Tadeusz Dominik - Jasna strona świata
„Dojrzały artysta uzyskuje indywidualność, kiedy w jego twórczości zostaje tylko to, co jest rzeczywiście jego, kiedy osiąga odpowiedni stopień syntezy.” Niech te słowa Tadeusza Dominika posłużą za motto do jego indywidualnej wystawy w Galerii Artemis w Krakowie.
„Dojrzały artysta uzyskuje indywidualność, kiedy w jego twórczości zostaje tylko to, co jest rzeczywiście jego, kiedy osiąga odpowiedni stopień syntezy.” Niech te słowa Tadeusza Dominika posłużą za motto do jego indywidualnej wystawy w Galerii Artemis w Krakowie.
Tadeusz Dominik dołączył do grona artystów, którzy firmują swoim nazwiskiem Polskę na najbardziej prestiżowych imprezach światowych. Reprezentacja naszego kraju na XXVIII Biennale w Wenecji w 1956 r. stanowiła jednocześnie zagraniczny debiut malarza. Z drugą indywidualną wystawą Dominik wkroczył na salony Narodowej Zachęty. Jego kariera obejmuje ponad pół wieku – w tym czasie jego prace można było podziwiać na trzech kontynentach: w Ameryce, Europie i Azji. Obrazy pejzażysty znajdują się w zbiorach prywatnych, w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, jak również w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu i Szczecinie. W lutym tego roku prace Dominika wystawiono na polskim stoisku podczas International Art Fair w Londynie.
Tadeusz Dominik jest jednym z najbardziej konsekwentnych polskich artystów, należących do pokolenia przedwojennego. Od kilkudziesięciu lat realizuje własny projekt malarski, który stanowi afirmację nieograniczonej niczym ekspresji. Dominik wypracował zapadający w pamięć styl, rozpoznawalny nie tylko przez miłośników sztuki. Pozwoliło mu to zaskarbić sobie uznanie znawców na całym świecie.
Profesor Tadeusz Dominik (ur. w 1928 r.) uczeń Jana Cybisa, od lat pięćdziesiątych związany jest z warszawską Akademią Sztuk Pięknych. W 1953 r. ukończył studia plastyczne na ASP, zaś w 1965 r. zaczął prowadzić własną pracownię malarstwa, aby od 1979 r. piastować profesurę na macierzystej uczelni. W latach 1958-1959 przebywał w Paryżu, jako stypendysta rządu francuskiego, a następnie w latach 1961-1962 w USA, jako stypendysta Fundacji Forda. Pozwoliło mu to zrezygnować z tworzenia niemalże wyłącznie niskobudżetowych grafik i zająć się malowaniem na szeroką skalę. Dominik szybko i bezpardonowo zaakcentował swoje miejsce w historii sztuki. Profesor ma na swoim koncie najbardziej prestiżowe nagrody, m. in. I nagrodę na Festiwalu International d`Art Contemporain w Monte Carlo (1964). W 1973 r. został laureatem nagrody George`a Rowney`a w Londynie oraz im. Jana Cybisa w Polsce, a takźe nagrodzony na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale w 1955 roku, . 14.01.2008 malarz obchodził osiemdziesiąte urodziny. Wybitny przedstawiciel koloryzmu w polskim malarstwie.
Jego działa znajduja się w kolekcjach muzealnych w Polsce, Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Museo de Bellas w Caracas, Museum Albertina w Wiedniu, Stedelijk Museum w Amsterdamie oraz licznych kolekcjach prywatnych (m.in. Sophie Marceau, Henryki Bochniarz, Krzysztofa Musiała).
Powrót
„Dojrzały artysta uzyskuje indywidualność, kiedy w jego twórczości zostaje tylko to, co jest rzeczywiście jego, kiedy osiąga odpowiedni stopień syntezy.” Niech te słowa Tadeusza Dominika posłużą za motto do jego indywidualnej wystawy w Galerii Artemis w Krakowie.
Tadeusz Dominik dołączył do grona artystów, którzy firmują swoim nazwiskiem Polskę na najbardziej prestiżowych imprezach światowych. Reprezentacja naszego kraju na XXVIII Biennale w Wenecji w 1956 r. stanowiła jednocześnie zagraniczny debiut malarza. Z drugą indywidualną wystawą Dominik wkroczył na salony Narodowej Zachęty. Jego kariera obejmuje ponad pół wieku – w tym czasie jego prace można było podziwiać na trzech kontynentach: w Ameryce, Europie i Azji. Obrazy pejzażysty znajdują się w zbiorach prywatnych, w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, jak również w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu i Szczecinie. W lutym tego roku prace Dominika wystawiono na polskim stoisku podczas International Art Fair w Londynie.
Tadeusz Dominik jest jednym z najbardziej konsekwentnych polskich artystów, należących do pokolenia przedwojennego. Od kilkudziesięciu lat realizuje własny projekt malarski, który stanowi afirmację nieograniczonej niczym ekspresji. Dominik wypracował zapadający w pamięć styl, rozpoznawalny nie tylko przez miłośników sztuki. Pozwoliło mu to zaskarbić sobie uznanie znawców na całym świecie.
Profesor Tadeusz Dominik (ur. w 1928 r.) uczeń Jana Cybisa, od lat pięćdziesiątych związany jest z warszawską Akademią Sztuk Pięknych. W 1953 r. ukończył studia plastyczne na ASP, zaś w 1965 r. zaczął prowadzić własną pracownię malarstwa, aby od 1979 r. piastować profesurę na macierzystej uczelni. W latach 1958-1959 przebywał w Paryżu, jako stypendysta rządu francuskiego, a następnie w latach 1961-1962 w USA, jako stypendysta Fundacji Forda. Pozwoliło mu to zrezygnować z tworzenia niemalże wyłącznie niskobudżetowych grafik i zająć się malowaniem na szeroką skalę. Dominik szybko i bezpardonowo zaakcentował swoje miejsce w historii sztuki. Profesor ma na swoim koncie najbardziej prestiżowe nagrody, m. in. I nagrodę na Festiwalu International d`Art Contemporain w Monte Carlo (1964). W 1973 r. został laureatem nagrody George`a Rowney`a w Londynie oraz im. Jana Cybisa w Polsce, a takźe nagrodzony na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale w 1955 roku, . 14.01.2008 malarz obchodził osiemdziesiąte urodziny. Wybitny przedstawiciel koloryzmu w polskim malarstwie.
Jego działa znajduja się w kolekcjach muzealnych w Polsce, Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Museo de Bellas w Caracas, Museum Albertina w Wiedniu, Stedelijk Museum w Amsterdamie oraz licznych kolekcjach prywatnych (m.in. Sophie Marceau, Henryki Bochniarz, Krzysztofa Musiała).
Galeria prac
Powrót
