Łukasz Stokłosa - Najpiękniejsze i najcudowniejsze rzeczy, które się widzi, jeśli się patrzeć umie

Punktem wyjścia do indywidualnej wystawy Łukasza Stokłosy „Najpiękniejsze i najcudowniejsze rzeczy, które się widzi, jeśli się patrzeć umie“ stały się dwa dzieła: bajka E.T.A Hoffmanna Dziadek do orzechów a także balet Piotra Czajkowskiego, będący muzyczną interpretacją literackiego utworu.
W kontekście samej wystawy, jak również prezentowanych obrazów Łukasza Stokłosy istotnym momentem jest scena snu Klary w pokoju dziecięcym, kiedy to ustawione w szafie zabawki ożywają i pod przewodnictwem dziadka do orzechów mają stoczyć walkę z myszami. Walka ta rozgrywa się w Wigilię Bożego Narodzenia, w bogatym i statecznym mieszczańskim domu, dodatkowo przygotowanym i przystrojonym do świętowania.
To właśnie w tym momencie snu, a może sennej jawy przestrzenie tak dobrze znane dziewczynce nabierają innego charakteru i zmieniają się nie do poznania. Stają się jej zupełnie obce a nawet jej samej zupełnie złowrogie. (...)

Artysta w bardzo świadomy i przemyślany sposób odnosi się do tej wielowymiarowości i wieloznaczeniowości natury człowieka i metaforycznie przekłada je na jego otoczenie.
Tym samy obrazy stają się scenografią do serii zdarzeń, będąc za razem nośnikiem konkretnych znaczeń. Ów język staje się językiem tych, którzy swoją prawdziwą naturę mogą odsłonić tylko wtedy, kiedy jest ona pozornie niewidoczna: w nocy albo we śnie. Tym samym na obrazy można patrzeć jak na tło owych niewypowiedzianych ale wyczuwalnych znaczeń.  
Kompozycja wystawy stanie się scenografią i światem, w którym patrząc na prace Łukasza Stokłosy zaczynamy rozumieć i dostrzegać to coś mocno obecne.

Paulina Olszewska