Trzy spojrzenia - Łapiński, Gierowski, Tarasin

Studiował Historię Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwo na krakowskiej ASP w pracowniach J. Fedkowicza i Z. Pronaszki. W latach 50. XX wieku związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, miał tu wystawy indywidualne w 1957 i 1959 roku. W 1955 roku wziął udział w wystawie w Arsenale. Od 1961 roku wykładał na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, a w 1983 Senat Akademii wybrał go na Rektora, lecz ówczesne władze nie zatwierdziły tego wyboru. W roku 1996 odszedł na emeryturę. Maluje obrazy abstrakcyjne, w których w różnych relacjach wiąże problemy materii, światła i przestrzeni. Posługuje się głównie płaszczyzną, linią, kolorem, fakturą. Kolejne okresy twórczości są dążeniem ku maksymalnej redukcji form i uniwersalnej metafory. W latach 80. artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych - cykl Malowanie Dziesięciorga Przykazań (1986).
Uważany jest za wybitnego reprezentanta awangardy malarskiej.

Urodził się w Kaliszu. W latach 1946-1951 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa w pracowniach profesorów: Zbigniewa Radnickiego, Zbigniewa Pronaszki i Wacława Taranczewskiego, grafikę u profesorów Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Strzednickiego. Jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948. W połowie lat 50-tych stworzył cykl litografii Nowa Huta i jej mieszkańcy, w którym przeciwstawił się oficjalnemu optymizmowi. Po 1956 r maluje obrazy niefiguratywne. Przestrzeń obrazu wypełniają wyodrębnione elementy - "przedmioty" umieszczane na płaszczyźnie lub w aluzyjnej przestrzeni. Zasadę tę utrzymuje w swojej twórczości. Zmieniają się tylko sposoby opracowania "przedmiotów". Od lat 70. "przedmioty" zmieniają się w ciemne znaki - quasi kaligrafię - na jasnym tle. W latach 90. artysta przywrócił swoim pracom kolor, dotyczy to tak znaków jak i tła.
Od 1964 roku prowadził działalność pedagogiczną, początkowo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, później (od 1974 roku) na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w latach 1987-1991 pełnił funkcję rektora. Od 1962 r. był członkiem Stowarzyszenia Artystycznego "Grupa Krakowska". Laureat wielu prestiżowych nagród, wyróżnień polskich i zagranicznych, m.in.: Nagrody Yomiuri na III Międzynarodowej Wystawie Młodych Plastyków w Tokio (1964); Nagrody Działu Polskiego na V Biennale di San Marino (1965); Nagrody im. Cypriana Kamila Norwida za najlepszą wystawę w 1975 r. (1976); Nagrody im. Jana Cybisa (1984).

W latach 1949-1955 studiował w warszawskiej ASP pod kierunkiem Artura Nachta-Samborskiego i Józefa Pakulskiego. Jeszcze przed otrzymaniem dyplomu został członkiem ZPAP w uznaniu cyklu prac niefiguratywnych. Były to płótna dużego formatu z wykorzystaniem farb mieszanych z cementem lub piaskiem, tworzące struktury niemal trójwymiarowe. Jego malarstwo wpłynęło także na formę litografii, której artysta poświęcił się w głównej mierze od 1958 r. W 1963 r. Łapiński wyjechał do USA, gdzie zamieszkał na stałe. Od 1972 r. jest profesorem zwyczajnym malarstwa na Wydziale Sztuki College Park Uniwersytetu Stanu Maryland w USA. Jest członkiem senatu tej uczelni. Głównym obiektem jego zainteresowań jest litografia wielobarwna, tęczowo drukowana, tzw. Split Color lub Rainbow. Eksperymenty graficzne w dużej ilości barw, z wykorzystaniem wielokrotnego drukowania przyniosły mu uznanie nie tylko w USA, ale także w wielu krajach świata, m. in. w Austrii, Francji, Włoszech, Niemczech, Brazylii, Meksyku, Chinach, Japonii, Australii. Zastosowana przez Łapińskiego technika barwnej litografii była odkryciem nowych możliwości w świecie sztuki. Wystawy jego grafik w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku w 1962 r., w Whitney Museum, a także w Muzeum Sztuki Amerykańskiej w Waszyngtonie utorowały Łapińskiemu drogę światowej kariery. W 1973 r. reprezentując Kennedy Gallery, wystawił swoje prace na Biennale Weneckim. Tadeusz Łapiński wystawiał swoje prace na przeszło 150 wystawach indywidualnych, m. in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej New York City, Narodowym Muzeum Sztuki Amerykańskiej w Waszyngtonie DC, Muzeum Sztuki Nowoczesnej Sao Paulo - Brazylia, Muzeum Tienjin - Chiny. W Polsce jego sztuka prezentowana była w muzeach okręgowych w Toruniu, Płocku, Koninie, Żyrardowie i Muzeum imienia Kazimierza Pułaskiego w Warce.

Prace Łapińskiego znajdują się w zbiorach wielu czołowych muzeów na świecie, m. in. w Nowojorskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Muzeum Narodowym w Warszawie, Narodowym Centralnym Instytucie Sztuki w Pekinie i Tienjin - Chiny, Bibliotece Publicznej - New York City, Muzeum Albertina w Wiedniu, Bibliotece Narodowej Francji, Muzeum Narodowym w Ottawie - Kanada, Muzeum Sztuki Longview - Texas, Muzeum, Sztuki San Francisco i innych.