Monika Małkowska - Życie po życiu - cykl wykładów
Ucięte ucho czyli Vincent van Gogh wciąż alive.
Nic tak dobrze nie sprzedaje się, jak „przekleństwo” rzucone przez los i bliźnich na geniusza docenionego dopiero pośmiertnie. Nic nie jest równie pokupne jak figuracja z lekką naleciałością deformacji, stylizacji, ekspresji. Co to jest, każdy widzi, a jednocześnie cieszy się, że rozumie „nowoczesność”.
Pracował zaledwie dziesięć lat, w gorączce typowej dla nałogowców. Nie szukał tematów; brał, co podsunęła rzeczywistość. But, kostropata chłopka, zaorane pole, własna gęba - każdy motyw dobry, żeby ćwiczyć warsztat, kompozycję, ekspresję.
Pod koniec życia Vincentowi udało mu się połączyć emocje z kolorem. Nabrzmiałe niepokojem, zarazem doskonale wyważone kontrasty barw zapadają w pamięć, prześladują odbiorcę.
Los sobie z niego zadrwił. Stał się „ikoną” popkultury. Przez to - mało kto „patrzy” na jego dzieła. Większość przetwarza obiegowe porzekadła na jego temat.
Powrót

