Siedmiu Wspaniałych i Ona

Urodził się w 1918 r w Tarnowie. Zmarł w styczniu 2001 r w Krakowie. Studia rozpoczął w 1937 r w Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie na Wydziale Grafiki pod kierunkiem Andrzeja Jurkiewicza i Władysława Jarockiego. W czasie okupacji kontynuował studia w Kunstgewerbeschule (do 1942). Po wojnie w latach 1945-48 kontynuował naukę na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie u Eugeniusza Eibischa i Zbigniewa Pronaszki. Uprawiał grafikę, malarstwo i drzeworyt, w którym osiągnął prawdziwe mistrzostwo. W latach 60-tych powstały najsłynniejsze cykle drzeworytnicze: Autoportrety, Kobiety obłąkane, Pastuchy, Pasterki, Latawce, Chorągwie, i Próby portretów Józefa Gielniaka. Olejne autoportrety zostały pokazane na wystawie Polaków portret własny w 1979 r. W 1983 r powstają ostatnie drzeworyty. Artysta maluje pastelami, rysuje wykonuje akwaforty. Był członkiem międzynarodowych stowarzyszeń twórczych m.in. : XYLON. Wielokrotnie wystawiany i nagradzany - Złoty Medal na Międzynarodowym Triennale Grafiki w New Delhi 1971, Nagroda im. Jana Cybisa 1988 r. Prace w zbiorach muzealnych w Polsce, USA, Japonii, Wielkiej Brytanii a także w zbiorach prywatnych na całym świecie.

Urodził się w w 1922 w Zdołbunowie, na Wołyniu. W 1951 ukończył łódzką PWSSP, gdzie studiował pod kierunkiem W. Strzeminskiego (którego później został asystentem), S. Wegnera i L. Tyrowicza. Po studiach pracował na PWSSP, której był również profesorem. Zajmuje się malarstwem sztalugowym i grafiką. S. Fijalkowski inspirował się pracami K. Malewicza, surrealistów, oraz Wassily Kandinsky`ego, którego rozprawę "Über das Geistige in der Kunst" przełożył w 1997 na polski. Większość jego obrazów i grafik stanowią surowe kompozycje o jednolitym tle. Artysta reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo w 1969 i na Biennale w Wenecji (1972). Jest między innymi laureatem nagród im. C.K. Norwida i J. Cybisa.

Jacek Gaj studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki ASP w Krakowie, dyplom uzyskał w 1962. Po studiach zajął się pracą pedagogiczną w macierzystej uczelni, osiągając w 1992 tytuł profesora. W latach 1993-1996 był dziekanem Wydziału Grafiki. Należał do najwybitniejszych polskich grafików, uprawiających szlachetne techniki metalowe, jak miedzioryt i mezzotinta. Był laureatem licznych nagród, m. in. I II Międzynarodowego Biennale Grafiki w Krakowie 1966 i 1968, Ogólnopolskiego Konkursu na ilustracje w technikach szlachetnych, Warszawa 1987 (I nagroda), II Międzynarodowego Biennale Grafiki, Buenos-Aires 1970, VI Ogólnopolskiej Wystawy Grafiki, Warszawa 1973, nagrody równorzędnej na „Grafica Creativa”, Jyväskyla 1978, nagrody równorzędnej na III Triennale Malarstwa i Grafiki, Łódź 1979. Jego twórczość jest reprezentowana w czołowych zbiorach graficznych w kraju i za granicą.

Studiował w ASP w Krakowie. Dyplom otrzymał w 1959r. W latach 1966-67 był stypendystą Pratt Institute w Nowym Jorku. Zajmuje się grafiką warsztatową oraz różnymi formami użytkowej. Wziął udział w wielu wystawach krajowych i zagranicznych. Nagrody m.in.: 8 I nagród w konkursie krakowskim na najlepszą grafikę miesiąca, nagroda specjalna na III Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie, nagroda główna na III Triennale Rysunku we Wrocławiu, medal "Złotego Grona" w Zielonej Górze. Obecnie uczy w ASP w Krakowie.

