Olej na płótnie, 100 x 80 cm., bez oprawy

olej na płótnie, 40 x 100 cm., bez oprawy

Olej na płótnie, 70 x 90 cm., bez oprawy

5499 Rosenthal Selb Bahnhof Bavaria, "Butterfly hangemalt" fil. wys. 4 cm, śr. 6,7 cm, sp. śr. 10,7 cm

akwaforta, papier, wym. 48x67 cm

Olej na płótnie 1970 r.80x80cm.Sygnowany prawy dół Dominik.Praca oprawiona.

technika mieszana na płótnie,
50x100 Koniec osmozy: o całunie w sztuce Biały, nieskazitelny, bezmierny i niczym nieograniczony: starannie ułożony przewód elektryczny, nieco niżej – idealnie prostopadła wtyczka, również biała. Kolejna prostopadłość: od wtyczki odchodzi nakreślona zdecydowanym ruchem, wyraźna, żółta linia – wszystko jest w pełni harmonijne, zastygłe w bezruchu, wszystko jest cichą myślą. W chwili skupienia sztukę odczuwa się jako doświadczenie wklęsłości, poczucie pustki i braku (uwolnienie od zgiełku świata); to chwila, gdy myśli udaje się zastanowić nad samą sobą . Uwolnienie od zgiełku świata, a trafniej – przetworzenie go na nowo – sprawia, że owo milczenie jest brzemienne w niezliczone możliwości, sama wystawa zaś staje się bezpośrednią kontynuacją „Restful Turmoil” (wystawy indywidualnej zorganizowanej w Londynie). Wraz z zakończeniem osmozy między wrzawą i spokojem dzieło Marco Angeliniego „stygnie”, staje się – mówiąc za Barillim – Nieoficjalnym Chłodem, niebezpośrednim i dalekim od intensywnych, spontanicznych emocji. Marco Angelini podąża drogą nieoficjalności, za przewodników wybiera sobie artystów hołdujących temu, co najbardziej intymne, jak Yves Klein i Piero Manzoni; podobnie jak oni, sztukę postrzega jako proces trawienia świata, samo dzieło zaś – jako jego pozostałość, produkt przemiany materii, „całun” , którym ociera się emocje. Z tej właśnie perspektywy należy odczytywać i przeżywać takie lejtmotywy, jak kolor żółty czy obecność/ślad Indii – symbolu wzrostu i rozwoju duchowego, a także źródła inspiracji artystycznych. Kolor, forma i temat opracowane od nowa stanowią strukturę, która dzięki zmierzaniu ku analityczności i surowej procedurze osiąga idealną harmonię i staje się wrażeniem czysto estetycznym. Dzieła przedstawione na tej wystawie są milczące i spokojne, w pełni wyważone. Jednak sam proces twórczy daleki jest od konkluzji: pod powierzchnią aż kipi i można przypuszczać, że narodzą się nowe formy twórcze, nowe dzieła/ślady otaczającego nas świata, przefiltrowane przez wewnętrzne życie jednostki, która w sposób graniczący z cudem przekształca je w sztukę. Alessio Consentino / krytyk sztuki Tłumaczenie: Katarzyna Foremniak

technika mieszana na drewnie,
100x70 Koniec osmozy: o całunie w sztuce Biały, nieskazitelny, bezmierny i niczym nieograniczony: starannie ułożony przewód elektryczny, nieco niżej – idealnie prostopadła wtyczka, również biała. Kolejna prostopadłość: od wtyczki odchodzi nakreślona zdecydowanym ruchem, wyraźna, żółta linia – wszystko jest w pełni harmonijne, zastygłe w bezruchu, wszystko jest cichą myślą. W chwili skupienia sztukę odczuwa się jako doświadczenie wklęsłości, poczucie pustki i braku (uwolnienie od zgiełku świata); to chwila, gdy myśli udaje się zastanowić nad samą sobą . Uwolnienie od zgiełku świata, a trafniej – przetworzenie go na nowo – sprawia, że owo milczenie jest brzemienne w niezliczone możliwości, sama wystawa zaś staje się bezpośrednią kontynuacją „Restful Turmoil” (wystawy indywidualnej zorganizowanej w Londynie). Wraz z zakończeniem osmozy między wrzawą i spokojem dzieło Marco Angeliniego „stygnie”, staje się – mówiąc za Barillim – Nieoficjalnym Chłodem, niebezpośrednim i dalekim od intensywnych, spontanicznych emocji. Marco Angelini podąża drogą nieoficjalności, za przewodników wybiera sobie artystów hołdujących temu, co najbardziej intymne, jak Yves Klein i Piero Manzoni; podobnie jak oni, sztukę postrzega jako proces trawienia świata, samo dzieło zaś – jako jego pozostałość, produkt przemiany materii, „całun” , którym ociera się emocje. Z tej właśnie perspektywy należy odczytywać i przeżywać takie lejtmotywy, jak kolor żółty czy obecność/ślad Indii – symbolu wzrostu i rozwoju duchowego, a także źródła inspiracji artystycznych. Kolor, forma i temat opracowane od nowa stanowią strukturę, która dzięki zmierzaniu ku analityczności i surowej procedurze osiąga idealną harmonię i staje się wrażeniem czysto estetycznym. Dzieła przedstawione na tej wystawie są milczące i spokojne, w pełni wyważone. Jednak sam proces twórczy daleki jest od konkluzji: pod powierzchnią aż kipi i można przypuszczać, że narodzą się nowe formy twórcze, nowe dzieła/ślady otaczającego nas świata, przefiltrowane przez wewnętrzne życie jednostki, która w sposób graniczący z cudem przekształca je w sztukę. Alessio Consentino / krytyk sztuki Tłumaczenie: Katarzyna Foremniak

