, przysiąc mu wierność i ją dotrzymać w swym umiłowaniu". Artystka związana była z Lublinem, w roku 1986 otrzymała tytuł Lublinianki Roku.