Studiował w ASP w Krakowie. Dyplom otrzymał w 1958r. Zajmuje się grafiką warsztatową. Ma za sobą 27 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą, a także udział w wystawach zbiorowych oraz konfrontacjach międzynarodowych. Poza działalnością zawodową bierze udział w pracach wielu organizacji społecznych i politycznych, jest współorganizatorem klubu twórców kultury "Kuźnica". Jest laureatem wielu nagród m.in.: nagrody fundowanej na I Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie, nagrody na II MBG w Krakowie, nagrody Ministra Kultury i Sztuki. Uczy w ASP w Krakowie.

Studiował w ASP w Krakowie i Warszawie. Uprawiał grafikę warsztatową i malarstwo. Członek grupy "9 Grafików". Brał udział w licznych wystawach, ma na swoim koncie 25 wystaw w różnych miastach Europy. Przez wiele lat był rektorem w ASP w Krakowie. Zdobył wiele nagród m.in.: na IV Międzynarodowym Biennale Grafiki w Lublanie; Nagrodę Krytyki na wystawie "Współczesna grafika polska" w Essen; nagrodę na I Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie; nagrodę na Międzynarodowym Biennale "Sport w sztuce" zorganizowanym w Madrycie. Jest laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki oraz Nagrody Państwowej.

Studiował w ASP w Krakowie. Dyplom otrzymał w 1960r. Uprawia grafikę artystyczną i użytkową. Należy do Société Internationale des Graveurs sur Bois "XYLON". Miał 8 indywidualnych wystaw w kraju. Był wielokrotnie nagradzany m.in.: nagrodą Ministerstwa Kultury i Sztuki na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Grafiki w Poznaniu, nagrodą Rektora ASP na III Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie, nagrodą na VI Międzynarodowym Biennale Grafiki w Tokio. Uczy w PWSSP w Poznaniu.

Graficzka, rysowniczka, pedagog, działaczka artystyczna. Urodziła się 25 lipca 1929 w Warszawie, zmarła 22 kwietnia 1990 w Warszawie. Mieszkała w Warszawie.

Była córką Stanisława Ostoja-Chrostowskiego, wybitnego grafika okresu międzywojennego. W latach 1946-1950 studiowała malarstwo i grafikę w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie u J. Cybisa T. Kulisiewicza. W 1950 rozpoczęła na Wydziale Grafiki tej uczelni pracę pedagogiczną, którą kontynuowała niemal do śmierci, w latach 1962-1989 prowadząc własną pracownię grafiki warsztatowej. Równolegle działała w Związku Polskich Artystów Plastyków, w którym pełniła wiele funkcji społecznych.

Czas jej debiutu zbiegł się z okresem dominacji doktryny socrealizmu w sztuce polskiej. W pierwszej połowie lat 50. cykle jej akwafort: W WALCE, POWSTANIE KOŚCIUSZKOWSKIE, Z PGR-U zdobyły nagrody na oficjalnych salonach - II, III i IV Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki.

Kryzys zdrowotny (nadwerężenie nadgarstków) w 1973 zmusił ją do przejściowego zaniechania forsownej pracy przy grafice. Powstał wtedy rysunkowy cykl RĘCE, w którym artystka odbijała swe dłonie pokryte farbami. Wróciła do pełnej sprawności w 1975, tworząc kolejne kompozycje z zarzuconych cyklów. Od 1977 wykonywała unikatowe odbitki łączące grafikę z malarstwem i collagem. W 1986 zapadła na chorobę nowotworową. Od 1988 wprowadziła do swego warsztatu sitodruk i kontynuowała eksperymenty malarskie.

Uprawiała głównie akwafortę i techniki mieszane. Jej prace często miały wymowę metaforyczną. Odznaczały się mistrzostwem technicznym i malarskim zróżnicowaniem walorów.