Paulina Stasik - Krokodyle łzy

09 czerwca - 08 lipca 2018


Paulina Stasik w swojej twórczości skupia się na człowieku – myśli o nim jako o bycie w czasie, odnosi się do kwestii pamięci i przemijania, bada relacje z drugą osobą. Nośnikiem pytań, jakie stawia artystka, a także polem jej działań jest ciało przekształcone w obiekty do oglądania. W jednaj z sal Wozowni Stasik aranżuje swego rodzaju gabinet osobliwości. Pokazuje tu m.in. ceramiczne odlewy ręki i głowy pokrytej bliznami, układającymi się w sentencję mówiącą o wiecznej miłości. W szklanej gablocie odnajdziemy z kolei zbiór „relikwiarzy”, gdzie w formie nawiązującej do hostii artystka zatopiła „szczątki” papierowych ciał. Wszystkie obiekty urzekają swym wysublimowanym pięknem, dają nam estetyczną przyjemność płynącą z obcowania z nimi. Nawet dziejąca się na naszych oczach destrukcja Kulturystek uwodzi wysublimowanymi kształtami, hipnotyzuje rytmicznym ruchem, odwracając naszą uwagę od tragedii rozpadu. Z czasem jednak wnikliwy obserwator zauważy ambiwalencję tkwiącą w oglądanych przedmiotach. Narastająca dwuznaczność odczuć powoduje niepokój i frustrację. I choć wszystko jest kreacją artystyczną stworzoną ze sztucznych materiałów i nie znajdziemy tu śladów epatowania okrucieństwem, to przeczucie cierpienia przenika do naszej świadomości. Poznajemy prawdę o kolekcjonerze tych osobliwości, sprawcy cierpienia – okrutnym krokodylu. 

Kuratorka wystawy: Joanna Gwiazda

 

***

Krokodyle łzy
Słone usta, od łez mokre. Twoje ręce, nogi, szyja, wszystko słone. Tymi łzami, zakonserwuję Cię na zawsze. Będziesz piękny, będziesz młody , nieprzerwanie mój.
„Papierowy człowiek” nie ma wnętrzności, jest giętki, z niezmienioną mimiką. Nie odczuwa bólu, zmęczenia, może wykonywać ekstremalne kombinacje swoim sztucznym ciałem. Bezkrwiste sylwetki stwarzają pozory prawdziwych- sztuczne udaje żywe. Połączone figury, tracą swoją indywidualność, elementy się powtarzają, zapętlają, poruszają się dzięki ruchom powietrza i wody. Te dwa żywioły nadają im rytm, a zarazem są powodem ich rozpadu. Krążące w wodzie części ciał przybierają ciekawą formę, może nawet bardziej atrakcyjną niż na początku.
Destrukcja wydaję się urokliwym stanem. W tym wypadku nie ma mowy o rozlewie krwi, jedyne co się tu rozpuszcza to tusz z drukarki atramentowej. Śmierć papierowej grupy jest więc mało spektakularna, można jej nawet nie zauważyć. Tutaj nie ma happy endu, płyną krokodyle łzy.

Paulina Stasik

 

 


Galeria prac


Powrót