technika mieszana na płótnie,
60x120 Idziesz ulicami centrum wielkiego miasta. Zanurzasz się w świat neonów, światła wystaw, w dzwonienie kieliszków i filiżanek, w harmider kas fiskalnych, w szmer tysiąca niezidentyfikowanych dźwięków, które rozbrzmiewają wokół ciebie niczym chór bijących serc. Tak jak w symfonii to właśnie ten nieuchwytny szmer daje siłę przestrzeni miejskiej, która nieustannie kurczy się i rozszerza. Nadaje jej tym samym charakter i rytm, a jednocześnie sprawia, że czujesz się na przemian częścią tego, co cię otacza, i odizolowaną komórką. Dzieła, które „zakotwiczyły” w nowej wystawie Marco Angeliniego, są takim właśnie spacerem po zatłoczonych ulicach wielkich miast. Jedynym tropem, którym podążają, jest „szmer” prowadzący je niczym Orfeusz ku korzeniom. W tej nowej podróży poetyki i ewolucji Marco Angelini zajmuje się dosłownie „kształtem słów”. Używa słów nie tylko jako „formy oznaczającej”, ale przede wszystkim jako prymarnego elementu wizualnego, jako znaku; to grafemy oderwane od swoich fonemów. Przeobrażone w kształty i kolory biorą udział w tworzeniu kompozycji graficznej dzieła, stając się jednocześnie jego prawdziwą esencją. Paul Klee – mówiąc słowami Louisa Marina – sprawiał, że „głos stawał się widzialny” ; Marco Angelini dokonuje podobnego zabiegu: za sprawą społeczno-semiologicznego działania „rysuje kolory”, kładąc akcent na ewolucyjnej logice języka i względności „przestrzeni”, którą języki skrywają w swoim DNA. W ten sposób słowo staje się obrazem, źródłem malarskiej ekspresji zdolnej do samodzielnego przekazywania komunikatów i treści pozajęzykowych; staje się IDEOGRAMEM, w dosłownym znaczeniu tego terminu, wraz z jego precyzyjnym znaczeniem ikonicznym wyrażonym na obrazie w planie „namalowanego słowa” . Dzieła mają nadal charakter „pozostałości”, ale tym razem są jednocześnie produktem bezpośredniej „wymiany” między narodami a jednostką. Powtarzane na każdym obrazie niczym mantra to samo zdanie wydaje się zaczerpnięte raczej z przypadkowej rozmowy w pociągu niż z długotrwałej znajomości. Staje się ono jednak prawdziwym mostem między jednostką a światem, łącznikiem, który pozwala poznać pilnie strzeżoną specyfikę danego społeczeństwa. Niczym na średniowiecznym szlaku handlowym Marco Angelini zabiera nas w podróż, podczas której „towarem” przeznaczonym do „wymiany” ma być sama tożsamość narodu. Widać to doskonale na obrazie „Israele” (Izrael), na którym z drżącej czerni wyłaniają się obciążone ludzkimi istnieniami białe krople. Uwagę przykuwa znajdujący się pod nimi lśniący, zielony kwadrat uporczywie przypominający o „końcu”, granicach, które powstrzymują wieczną chęć ekspansji. Na zakończenie napis „chciałbym narysować kolory” po hebrajsku: „zygzak” – nakreślony energicznie, ale jednocześnie tak złożony, że przypomina wiele innych języków Bliskiego Wschodu, niewiarygodnie odległych od nas kulturowo. Daleki od krytycyzmu i politycznego zaangażowania Marco Angelini przekazuje swoje poglądy za pomocą obrazów: spojrzenie na jego wystawę jest jak spojrzenie na jego umysł i emocje. Pozostawia ono po sobie „smak” pewnego doświadczenia… wspomnienie „witalnego szmeru”, którym jest życie. Alessio Cosentino Tłumaczenie: Katarzyna Foremniak