Jacek Gowik - Pejzaże wewnętrzne

Po wielu latach pracy poza malarstwem Jacek Gowik postanawia do niego powrócić, z silnej, wewnętrznej potrzeby. I czyni to bezkompromisowo. Oddaje się twórczości bez reszty, konsekwentnie: od ponad roku, każdego dnia intensywnie maluje.
Prostokątne płótno, o wymiarach bliskich ciału dorosłego mężczyzny. Wyraźnie zaznaczone krawędzie, po których nieśmiało ślizga się ultramaryna, odkryta przez rozedrganie brzegi dużych płaszczyzn piaskowego beżu i spatynowanego szarością granatu...
Uczeń Jacka Sienickiego, uzyskał dyplom w jego pracowni w 1980 roku. Od mistrza przejął szacunek dla malarskiej materii, zamiłowanie do wypracowanych faktur, głębokich tonów, eksponowania materialności farby. Tematycznie jednak Jackowi Gowikowi bliżej jest do innego wybitego profesora warszawskiej Akademii - Tadeusza Dominika. Już pierwsze spojrzenia na jego obrazy nie pozostawiają wątpliwości, że mógłby być nazwany kontynuatorem jego kolorystycznej wrażliwości, która wyraża się podobnie: w transponowaniu elementów pejzażu na jakości barwne. Pejzażu, który jest pewną metaforą, aluzją, jest daleki od naturalistycznego ujęcia.

Lena Wicherkiewicz (grudzień, 2016)