Wiktor Dyndo - Niepokój

Jak współcześnie rozumiemy orientalizm? Czy bliski Wschód może nadal przyciągać, tym razem turpistycznymi obrazami konfliktów, wybuchów i śmierci? Co stanie się w momencie, w którym artysta estetyzuje przedstawienia wojennych tragedii? To główne pytania, wokół których została skonstruowana wystawa „Niepokój” Wiktora Dyndo w warszawskiej Galerii Contrast.

Wystawa Wiktora Dyndo oscyluje wokół problematyki neoorientalizmu obecnego we współczesnej ikonografii, przedstawieniach medialnych i kulturze popularnej. Artysta przygląda się współczesnym wyobrażeniom Bliskiego Wchodu i na ich podstawie tworzy malarskie komentarze, celowo pozbawione postkolonialnej egzotyki. W jego twórczości pojawiają się najważniejsze motywy wspomnianego nurtu: ksenofobia, islamofobia czy polityka strachu.
W latach 90., po I wojnie w Zatoce Perski, Bliski Wschód zaczęto łączyć przede wszystkim z terroryzmem, a co za tym idzie – bezwzględną walką i klęskami humanitarnymi. Obrazy bujnej przyrody, pięknych odalisek i haremów zostały zastąpione przez przerażające relacje wojenne, które bardzo szybko utrwaliły obraz współczesnego Orientu jako miejsca nieustannego zagrożenia. W swojej twórczości Wiktor Dyndo zajmuje się przede wszystkim badaniem wpływu globalnej polityki na relacje zachodzące w sferze wizualnej. Bazując na obrazach medialnych oddaje nastroje i procesy, które w jego odczuciu są obecnie kluczowe, czyli tytułowy niepokój, niestabilność, relatywizm, zmienność i lęk.
Wpisuje fotograficzne wręcz kadry współczesnego neoorientalizmu w cyfrowe ramy komunikacji internetowej. Większość kompozycji umieszcza w błękitnej lub ultramarynowej płaszczyźnie koloru, stanowiącej metaforę chmury internetowej. Zręcznie przeplata obowiązujące we współczesnych mediach masowych obrazy arabskich stref konfliktu – wybuchy bomb, płonące pola naftowe, grupy zamaskowanych terrorystów – z elementami zapożyczonymi z tradycji obrazowania mitycznego Orientu – latającymi dywanami, bujną roślinnością, wysmakowanym liternictwem. W efekcie powstają estetyzowane kompozycje, będące odbiciem przenikania się dwóch światów – wirtualnego i rzeczywistego.