Monika Małkowska - Życie po życiu - cykl wykładów

06 marca - 06 marca 2018


Smutek pod wąsem
Na szczyty sławy wyniosła ją - pośmiertnie - masowa kultura. Frida Kahlo, nazwana „meksykańską ikoną cierpienia”, stała się bohaterką kilku powieści, sztuk i filmu. Ale przede wszystkim, fascynują jej nasycone okrucieństwem obrazy. Nieco naiwne, pełne prywatnych symboli. Przejmująco szczere. Autobiograficzne.

Ze swej twarzy zrobiła coś w rodzaju firmowego znaku, łatwego do zapamiętania: czarne łuki zrośniętych brwi, gładko uczesane ciemne włosy; smutne, pozbawione uśmiechu czerwone usta, nad nimi mały wąsik. Wszystko to wpisane w oblicze płaskie, z szerokimi kośćmi policzkowymi. 
Można rzec, typowa córa Meksyku. Tymczasem Frida wcale nią nie była. Owszem, urodziła się z matki Meksykanki, ale jej ojciec był niemieckim Żydem, emigrantem z Europy. Malarka nie tylko wyglądem chciała swej tożsamości zaprzeczyć. Podawała też późniejszą o trzy lata datę urodzenia: rok 1910 - rok wybuchu meksykańskiej rewolucji.

Czterdziestosiedmioletnie życie Fridy niemal w całości znaczyły choroby i fizyczne cierpienia, a także udręczające, przypominające średniowieczne tortury metody, jakimi próbowaną ją leczyć. 
W wieku pięciu lat zachorowała na polio, potem przeżyła groźny wypadek. Przeszła 32 operacje chirurgiczne, całymi latami pozostawała przykuta do łóżka, pod koniec poruszała się na wózku inwalidzkim. Początkowo znakomicie radziła sobie kalectwem - krótszą i cieńszą nogę „sztukowała” specjalnym obuwiem i zakrywała długimi, falbaniastymi spódnicami. Paradoksalnie, ułomność pomogła jej wykreować własny styl ubierania, inspirowany strojami ludowymi. Bardzo kobiecy, strojny, atrakcyjny.




Powrót